Ludolf von Alvensleben

We wrześniu 1939 r. objął dowództwo nad północnym okręgiem Selbstschutzu^[9]. Dokonuje reorganizacji podległych mu struktur, na kierowniczych stanowiskach obsadza Niemców z Rzeszy, dopiero na szczeblu regionalnym pozwala na obecność miejscowych Volksdeutschów. Już w pierwszych dniach sprawowania władzy dał się poznać jako osoba fanatycznie nienawidząca Polaków, czemu dawał wyraz zarówno bijąc napotkanych przechodniów, jak i przemawiając do nowych członków Selbschutz^[10]. Początkowo pozostawiał podwładnym swobodę w działaniu, z czasem ukierunkował terror na polską inteligencję^[11]. W swoim raporcie do Kurta Daluege z 7 października 1939 doniósł, że dowodzone przez niego jednostki Selbstschutzu aresztowały 17 667 ludzi i zlikwidowały 4247 Polaków do 5 października 1939 r.^[12] Na przełomie września i października Selbstschutz został podporządkowany Kurtowi Daluegemu co wymusiło na Alvenslebenie sporządzanie list aresztowanych, a decyzje o ich losie zapadały na naradach z dowódcami powiatowymi^[13]. Alvensleben podczas spotkań zachęcał podwładnych do zwiększenia skali terroru i rozstrzeliwań, a niespełniających oczekiwań (np. standartenführer SS Norbert Scharf z inspektoratu w Starogardzie Gdańskim) zwalniał ze stanowisk^[14].

Działania Selbstschutzu budziły sprzeciw nawet wśród niemieckiej armii, w połowie października 1939 r. gen. Max Bock interweniował w sprawie masowych rozstrzeliwań Polaków na obszarach pozostających we władzy Alvenslebena. Nie przyniosło to efektu, gdyż jego działania były w pełni aprobowane przez Himmlera, który 20 października wizytował Bydgoszcz. Alvensleben, podczas egzekucji Polaków w obecności Himmlera, osobiście dobijał rozstrzeliwanych^[15]. Ostatecznie, na skutek działań podejmowanych przez Alberta Forstera, dochodzi do rozwiązania Selbschutzu. Alvensleben został zobowiązany do przekazania dokumentacji działalności podległych mu struktur gauleiterowi Forsterowi, jednakże samochód przewożący dokumenty spłonął na skutek wypadku^[16]. Podczas uroczystego rozwiązania Selbschutzu Alvensleben został odzanczony za swą działalność Krzyżem Gdańskim. Powraca do rodzinnego domu z ciężarówką pełną zrabowanych dóbr. Jego związki z okupowanymi ziemiami polskimi się nie kończą, w listopadzie zostaje zarządcą Rucewa i Rucewka^[17].

Na początku 1940 r., w stopniu hauptsturmführera Waffen-SS otrzymuje przydział do pułku SS „Germania” i bierze udział w kampanii francuskiej. Problemy zdrowotne zmuszają go do hospitalizacji, ale za udział w walkach zostaje odznaczony Krzyżem Zasługi Wojennej II klasy z Mieczami^[18]. W połowie 1940 r. przeniesiony został do sztabu Krügera, wyższego dowódcy SS i Policji w GG^[19].

Na początku 1941 r. przestaje pełnić funkcję naczelnego adiutanta Himmlera. Trafia na staże przygotowawcze przy szefie policji porządkowej oraz w centrali SD. W połowie września obejmuje stanowisko dowódcy SS i policji na półwyspie krymskim^[20]. Otrzymuje zadanie nadzorowania drogi zaopatrzeniowej DG IV, do prac angażuje robotników przymusowych, Żydów i jeńców wojennych. Z jego polecenia dokonywane są egzekucje Żydów, jest też obecny w Winnicy gdy dochodzi do rozstrzelania 3000 osób narodowości żydowskiej^[21].

We wrześniu 1942 r. Alvensleben objął dowództwo w sztabie ds. zwalczania partyzantów. W kwietniu 1943 r. raportował zlikwidowanie 3111 „bandytów”^[22]. Zostaje odznaczony Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z Mieczami, pamiątkowym medalem „Krucjata przeciwko komunizmowi” oraz Tarczą Krymską^[23].

Decyzją Himmlera w październiku 1943 r. obejmuje stanowisko wyższego dowódcy SS i policji na obszarze działania Grupy Armii „A”, co wiąże się z awansem na stopień gruppenführera SS i generała porucznika policji. Jego karierę przerwała ciężka choroba żołądkowa będąca wynikiem powikłań po niedawno przebytej błonicy. Trafił do Rzeszy na hospitalizację^[24].

Po rekonwalescencji Himmler mianował go na początku 1944 r. wyższym dowódcą SS i policji w IV Okręgu Wojskowym – okręgu Łaby^[25]. W tym samym roku otrzymał awans na stopień generała porucznika SS i policji^[26]. Znajdował czas aby zająć się odzyskaniem rodzinnego zamku Schochwitz, który jego zadłużona rodzina była zmuszona wydzierżawić go rodzinie Wentzel. Aby uniknąć spłaty zobowiązań posunął się do denuncjacji i oskarża Carla Wentzela o zdradę Rzeszy. Po zamachu Clausa von Stauffenberga na Hitlera Wentzel został skazany przez Trybunał Ludowy na karę śmierci. 16 stycznia 1945 r. Alvensleben objął rodzinne dobra^[27]. Jednocześnie wykonywał swoje obowiązki – nadzorował obozy jenieckie, raportował o zniszczeniach na skutek bombardowań i morale ludności oraz ścigał defetystów i szabrowników^[28].

Wraz ze zbliżaniem się wojsk amerykańskich Ludolf von Alvensleben ukrywa się pod nazwiskiem Fritz Neumann. W grudniu 1945 r. przedostaje się do brytyjskiej strefy okupacyjnej, gdzie jest aresztowany 2 sierpnia 1946 r., ale 11 września udaje mu się zbiec i przedostać do Włoch jako Theodor Kremhart^[29]. W 1949 r. uzyskuje zgodę na wyjazd do Argentyny. We wniosku wyjazdowym deklaruje polską narodowość. Na pokładzie statku „Cabo de Buena Esperanza” w grudniu dociera do Buenos Aires. Znajduje zatrudnienie w firmie TIMMAG Argentina, otrzymuje dokumenty tożsamości na swoje nazwisko i rozpoczyna staranie o przyznanie obywatelstwa argentyńskiego. Po spełnieniu formalności otrzymuje je w 1952 r.^[30] Stara się nawiązać więź z nowym miejscem zamieszkania. Uczy się hiszpańskiego, wstępuje do Radykalnej Unii Obywatelskiej. Należy do miejscowego koła myśliwskiego oraz do lokalnego klubu piłkarskiego Atlético Unión^[31]. W 1955 r. dołącza do niego żona z trójką dzieci^[32]. Alvensleben otrzymuje wsparcie od Eberharda Fritscha. W 1956 r. zamieszkuje w Santa Rosa de Calamuchita^[33].

W Niemczech trwają procesy zbrodniarzy wojennych, ale argentyńskie obywatelstwo zabezpiecza Alvensleben przed ekstradycją^[34]. Sytuacji nie zmienia poinformowanie o miejscu pobytu byłego dowódcy pomorskiego Selbschutzu zachodnioniemieckiej Bundesnachrichtendienst, czy w 1960 r. Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego NRD^[35]. 31 stycznia 1964 r. Sąd Rejonowy w Monachium wydaje nakaz aresztowania Alvenslebena^[36]. W lipcu 1965 r. Sąd Rejonowy w Mannheimie wystawia kolejny nakaz aresztowania Alvenslebena^[37]. Mimo wielu doniesień mówiących o udziale Alvenslebena w zbrodniach popełnionych na Polakach w latach 1939-1940 RFN odstępuje od żądania jego ekstradycji z Argentyny, co spotyka się z protestem tamtejszych środowisk żydowskich^[38]. Zniszczenie dokumentacji Selbschutzu w wyniku pożaru samochodu w 1939 r. uniemożliwia przedstawienie mu aktu oskarżenia. Dopiero w październiku 1968 r. Sąd Rejonowy w Monachium wydaje kolejny nakaz aresztowania Alvenslebena, oskarżając go o zamordowanie dziesięciu Polaków w Szubinie^[39]. Prokuratura w Monachium uznała jednak jego ściganie za bezcelowe, przyjmując założenie, że Argentyna nie wyda osoby posiadającej jej obywatelstwo^[40].

U Alvenslebena w grudniu 1969 r. pojawiają się objawy raka płuc, który postępuje bardzo szybko. 1 kwietnia 1970 r. umiera w Santa Rosa de Calamuchita, dzień później zostaje pochowany na miejscowym cmentarzu. Podczas uroczystości pogrzebowej dwudziestu Niemców żegna go hitlerowskim pozdrowieniem, a trumnę nakryto flagą ze swastyką^[41].