Ludwik Bałaban
| Prezbiter | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 czerwca 1872 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
5 maja 1936 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Prezbiterat |
1896 |
| Data i miejsce urodzenia |
27 czerwca 1872 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
5 maja 1936 |
| Poseł na Sejm Litwy Środkowej | |
| Okres |
od 1922 |
| Przynależność polityczna | |
Ludwik Bałaban[a] (ur. 27 czerwca 1872 w Skarpowcach, zm. 5 maja 1936 w Hermanowiczach[1]) – polski ksiądz katolicki, poseł na Sejm Litwy Środkowej.
Życiorys
Był synem Błażeja i Petroneli z Gecewiczów[1]. Uczęszczał do szkoły w Święcianach. 15 listopada 1891 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie, które ukończył w 1896[1]. W tym samym roku w Wilnie otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Ludwika Zdanowicza[2].
Służył jako wikariusz w parafii w Krzemienicy[1]. Podczas swojej pracy kapłańskiej otrzymał upomnienie od władz rosyjskich upomnienie za publiczne śpiewy w języku polskim[3]. Następnie był proboszczem w parafiach w Strubnicy i Krynkach[1]. W Krynkach przyczynił się do budowy nowego kościoła parafialnego[4]. Utworzył tam również tajną szkołę polską, która została zamknięta przed władze rosyjskie[5].
W 1915 zostaje ewakuowany do Rosji, gdzie pełni funkcję kapłana uchodźców. W Bobrujsku pełni funkcję kapelana I Korpusu Polskiego w Rosji. W 1918 wrócił do Wilna. Po zajęciu miasta przez bolszewików zostaje zadenuncjowany za udział w Wojsku Polskim, jednak udaje mu się uniknąć uwięzienia. W 1919 jako prezes Towarzystwa Szkolnego organizuje w Wilnie gimnazjum polskie. Pełni funkcję prezesa komisji, która wyjaśnić miała sprawę języka używanego podczas kazań w kościele w Raduniu[6]. Był prefektem i rektorem kościoła popijarskiego w Lidzie[1]. W 1921 był prezesem koła Związku Ludowo-Narodowego w Lidzie[7]. W 1922 został wybrany posłem na Sejm Litwy Środkowej z listy Polskiego Centralnego Komitetu Wyborczego w okręgu nr X (Lida)[8][9]. W Sejmie był członkiem klubu Zespołu Stronnictw i Ugrupowań Narodowych[10].
Później sprawował posługę proboszcza w parafii w Dziśnie (gdzie odrestaurował kościół[4]) i w Hermanowiczach[1].
Zmarł 5 maja 1936 w Hermanowiczach[1]. 7 maja został pochowany na cmentarzu parafialnym w tejże miejscowości[4].
Upamiętnienie
W kościele w Krynkach została odsłonięta tablica upamiętniająca ks. Ludwika Bałabana[11].
Uwagi
- ↑ W niektórych źródłach także: Ludwik Bałoban
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Wiadomości Archidiecezjalne Wileńskie, R. 10 nr 9 (10 maja 1936), s. 138-139.
- ↑ Przegląd Katolicki, R.34, nr 31 (30 lipca 1896), s. 488.
- ↑ Paweł Kubicki, Bojownicy kapłani za sprawę Kościoła i ojczyzny w latach 1861-1915 : materiały z urzędowych świadectw władz rosyjskich, archiwów konsystorskich, zakonnych i prywatnych. Cz. 2, Dawna Litwa i Białoruś. T. 1, Przedmowa, źródła i pomoce, wstęp zawierający okólniki rządu rosyjskiego krępujące wolność Kościola i uciemiężające ducha narodowego i bojownicy za sprawę Kościoła, kler świecki i zakonny, Sandomierz 1936, s. 421.
- 1 2 3 Dziennik Wileński, R.20, nr 132 (15 maja 1936), s. 7.
- ↑ Paweł Kubicki, Bojownicy kapłani za sprawę Kościoła i ojczyzny w latach 1861-1915 : materiały z urzędowych świadectw władz rosyjskich, archiwów konsystorskich, zakonnych i prywatnych. Cz. 2, Dawna Litwa i Białoruś. T. 2, Za sprawę ojczyzny, kler świecki (A-O), Sandomierz 1936, s. 29.
- ↑ Słowo, R. 2 nr 131 (19 czerwca 1923), s. 2.
- ↑ Odezwa [Inc.:] Rodacy! Rzeczpospolita Polska, dźwignięta przed laty kilka z grobu, jednoczy stopniowo wszystkie swoje dzielnice [...] : Wilno, dnia 1 grudnia 1921 r, 1921.
- ↑ Wybory do sejmu w Wilnie 8 stycznia 1922: oświetlenie akcji wyborczej i jej wyników na podstawie źródeł urzędowych, Wilno 1922, s. 91.
- ↑ Dziennik Urzędowy Tymczasowej Komisji Rządzącej. Litwa Środkowa, R. 3, nr 6 (17 lutego 1922) = nr 56, s. 68.
- ↑ Sejm Wileński 1922: przebieg posiedzeń według sprawozdań stenograficznych w opracowaniu kancelarji sejmowej, Wilno: Wydawnictwo Księgarni Józefa Zawadzkiego, 1922, X (pol.).
- ↑ Krynki - historia, miejsca, ludzie [online], facebook [dostęp 2025-07-13].