LuFisto

Goulet zainteresowała się wrestlingiem już jako nastolatka, a szczególny wpływ wywarły na nią walki kobiet w Japonii oraz rywalizacja Alundry Blayze i Bull Nakano^[3]. W 1997 roku rozpoczęła treningi w nowo otwartej szkole wrestlingu w rodzinnym Sorel^[3]. Zadebiutowała w czerwcu tego samego roku jako Lucifer^[2][6]. Później występowała także pod pseudonimami Lucy Fer, Luscious Lucy i Precious Lucy^[2][6].

W Quebecu było niewiele wrestlerek, więc Goulet zaczęła regularnie walczyć przeciwko mężczyznom^[3]. Odrzucała propozycje ograniczenia jej występów do roli menedżerki lub konkursów bikini^[3]. Nalegała, by występować jako pełnoprawna zawodniczka^[3]. W 1999 roku pod pseudonimem Precious Lucy zdobyła ICW Provincial Championship, stając się pierwszą kobietą, która wywalczyła to mistrzostwo^[6].

Na początku XXI wieku występowała w organizacji Hardcore Wrestling Federation w Ontario, gdzie dostała przydomek „First Lady of Hardcore”, ponieważ brała udział w brutalnych walkach przeciwko mężczyznom^[3]. W 2002 roku planowany pojedynek LuFisto przeciwko mężczyźnie doprowadził do interwencji Komisji Sportowej Ontario, która powołała się na przepis zabraniający kobietom i mężczyznom wspólnego udziału w sportach walki^[7]. Goulet złożyła skargę do Komisji Praw Człowieka Ontario, argumentując, że regulacja dyskryminuje ją ze względu na płeć^[3]. Postępowanie trwało kilka lat, aż w 2006 roku wrestling został wyłączony spod regulacji prowincjonalnej komisji sportowej^[3][4]. Dzięki temu kobiety mogły od tej pory występować w galach wrestlingu Ontario przeciwko dowolnym przeciwnikom^[3][4].

W czasie ograniczenia występów w Ontario Goulet zaczęła częściej walczyć za granicą^[3]. W 2003 roku występowała w Meksyku, a następnie wyjechała do Japonii, gdzie trenowała i walczyła dla organizacji AtoZ^[3]. Właśnie w Japonii przyjęła pseudonim LuFisto, którego używała przez resztę kariery^[3].

15 kwietnia 2006 roku LuFisto zadebiutowała w organizacji Combat Zone Wrestling (CZW)^[6]. 12 sierpnia wzięła udział w wieloosobowej walce typu All Out War Cage^[6]. W jej trakcie niespodziewanie zwróciła się przeciwko własnemu partnerowi z drużyny, ówczesnemu mistrzowi Kevinowi Steenowi, którego przypięła i tym samym przejęła jego pas CZW Iron Man Championship^[6]. Została w ten sposób pierwszą kobietą, która zdobyła to mistrzostwo^[3]. Jej panowanie trwało 149 dni i zakończyło się na początku 2007 roku, gdy z powodu doznania przez nią urazu kręgosłupa mistrzostwo zostało zwakowane^[5][6].

W grudniu 2006 roku LuFisto wystąpiła w walce Cage of Death, zostając pierwszą kobietą uczestniczącą w tym rodzaju głównej walki CZW^[7]. W styczniu 2007 roku zawiesiła karierę z powodu uszkodzenia dwóch kręgów^[6]. Do regularnych występów wróciła we wrześniu^[6]. 27 października wygrała turniej Queen of the Death Matches organizacji IWA Mid-South, pokonując w finale Mickie Knuckles^[8]. W 2008 roku została pierwszą kobietą uczestniczącą w turnieju Best of the Best organizacji CZW i dotarła w nim do półfinału^[7][8].

Równolegle z występami w walkach typu Hardcore match LuFisto regularnie rywalizowała w organizacjach kobiecych, takich jak SHIMMER Women Athletes, NCW Femmes Fatales, Women Superstars Uncensored (WSU) i SHINE Wrestling^[3]. We wrześniu 2009 roku na pierwszej gali NCW Femmes Fatales pokonała Cheerleader Melissę^[6]. 23 października 2010 roku wygrała turniej o zwakowane mistrzostwo Femmes Fatales Championship, pokonując w półfinale Kalamity, a w finale Portię Perez^[6][5]. Jej pierwsze panowanie trwało 350 dni^[5].

W kwietniu 2010 roku LuFisto przeżyła udar mózgu, jednak jeszcze w tym samym roku wróciła do walk^[6]. 8 grudnia 2012 roku pokonała mistrza Simona Martela i zdobyła NSPW Championship, główne mistrzostwo kanadyjskiej organizacji North Shore Pro Wrestling^[6][5]. Posiadała ten tytuł przez 126 dni^[5].

10 maja 2014 roku LuFisto pokonała Athenę w walce o mistrzostwo WSU World Championship i zdobyła tytuł^[6]. Jej panowanie trwało 364 dni, a zakończyło się 9 maja 2015 roku po przegranej walce przeciwko Cherry Bomb^[5][6]. 4 kwietnia 2015 roku po raz drugi zdobyła mistrzostwo Femmes Fatales Championship, pokonując Courtney Rush i Sarayę Knight w walce typu Triple Threat match^[6][5].

13 stycznia 2017 roku na gali SHINE 40 pokonała Allysin Kay i Mercedes Martinez w walce typu Triple Threat match o zwakowany Shine Championship i zdobyła mistrzostwo^[6]. Posiadała tytuł przez 529 dni, skutecznie broniąc go m.in. przeciwko Ivelisse, Mercedes Martinez i Su Yung^[5][6]. W czerwcu 2018 roku zwakowała mistrzostwo ze względu na konieczność operacji medycznej^[6].

W lutym 2019 roku LuFisto poinformowała, że ze względu na wieloletnie uszkodzenia prawego kolana zamierza zakończyć karierę w tym samym roku^[7]. Po rehabilitacji i zmianach stylu życia wycofała jednak tę decyzję i kontynuowała występy^[7]. W październiku 2019 roku wygrała turniej Femmes Fatales niemieckiej organizacji Westside Xtreme Wrestling^[8].

W 2020 roku, w ramach dyskusji wywołanej ruchem #SpeakingOut, LuFisto publicznie opowiadała się za większym bezpieczeństwem kobiet w wrestlingu, reagowaniem promotorów na zgłoszenia nadużyć i większą obecnością kobiet w rolach zakulisowych^[9]. Podkreślała przy tym, że kobiety powinny być traktowane w wrestlingu jako zawodniczki, a zgłaszanie niewłaściwego zachowania nie powinno prowadzić do utraty angaży^[9].

22 stycznia 2022 roku LuFisto została wprowadzona do Indie Wrestling Hall of Fame jako pierwsza kobieta w historii tej galerii sław^[4][10]. W marcu tego samego roku została również pierwszą kobietą dopuszczoną do turnieju 16 Carat Gold Tournament organizacji Westside Xtreme Wrestling i dotarła do półfinału^[10][8].

W listopadzie 2023 roku LuFisto ogłosiła utworzenie organizacji wrestlingowej Women's Wrestling Syndicate przeznaczonej dla kobiet, w której wszystkie funkcje – od wrestlerek po personel – miały być obsadzane przez kobiety^[11]. 30 marca 2024 roku stoczyła ostatnie walki i zakończyła karierę ringową z powodu nagromadzonych urazów^[2][6]. Po zakończeniu występów pozostała związana z wrestlingiem jako promotorka^[2].