Laura-Mary Carter

Laura-Mary Carter

Laura-Mary Carter na festiwalu Rocken am Brocken 2014
Data urodzenia	4 stycznia 1987
Instrumenty	gitara
Gatunki	rock alternatywny, indie rock[1], garage rock revival, dance-punk revival, rock gotycki[2], dream pop, folk rock[3]
Zawód	muzyczka, tekściarka
Wydawnictwo	V2, Jazz Life, PNKSLM
Współpracownicy
Steven Ansell, Natalie Chahal, Holly Macve
Zespoły
Lady Muck (?), Blood Red Shoes (od 2004), Shit Girlfriend (2017, 2019)
Strona internetowa

Laura-Mary Carter (ur. 4 stycznia 1987) – brytyjska wokalistka, gitarzystka i autorka tekstów piosenek, od 2004 roku członkini zespołu rockowego Blood Red Shoes. Występuje także solowo pod swoim nazwiskiem, w 2025 roku ukazał się jej debiutancki album studyjny Bye Bye Jackie.

Pochodzi z rodziny o irlandzkich korzeniach. Była jedną z trójki rodzeństwa, która urodziła się już na terenie Wielkiej Brytanii^[4] 4 stycznia 1987 roku^[5][6][7][8]. Dorastała w Londynie^[9][10][11] i chodziła do szkoły artystycznej, studiując ilustrację^[12].

Będąc nastolatką pożyczała gitary od przyjaciół, aby nauczyć się grać i rozwijać swoje brzmienie^[10], a pierwszy własny instrument, Fender American Standard Telecaster, kupiła w Nowym Jorku po podpisaniu kontraktu w 2007 roku^[13].

Po rozpadzie zespołu Lady Muck, pod koniec 2004 roku spotkał ją perkusista Steven Ansell^[1], z którym w Brighton utworzyła zespół rocka alternatywnego Blood Red Shoes^[2]. Muzyka poznała około 2002–2003 roku w squacie w Londynie w dzielnicy Brixton, gdzie grał w swoim ówczesnym zespole Cat on Form. W ciągu dwóch lat stali się przyjaciółmi^[11]. W 2008 roku wydali swój pierwszy studyjny album studyjny, Box of Secrets, wyprodukowany przez Mike'a Crosseya. W kolejnych latach opublikowali: w 2010 roku Fire like This, w 2012 roku In Time to Voices i w 2014 roku Blood Red Shoes^[1]. W 2014 roku z zespołem założyła wytwórnię muzyczną Jazz Life^[14].

Po przerwie od działalności w zespole Blood Red Shoes przeprowadziła się do Los Angeles^[4]. Pojechała tam na początku 2015 roku, o czym wspominała w wywiadzie: „Na początku 2015 roku nie mieliśmy już zarezerwowanych koncertów, a ja zmagałam się z pewnymi problemami osobistymi, więc pojechałam do Los Angeles, żeby przeżyć przygodę, podczas której odkryłam, że mam inny głos i wszystkie te piosenki po prostu wychodziły bardzo łatwo”^[12].

W 2017 roku wspólnie z przyjaciółką Natalie Chahal z zespołu Natalie Bang Bang zainicjowały w Los Angeles projekt pod nazwą Shit Girlfriend. Na początku tego samego roku duet wydał utwór „Mummy's Boy”, a w maju „I Don't Wanna Die”. Obydwie piosenki stały się częścią podwójnego singla „Mummy's Boy / I Don't Wanna Die”, wydanego 19 maja nakładem PNKSLM Recordings^[15][16]. Wróciły wspólnie w 2019 roku, wydając singiel „Dress Like Cher” na 7-calowym winylu w ramach Record Store Day 13 kwietnia 2019 roku^[17].

W czasie lockdownu spowodowanego pandemią COVID-19, wspólnie z Carré Callaway rozpoczęła transmisję swojego podcastu Never Meet Your Idols, który był publikowany w dwóch sezonach w latach 2020–2021. Każdy odcinek zawierał wywiady z muzykami i artystami, którym słuchacze mogli zadawać pytania^[18][19].

W wywiadzie dla MusicRadar z 2021 roku jako inspirację podsiała zespół Pixies oraz Elliota Smitha, Nirvanę, Hole i Babes In Toyland^[14]. Ponadto w wywiadzie z 2019 roku powiedziała, że podobnie jak Ansell uwielbiała Sonic Youth, Blonde Redhead i PJ Harvey^[11].

W 2021 roku zadebiutowała solowo, zakładając zespół złożony z perkusisty Seba Rochforda, basisty Jacka Flanagana i gitarzysty Patricka Waldena^[4]. W połowie października 2021 roku zapowiedziała swój solowy minialbum Town Called Nothing, publikując jednocześnie tytułową piosenkę, która została nagrana w ciągu jednego dnia w londyńskim RAK Studios^[20]. Drugi utwór, „Ceremony”, został wydany 9 listopada, a towarzyszyła mu transmisja na żywo nagrana przez Lewisa Knaggsa. Carter o tym utworze mówiła: „Ta piosenka opowiada o mojej karierze. O byciu dłużnikiem kogoś i próbie uwolnienia się. O poczuciu braku wyboru i konieczności tworzenia muzyki, ponieważ taka właśnie jestem, ale czasami wiąże się to z ceną lub ogromnymi poświęceniami. O pogodzeniu się z wyborami i decyzjami, które podejmowałam przez lata, i pójściu naprzód”^[21][22]. Ostatnią zapowiedzią minialbumu był utwór „Blue's Not My Colour”, wydany pod koniec listopada tego samego roku^[23].

Minialbum Town Called Nothing miał swoją premierę 3 grudnia 2021 roku. EP-ka ta miała bardziej kontemplacyjne brzmienie niż to co prezentowała dotychczas w Blood Red Shoes. Wszystkie znajdujące się tam utwory skomponowała na gitarze akustycznej pomiędzy trasami koncertowymi w różnych studiach w Wielkiej Brytanii i Los Angeles^[24], o czym mówiła: „Pomysł pisania na gitarze akustycznej był dla mnie czymś nowym, zawsze pisałam piosenki dla mojego zespołu, który ma bardzo ciężki charakter. Zrozumiałam, że pisanie w ten intymny sposób eksponuje mój głos i zmienia sposób pisania i śpiewania tekstów”^[25]. Sam minialbum opisywała następująco: „To tak naprawdę o pustce i porzuceniu, i o strachu przed pozostawieniem, by popadło w ruinę, tak jak te stare miasta”^[26].

W 2022 roku Laura-Mary Carter mieszkała ponownie w Londynie^[27]. Po wydaniu solowej EP-ki, w 2022 roku wydała w duecie Blood Red Shoes kolejny album studyjny, Ghosts on Tape^[1].

15 grudnia 2023 roku udostępniła specjalną wersję utworu Elvisa Presleya „Blue Moon” z udziałem przyjaciółki i współpracowniczki Holly Macve. O tej piosence powiedziały: „Obie jesteśmy wielkimi fanami Elvisa i wychowaliśmy się przy nim, co miało na nas wpływ zarówno pod względem wizualnym, jak i dźwiękowym”. Minialbum Time Is Forever, na którym znalazł się utwór „Blue Moon”, został wydany 2 lutego 2024 roku^[28].

17 czerwca 2025 roku premierę miał jej nowy singel „Elvis Widow” wraz z teledyskiem do niego. Utwór ten zapowiedział jej debiutancki solowy album studyjny. W tym samym dniu zapowiedziano także trasę koncertową po Wielkiej Brytanii^[29][30]. 7 sierpnia ogłoszono, że album Bye Bye Jackie miał pojawić się 16 września tego samego roku^[31][32], lecz później zmieniono datę premiery na 26 września. Wcześniej, bo 17 września premierę miał singel „Four Letter Words”^[33]. Po premierze debiutanckiego albumu, wydanego nakładem V2 Redords, wyruszyła w trasę koncertową po Europie^[34].