Leukerbad
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Kanton | |||||
| Okręg | |||||
| BFS Nummer | |||||
| Zarządzający |
Christian Grichting↗ | ||||
| Powierzchnia |
67,32 km² | ||||
| Wysokość |
1 402 m n.p.m. | ||||
| Populacja (31 grudnia 2021) |
| ||||
| • liczba ludności |
1 321[1] | ||||
| • gęstość |
20 os./km² | ||||
| Nr kierunkowy |
027 | ||||
| Kod pocztowy |
3954 | ||||
| Tablice rejestracyjne |
VS | ||||
![]() | |||||
Położenie na mapie Szwajcarii ![]() | |||||
| Strona internetowa | |||||

Leukerbad (gsw. Leiggerbad, fr. Loèche-les-Bains) – miejscowość uzdrowiskowa i gmina (Politische Gemeinde) w południowej Szwajcarii, w kantonie Valais, w okręgu (Bezirk) Leuk. Leży w Alpach Berneńskich. Jest znaną miejscowością uzdrowiskową, bazą narciarską i ośrodkiem sportowym.
Oprócz stoków przygotowanych dla narciarzy i snowboardzistów Leukerbad jest także dobrą bazą wypadową w okoliczne szczyty jak np.: Wildstrubel, Balmhorn, Rinderhorn czy Torrenthorn.
W przeszłości rozgrywano tutaj także zawody Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim.
Geografia
Miejscowość Leukerbad leży po południowej stronie głównego grzbietu Alp Berneńskich (będącego tu fragmentem Wielkiego Europejskiego Działu Wodnego), wysoko, w rozszerzeniu doliny rzeki Dala (dopływu Rodanu). Obszar gminy obejmuje jednak również tereny położone na północ od przełęczy Gemmi, w tym bezodpływowe jezioro Daubensee oraz niewielki fragment cieków potoku Schwarzbach (dopływ rzeki Kander), już w zlewisku Morza Północnego[2].
Demografia
W Leukerbad mieszka 1 321 osób[1]. W 2021 roku 35,4% populacji gminy stanowiły osoby urodzone poza Szwajcarią[1].
Historia
Wody mineralne z doliny Dala znane były już w średniowieczu. O tutejszych ciepłych źródłach wspominano już w 1229 r. Od końca średniowiecza miejscowość należała do najliczniej odwiedzanych kąpielisk termalnych w dzisiejszej Szwajcarii. Kąpieli zażywano we wspólnych basenach, co utrwalił już Sebastian Münster na jednej z rycin w swej Cosmographii, wydanej w 1552 r. Woda źródeł była na tyle ciepła, że baseny napełniano już w nocy, by do rana osiągnęła ona pożądaną temperaturę[3].
Sława uzdrowiska przetrwała do XX w. W 1965 r. otwarto tu klinikę, leczącą schorzenia reumatyczne i prowadzącą rehabilitację pourazową[3].
Równolegle miejscowość była słynna jako punkt na szlaku wiodącym z doliny Rodanu przez grzbiet Alp (przełęcz Gemmi) do Berna, zaś w ciągu XIX w. stanowiła obowiązkowy punkt na trasie alpejskich pieszych wycieczek turystycznych[4]. Podróżni często nocowali w tutejszych pensjonatach kuracyjnych[3]. Tu wynajmowano muły i przewodników. W sierpniu 1834 r. podczas wielodniowej wycieczki alpejskiej w towarzystwie m.in. Teresy Wodzińskiej z dwoma córkami (Marią i Józefą) oraz trzema synami (Antonim, Feliksem i Kazimierzem) gościł w Leukerbad Juliusz Słowacki. W liście do matki, Salomei Bécu, datowanym w Genewie 21-23 sierpnia tegoż roku, wspominał widok na Leukerbad z przełęczy Gemmi: Na zielonej równinie pod tą górą leży miasteczko sławne wodami Louèche... Żadne opisy nie odmalują wam zieloności szmaragdowej, którą widać w dolinie – tych domów białych, które po niej są rozsypane – tej góry żółtego koloru – tych gazowych chmur, które się wieszają po jej szczytach.[5]
Transport
Przez teren gminy przebiega droga główna nr 211.
Galeria
Leukerbad w I poł. XIX w., w głębi droga na przełęcz Gemmi
Widok na Leukerbad
Leukerbad
Leukerbad zimą
Przypisy
- 1 2 3 Bundesamt für Statistik, Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2020 - 2020 | Tabelle [online], Bundesamt für Statistik, 1 września 2021 [dostęp 2022-05-16] (niem.).
- ↑ Mapa SuisseMobile. [dostęp 2024-11-05].
- 1 2 3 Quirinus Reichen: Bains, in: Dictionnaire historique de la Suisse (DHS). 04.05.2017. [dostęp 2026-02-10].
- ↑ Suisse. Guide vert Michelin. Michelin et Cie, 1985, s. 125. ISBN 2-06-005-602-0.
- ↑ Stanisław Makowski: W szwajcarskich górach. Alpejskie krajobrazy Słowackiego, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1976, s. 141-142



