Marc Lacroix

Pochodził z Quebecu. W 1928 wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Studia odbył w Saint-Hyacinthe, w seminarium oblackim w Ottawie oraz na Uniwersytecie Ottawskim, na którym ukończył filozofię i teologię. 21 maja 1933 przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem swojego zgromadzenia. Od 1934 pracował na misjach w wikariacie apostolskim Zatoki Hudsona^[1][2].

18 grudnia 1942 papież Pius XII mianował go wikariuszem apostolskim Zatoki Hudsona oraz biskupem tytularnym rhosuskim. 22 lutego 1943 w katedrze w Saint-Hyacinthe przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa Saint-Hyacinthe Arthura Douville'a. Współkonsekratorami byli wikariusz apostolski Zatoki Jamesa Henri Belleau OMI oraz wikariusz apostolski Keewatinu Martin Joseph-Honoré Lajeunesse OMI^[1].

Za jego pontyfikatu wikariat apostolski Zatoki Hudsona rozwinął się. Powstawały nowe misje. W 1944 założono Muzeum Eskimosów w Churchill. Wikariat rozpoczął wydawanie swojej gazety, opisującej pracę misyjną na północy Kanady i życie Inuitów. Jednocześnie rząd przejmował prowadzenie szkół i ośrodków zdrowia w kanadyjskiej Arktyce, co dotychczas było zadaniem m.in. Kościoła^[3].

Jako ojciec soborowy wziął udział w soborze watykańskim II^[1].

13 lipca 1967 papież Paweł VI podniósł wikariat apostolski Zatoki Hudsona do rangi diecezji. Tym samym bp Lacroix został biskupem Churchill, a po zmianie nazwy diecezji 25 października 1968 biskupem Churchill-Zatoki Hudsona. W 1968 rozpoczął przygotowania projektu szkoleń katechetycznych dla osób świeckich, które miały przejąć od duchowieństwa zadania duszpasterskie (pierwszy kurs rozpoczął się już za czasów jego następcy). 25 października 1968 przeszedł na emeryturę i następnie do 24 listopada 1970 używał tytułu biskupa tytularnego Chullu, a później, zgodnie z nowym zwyczajem, biskupa seniora^[1][3].

Zmarł 9 września 1976. Pochowany został na oblackim cmentarzy w Saint-Jean-sur-Richelieu^[1].