Ludomir Tarkowski
 major piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Ludomir Mieczysław Tarkowski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
12 sierpnia 1897 |
| Data i miejsce śmierci |
22 maja 1944 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
zastępca dowódcy batalionu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
       | |
Ludomir Mieczysław Tarkowski, Werny[1] (ur. 12 sierpnia 1897 w Działoszycach, zm. 22 maja 1944 pod Piedimonte San Germano) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Jakuba[2], urodzony 12 sierpnia 1897 w Działoszycach, w ówczesnym powiecie pińczowskim guberni kieleckiej[3][1]. Uczęszczał do Szkoły Handlowej Męskiej w Kielcach, gdzie od jesieni 1912 należał do zastępu skautów utworzonego przez Bronisława Kowalczewskiego[4]. W 1914, po rozpoczęciu I wojny światowej, został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kielcach[1][5]. Później został komendantem lokalnym POW w Pilicy[6].
Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921[7][8]. W latach 20. był oficerem 81 pułku piechoty w Grodnie[9][10][11]. W marcu 1931 został przeniesiony do baonu podchorążych rezerwy piechoty nr 5a w Cieszynie[12][13]. Z dniem 1 lipca 1932 został przeniesiony do 12 pułku piechoty w Wadowicach[14]. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 20. lokatą[15][16]. W kwietniu 1935 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[17][18]. W październiku 1937 pełnił funkcję komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego „Krzemieniec” przy pułku KOP „Zdołbunów”[19]. Od stycznia 1938 do czasu mobilizacji w 1939 był dowódcą kompanii granicznej KOP „Malinów” w składzie batalionu KOP „Dederkały”[18][20][21]. Walczył w kampanii wrześniowej.
W 1939 został aresztowany przez NKWD[2], więziony w Krzemieńcu, Kirowohradzie i Charkowie, skazany zaocznie na osiem lat łagrów i zesłany do obozu Buchta-Nachodka nad zatoką Nachodka, gdzie zachorował na szkorbut[22].
Po uwolnieniu został oficerem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W stopniu majora pełnił stanowisko zastępcy dowódcy 5 batalionu strzelców karpackich[18]. Poległ 22 maja 1944 pod Piedimonte[3][18][23][24]. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino (ekshumowany)[3][25].
Był żonaty[22].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10024[26] nr 10024[27]
- Krzyż Niepodległości – 25 stycznia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[28][29][1][30]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[16][31]
- Medal Wojska po raz pierwszy – pośmiertnie 28 czerwca 1948[32]
- Srebrny Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 19 marca 1931 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”[33]
- Srebrny Krzyż Zasługi po raz drugi[16][34]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej[16][35]
- Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 774[36]
Przypisy
- 1 2 3 4 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-21].
- 1 2 Indeks Represjonowanych. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2026-04-21].
- 1 2 3 Wykaz poległych 1952 ↓, s. 257.
- ↑ Grunert 1938 ↓, s. 70.
- ↑ Grunert 1938 ↓, s. 74.
- ↑ Grunert 1938 ↓, s. 77.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 453.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 395.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 358.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 311.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 95, 253.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 102.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 90, 436, jako oficer pozostający w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 419.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 23 lutego 1934, s. 73.
- 1 2 3 4 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 41.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935, s. 46.
- 1 2 3 4 Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 754.
- ↑ Zakończenie Konkursu Przysposobienia Rolniczego w Wilii. „Życie Krzemienieckie”. 20, s. 395, 1937-10-31. Krzemieniec.
- ↑ Listy płac batalionu granicznego KOP „Dederkały” w latach 1925–1939, Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 931.
- 1 2 Relacja Ludomira Tarkowskiego. [w:] Zapisy Terroru [on-line]. www.zapisyterroru.pl. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ Martin Williams: From Warsaw to Rome: General Anders' Exiled Polish Army in the Second World War. 2017: Barnsley, s. 222. ISBN 978-1-473-89-488-4.
- ↑ Krzysztof Piotrowski. Bój o Piedimonte San Germano. Cz. III. „Nasz Świat”. Nr 8, s. 10, 16-30 kwietnia 2014.
- ↑ Ludomir Mieczysław Tarkowski. cmpi.fondazionemm2c.eu. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2018-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-06)].
- ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 520.
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 24, poz. 33 (ISAP)
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1933, s. 57.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ Rozkaz personalny nr 29 dowódcy Zgrupowania PKPR Western Command. [w:] R.1137o [on-line]. IPMS, 1948-06-28. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 64, poz. 103 (ISAP).
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-21].
- ↑ Polegli 3 Dywizja Strzelców Karpackich - krzyz.montecassino.eu [online], krzyz.montecassino.eu [dostęp 2026-07-12].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1946. Londyn: IPMS, 1952.
- Zygmunt Jerzy Grunert: Udział Kieleckiej Szkoły Handlowej Męskiej w ruchu niepodległościowym w latach 1909–1918. W: Pamiętnik Koła Kielczan. T. VIII. Kielce–Warszawa: nakładem Koła Kielczan, 1938.
- Marek Jabłonowski, Włodzimierz Jankowski, Bogusław Polak, Jerzy Prochwicz: O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924–1939. Wybór dokumentów. Warszawa-Pułkusk: Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku, Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, 2001. ISBN 83-88067-48-8.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.