Ludwik Ciba

Ludwik Ciba
Ilustracja
podpułkownik dyplomowany artylerii podpułkownik dyplomowany artylerii
Pełne imię i nazwisko

Ludwik Jacek Ciba

Data i miejsce urodzenia

11 sierpnia 1894
Wielowieś

Data i miejsce śmierci

9 listopada 1938
Lwów

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

6 pułk artylerii ciężkiej

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ludwik Jacek Ciba (ur. 11 sierpnia 1894 w Wielowsi, zm. 9 listopada 1938 we Lwowie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Bartłomieja i Julii z domu Walczyn, urodzony 11 sierpnia 1894 w Wielowsi, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1]. W 1913 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Jaśle[2][3]. Od 1 lipca do 20 sierpnia 1914 należał do Związki Strzeleckiego w Krośnie[4].

Podczas I wojny światowej, 20 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[4], gdzie do 23 września 1917 służył w 1 pułku artylerii[4]. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej, gdzie służył do 31 października 1918[4].

Po powrocie z frontu włoskiego, 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego[5]. 6 grudnia tego roku wyruszył na front ukraiński, gdzie walczył do marca 1919[5]. Następnie w czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 10 Kaniowskiego pułku artylerii polowej[6], do którego został przeniesiony w czerwcu 1919[5]. W kwietniu 1920 dowodził 5 baterią II dywizjonu majora Aleksandra Majewskiego. Walczył na terenie Polesia w składzie 9 Dywizji Piechoty. Wyróżnił się w walkach z bolszewickimi pociągami pancernymi, stoczonymi 7 maja pod Wasilewiczami i 9 maja pod Babiczami, zyskując pochwały dowódcy dywizji, generała podporucznika Władysława Sikorskiego i dowódcy XVII Brygady Piechoty, podpułkownika Mieczysława Trojanowskiego. W czasie drugiej z wymienionych walk jego bateria uszkodziła pociąg pancerny „Czarnomorzec” (ros. бронепоезд „Черноморец”[7]). Generał Sikorski w rozkazie dywizyjnym numer 91 napisał: „Dowódcy i całej 5-tej baterii 10 pap dziękuję w imieniu służby narodowej za jej dzielną i skuteczną walkę z artylerią i bolszewickimi pociągami pancernymi w czasie pochodu na Rzeczycę wzdłuż toru kolejowego”. 18 sierpnia wyróżnił się męstwem w walce o Wyszków[8], za co 28 lutego 1921 został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari" V klasy[9][10].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 252. lokatą w korpusie oficerów artylerii[11]. W latach 1922–1924 był słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[12][3]. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i wyznaczony na stanowisko kierownika Referatu Organizacyjnego w Oddziale Ogólnym. W czasie studiów w Wyższej Szkole Wojennej i służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 10 pap[13][14][15]. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii[16]. W grudniu 1926 został przeniesiony do Wydziału Fortyfikacji Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie[17].

5 listopada 1928 został skierowany do 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie, w celu odbycia praktyki liniowej na stanowisku dowódcy dywizjonu[18]. 23 grudnia 1929 otrzymał przeniesienie do Szkoły Strzelania Artylerii, funkcjonującej w ramach Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, na stanowisko wykładowcy[19]. 20 września 1930 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki artylerii[20][21][22]. W latach 1933–1934 był szefem Katedry Artylerii Wyższej Szkoły Wojennej[23]. Komendant Wyższej Szkoły Wojennej, generał brygady Tadeusz Kutrzeba w sporządzonej opinii służbowej stwierdził: „bardzo dobry artylerzysta z dużym doświadczeniem wojennym. Inteligentny, wymowny. Potrafi pobudzić zainteresowanie i jasno przedstawić swój pogląd. W terenie czuje się bardzo dobrze. Bardzo dobry, pewny siebie wykładowca taktyki artylerii”. W tym samym czasie wykładowcami i asystentami byli także oficerowie dyplomowani artylerii: podpułkownik Mikołaj Łapicki, major Jan Ciałowicz, major Jan Patoczka, kapitan Andrzej Marecki i kapitan Stanisław Mayer[24].

14 grudnia 1931 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii[25]. 22 grudnia 1934 otrzymał przeniesienie do 1 pułku artylerii najcięższej w Górze Kalwarii na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku[26]. 28 stycznia 1938 objął dowództwo 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie[27]. Inspektor armii we Lwowie, generał dywizji Kazimierz Fabrycy w sporządzonej opinii inspektorskiej stwierdził: „Dobry wychowawca, dobry wyszkoleniowiec. Technicznie i taktycznie bardzo dobry. Zdolny dowódca pułku”[28]. Zmarł 9 listopada 1938 we Lwowie[29][30][31]. 14 listopada 1938 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[29][30] (kwatera A 5, rząd 7, grób 15)[32]. Pośmiertnie awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów artylerii[33].

Był żonaty z Reginą Kozłowską, z którą miał dwie córki: Barbarę Marię (1930–2017) i Elżbietę Wiesławę (ur. 14 stycznia 1933)[3][32].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. ↑ Księga pamiątkowa 70-lecia Państwowego Gimnazjum imienia króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle 1868–1938. Jasło: 1938, s. 120.
  3. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 2.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kolekcja ↓, s. 3.
  5. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 292, 583.
  7. ↑ Z informacji dostępnych w Internecie wynika, że Armia Czerwona w czasie wojny domowej i wojny z Polską posiadała dwa pociągi pancerne o tej samej nazwie. Jeden z nich nosił numer „38” i był określany jako „1-й Черноморский”, natomiast drugi był zdobycznym niemieckim pociągiem pancernym „Deutschland”.
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  9. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 26 marca 1921. polona.pl. s. 535. [dostęp 2025-06-04].
  10. ↑ Leroch-Orlot 1929 ↓, s. 12-14, 22, 25, 27, 28, 30, 32, 34, 37.
  11. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 196.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 733, 818, 1502.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 103 z 2 października 1924, s. 569.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 49, 655, 742.
  15. ↑ Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, ISBN 83-88679-10-4, s. 123.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926, s. 126.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 51 z 30 listopada 1926, s. 421.
  18. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 342.
  19. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  20. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299.
  21. ↑ Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 24.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179, 798.
  23. ↑ Maciej Szczurowski, Kadra dowódcza artylerii Wojska Polskiego w przededniu wybuchu II wojny światowej Piotrkowskie Zeszyty Historyczne, T. 3, 2001, s.151-156.
  24. ↑ Opinie generała Tadeusza Kutrzeby o oficerach Wyższej Szkoły Wojennej z grudnia 1931 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/121, s. 577. W kadrze szkoły był także ppłk dypl. Henryk Romiszowski ale jak wynika z opinii komendanta szkoły nie prowadził wykładów, lecz był jego pomocnikiem w dziale organizacji nauki.
  25. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 398.
  26. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  27. ↑ Sprawozdanie ze Zjazdu Jubileuszowego. Dodatek do Księgi pamiątkowej 70-lecia Państwowego Gimnazjum imienia króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle 1868–1938. Jasło: 1938, s. 17.
  28. ↑ Wykaz imienny podpułkowników artylerii posiadających warunki do awansu na pułkowników w 1939 r., Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 209.
  29. 1 2 Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 312, s. 4, 1938-11-11. Warszawa.
  30. 1 2 Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 313, s. 4, 1938-11-12. Warszawa.
  31. ↑ Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 313, s. 6, 1938-11-12. Warszawa.
  32. 1 2 Ludwik Ciba. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Warszawie. [dostęp 2025-11-24].
  33. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 525.
  34. ↑ Leroch-Orlot 1929 ↓, s. 42.
  35. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP).
  36. ↑ M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 468 (ISAP).
  37. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  38. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.