Laurie Spiegel

Laurie Spiegel urodziła się 20 września 1945 roku w Chicago^[2][3]. Jako nastolatka grała na gitarze, banjo i mandolinie^[4]. Przeprowadziła się ze Stanów Zjednoczonych do Anglii, aby studiować na Uniwersytecie Oksfordzkim, a następnie w Londynie, u kompozytora Johna W. Duarte^[5]. Po ukończeniu Shimer College ze stopniem Bachelor of Arts podjęła studia w Juilliard School (1969–1972)^[2], gdzie między innymi uczyła się gry na gitarze klasycznej u Oscara Ghiglii oraz gry na lutni renesansowej i barokowej u Suzanne Bloch i Fritza Rikko^[3]. Studiowała kompozycję u Jacoba Druckmana i Vincenta Persichettiego^[4].

W 1969 roku, podczas studiów w Juilliard School, zapoznała się w NYU Composers’ Workshop z syntezatorem Buchla^[7]. Od 1970 roku komponowała muzykę elektroniczną. Od 1973 roku pracowała w Bell Labs nad hybrydowym systemem GROOVE^[3]. GROOVE (Generated Realtime Operations On Voltage-controlled Equipment), stworzony przez Richarda Moore’a i Maxa Matthewsa, był hybrydą analogowo-cyfrową, w której ograniczona moc obliczeniowa służyła do przechowywania parametrów, a nie do generowania samego dźwięku^[8]. Stworzone wówczas utwory: „The Expanding Universe” (1975), „Waves” (1975) i „Patchwork” (1976) były dziełami wygenerowanymi komputerowo. Pierwszy z nich był półgodzinnym utworem medytacyjnym, rozwijającym się powoli i organicznie, aby umożliwić słuchaczowi skupienie się na pojedynczych tonach lub jednolitej fakturze^[3]. Od 1974 roku Spiegel pracowała również nad rozwojem graficznej wersji programu GROOVE o nazwie VAMPIRE (akronim od słów: Video and Music Program for Interactive Real Time Exploration and Experimentation – wideo-muzyczny program do interaktywnej eksploracji i eksperymentów w czasie rzeczywistym). Podobnie jak w przypadku GROOVE, system tworzył struktury sterowania w ramach parametrów, ale w tym przypadku regulowały one takie elementy, jak kolor, nasycenie, rozmiar i faktura. Zamiast generować obrazy do muzyki, która już powstała, Spiegel chciała stworzyć „muzykę wizualną… wizualny odpowiednik muzyki, który wykorzystywałby podobny rodzaj języka o znaczeniu emocjonalnym lub percepcyjnym, z kadencjami, napięciem i rozwiązaniem”. W okresie powstawania VAMPIRE spędziła rok jako artystka rezydentka wideo w Experimental Television Lab nowojorskiej telewizji kablowej WNET/Thirteenn^[9]. Była ściśle związana z rozwojem eksperymentalnego kolorowego wideo, współpracując z Nam June Paikiem, Billem i Louise Etrą oraz Tomem DeWittem^[3].

Poza działalnością w Bell Labs koncertowała, pracowała jako pedagog oraz komponowała ścieżki dźwiękowe do produkcji filmowych i wideo. Swoje emocje i doświadczenia związane z muzycznymi odkryciami i eksploracją dzieliła z podobnie myślącymi, kreatywnymi przyjaciółmi, w tym Suzanne Ciani, Pauline Oliveros, Philipem Glassem, Terrym Rileyem i Stevem Reichem, skupionymi w centrum Nowego Jorku. Odkryła, że programowanie komputerowe daje jej tak samo dużo satysfakcji jak samo komponowanie^[10].

W 1976 roku^[11] stworzyła muzykę do baletu Waves. Utwór, skomponowany na dziewięć instrumentów akustycznych i nagraną taśmę, powstał na zamówienie American Dance Festival. Był wystawiany przez Elliot Feld Ballet i Kathryn Posin Dance Company w nowojorskim Central Parku i City Center oraz w co najmniej dwunastu krajach Ameryki Łacińskiej. ^[3].

Muzyczna interpretacja Spiegel dzieła Johannesa Keplera „Harmonices Mundi” znalazła się w sekcji „Sounds of Earth” na płycie Voyager Golden Record w ramach programu Voyager, który został wysłany w 1977 roku w przestrzeń kosmiczną na pokładzie dwóch sond: Voyager 1 i Voyager 2. Elektroniczna partytura utworu wraz z piosenką Chucka Berry’ego były jedynymi utworami muzycznymi autorstwa żyjących kompozytorów^[12].

Część stworzonej wówczas muzyki znalazła się na debiutanckim albumie Spiegel, The Expanding Universe, wydanym w 1980 roku przez wytwórnię Philo, zawierającym jej utwory z lat 1974–1976^[4]. Pierwotne wydanie „The Expanding Universe” pozostaje – według oceny Ned Raggetta z AllMusic – wyjątkowym kamieniem milowym w kompozycji elektronicznej – od okładki w formie wywiadu po cztery utwory kluczowe, a zwłaszcza długi utwór tytułowy^[13]. Album znalazł się na 12. miejscu listy „50 najlepszych ambientowych albumów wszech czasów” magazynu Pitchfork^[14].

Jednak na początku lat 80. Spiegel zdystansowała się od nowojorskiej sceny muzycznej, którą sama pomogła stworzyć, narzekając, że ogólny kierunek rozwoju nowej sceny muzycznej zmierzał w stronę „poszerzania zestawu narzędzi i technik służących do tworzenia muzyki (przydatnych, ale nie stanowiących głównej treści utworu)”. Od czasu tego zerwania żyła jako jedna z najbardziej niezależnych nowojorskich artystek, utrzymując się ze sprzedaży oprogramowania i rozpowszechniając swoją muzykę prywatnie. Zajęła się komponowaniem i tworzeniem utworów na Alles Machine, alphaSyntauri, McLeyvier i inne instrumeny^[4].

W 1986 roku stworzyła Music Mouse, program umożliwiający użytkownikom komputerów Macintosh, Atari lub Amiga eksperymentowanie z algorytmicznym tworzeniem muzyki. W Music Mouse nuty były ułożone na siatce XY, a gra polegała na przesuwaniu myszki^[15]. Choć Music Mouse był dla niej programem o bardzo osobistym charakterze, popyt na niego wśród przyjaciół i współpracowników rósł, aż stał się on produktem komercyjnym dla komputerów osobistych Macintosh, Amiga i Atari, ciesząc się zainteresowaniem ich użytkowników, pomimo przestarzałości tych platform^[4].

Drugi długogrający album Laurie Spiegel, Unseen Worlds, ukazał się nieco ponad dziesięć lat po jej debiutanckim albumie. W momencie premiery albumu „Unseen Worlds” w 1991 roku, wytwórnia płytowa, która go wydała, upadła, rozwiązała się i zniknęła, przez co album szybko poszedł w zapomnienie. Poza prywatnym wydaniem CD wydanym przez Spiegel w jej własnej wytwórni Aesthetic Engineering w 1994 roku, wznowienie ukazało się dopiero w styczniu 2019 roku^[4].

W 2001 roku ukazała się kolejna płyta Spiegel, kompilacja Obsolete Systems, zawierająca niektóre z jej najlepszych utworów, napisanych przy użyciu syntezatora Dona Buchli, komputera Apple II, syntezatora sterowanego komputerowo McLeyvier oraz systemu hybrydowego GROOVE. Utwory te powstały w latach 1970–1983, w czasach szybkiego rozwoju technologii, a nawet standardów w analogowym dźwięku i cyfrowym przetwarzaniu informacji^[16]. Jak stwierdziła Spiegel w wywiadzie dla magazynu Tokafi: „wszystkie były instrumentami elektronicznymi, z którymi spędziłam najwięcej czasu i które bardzo kochałam”^[10].

W marcu 2012 roku utwór „Sediment”, skomponowany przez Spiegel jeszcze w 1972 roku, znalazł się na ścieżce dźwiękowej do amerykańskiego filmu akcji Igrzyska śmierci, gdzie stanowił tło dla sceny z Rogiem Obfitości. Spiegel nie była pewna, w jaki sposób utwór ten znalazł się na ścieżce dźwiękowej, ale najprawdopodobniej producent muzyczny T Bone Burnett lub ktoś z jego współpracowników odkrył go na czwartej części serii An Anthology of Noise & Electronic Music, wydanej przez wytwórnię Sub Rosa. Jesienią tego samego roku debiutancki album Spiegel, The Expanding Universe został ponownie wydany w rozbudowanej wersji podwójnej płyty CD, w której do czterech utworów z oryginalnej płyty winylowej dodano około 15 utworów z tego samego okresu twórczości artystki z połowy lat 70. Wydawnictwo przyczyniło się do wzrostu zainteresowania Spiegel. Artykuły jej poświęcone ukazały się nie tylko w niszowych magazynach muzycznych, ale też w wydawnictwach głównego nurtu, takich jak „The New Yorker” i „The Wall Street Journal”^[9].

W 2024 roku Spiegel napisała muzykę do filmu Infinite Summer w reżyserii Miguela Llansó^[17].

• The Expanding Universe (1980)
• The Capriccio Series Of New American Music Number Two* (1983) z Alexandrą Pierce i Ruth Lomon
• Unseen Worlds (1991)

• Obsolete Systems (2001)

• Clockworks Remixes (2022)

• „Harmonices Mundi” (2003)
• „Donnie And Laurie / Patchwork” (2018) z Donem Christensenem
• „Melodies Record Club #2 Ben UFO Selects” (2021) z Olofem Dreijerem