Lina Merlin
Angelina "Lina" Merlin (ur. 16 października 1887 w Pozzonovo, zm. 16 sierpnia 1979 w Mediolanie) – włoska aktywistka, nauczycielka i polityczka. Jedna z pierwszych kobiet zasiadających w Parlamencie Włoch – Konstytucyjnym Zgromadzeniu Narodowym (1946–1948), Izbie Deputowanych Włoch (1948–1958) oraz w Senacie Włoch (1958–1963). Autorka Legge Merlin, prawa które zniosło regulowaną przez państwo prostytucję we Włoszech.
Życiorys
Angelina Merlin urodziła się 16 października 1887 w Pozzonovo w okolicach Padwy. Jej ojcem był lokalny urzędnik Fruttuoso Merlin, a matką nauczycielka Giustina Poli. Wychowała się w Chioggii, gdzie skończyła szkołę podstawową i kontynuowała naukę w kierunku zostania nauczycielką w Padwie, gdzie ukończyła szkołę w 1907 roku. W kwietniu 1914 uzyskała świadectwo kwalifikacji do nauki języka francuskiego z Uniwersytetu Padewskiego, jednak zdecydowała się kontynuować nauczanie na poziomie podstawowym[1].
Była jedną z autorek piszących w L'Eco dei lavoratori oraz w La Difesa delle operaitrici założonych w 1912 roku przez Annę Kuliscioff. Jej artykuły dotyczyły praw kobiet, ich sytuacji na rynku pracy oraz rozwiązań prawnych dotyczących prostytucji. W marcu 1926 odmówiła złożenia przysięgi wobec faszystowskiego reżimu Benito Mussoliniego, w związku z czym została usunięta z pracy jako nauczycielka. 24 listopada tego samego roku została skazana na karę pięciu lat pozbawienia wolności, którą odbyła w Dorgali na Sardynii, w Orune, Isili oraz w Nuoro. Po zmniejszeniu wyroku wyszła na wolność 24 listopada 1929. W 1930 roku przeprowadziła się do Mediolanu, gdzie utrzymywała się, oferując prywatne lekcje języka francuskiego. W 1933 roku wyszła za mąż za Dante Gallaniego, byłego włoskiego parlamentarzystę. Gallani zmarł w 1936 roku[1].
W 1943 roku rozpoczęła zaangażowanie w Gruppi di difesa della donna e per l'assistenza ai combattenti della libertà. W 1944 roku była jedną z założycielek Unione Donne in Italia, której była przewodniczącą w 1947, 1949 oraz w 1953 roku[1].
Działalność polityczna
W 1919 roku dołączyła do Włoskiej Partii Socjalistycznej, gdzie współtworzyła kobiecą frakcję partii. 29 czerwca 1945 roku została mianowana do władz partii jako przewodnicząca komisji ds. kobiet[1].
Po obaleniu monarchii we Włoszech w referendum konstytucyjnym w 1946 roku z powodzeniem kandydowała w wyborach generalnych w 1946 roku, uzyskując mandat do Konstytucyjnego Zgromadzenia Narodowego (Konstytuanty) z ramienia Włoskiej Partii Komunistycznej. Została jedną z pierwszych kobiet wybranych do Parlamentu Włoch. Mandat objęła 2 czerwca 1946. Po uchwaleniu nowej Konstytucji Włoch, w 1948 roku została członkinią Senatu Włoch. 6 sierpnia tego samego roku została autorką prawa Legge Merlin (nazwanego od jej nazwiska), które zniosło regulowaną przez państwo prostytucję we Włoszech. Legge Merlin, pomimo szerokiego poparcia w parlamencie, zostało finalnie przyjęte po wielu zmianach dopiero 20 lutego 1958. W latach 1951–1955 była członkinią rady miejskiej w Chioggii. W 1953 roku uzyskała również reelekcję do drugiej kadencji parlamentu. W 1958 roku została wybrana do Izby Deputowanych Włoch, uzyskując 7786 głosów, gdzie zasiadała do 1963 roku. W Izbie zasiadała w komitecie ds. higieny i zdrowia. W 1963 roku została członkinią Commissione parlamentare antimafia, komisji śledczej włoskiego parlamentu poświęconej mafii[1].
Powróciła do polityki w 1974 roku, koordynując kampanię "tak" podczas referendum we Włoszech w 1974 roku mającego na celu zakazanie w kraju rozwodów[1].
Życie prywatne i śmierć
Jej mężem był Dante Gallani, socjalistyczny członek włoskiego parlamentu. Pobrali się w 1933 roku, byli małżeństwem do jego śmierci w 1936 roku. Zmarła 16 sierpnia 1979 w Padwie[1].