Marcin Gugulski

Marcin Gugulski

Data i miejsce urodzenia	25 sierpnia 1958 Warszawa
Rzecznik prasowy Rządu RP
Okres	od 27 grudnia 1991 do 31 maja 1992
Poprzednik	Andrzej Zarębski
Następca	Jan Polkowski
Odznaczenia

Marcin Norbert Gugulski (ur. 25 sierpnia 1958^[1] w Warszawie^[2]) – polski dziennikarz i polityk, w latach 1991–1992 rzecznik prasowy rządu Jana Olszewskiego.

W okresie PRL związany z działalnością „Gromady Włóczęgów” 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”, funkcjonującej przy VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Egzamin maturalny zdał w XLII Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej w Warszawie. Od sierpnia 1976 angażował się w pomoc ofiarom represji po protestach w Radomiu i Ursusie z czerwca tego samego roku. Współpracownik Komitetu Obrony Robotników, a następnie Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”. Od listopada 1976 był rozpracowywany przez funkcjonariuszy SB^[2]. Od 1977 związany z podziemnym wydawnictwem Głos, był jednym z redaktorów niezależnego czasopisma „Głos” oraz czasopism NSZZ „Solidarność” – „Wiadomości Dnia”^[3] (1981) i „Wiadomości” (1982–1990).

Ukończył cztery lata studiów na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego^[4]. W 1980 współtworzył i do 1981 działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów na UW^[2], w 1981 został wybrany do Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS^[5].

Po przemianach politycznych z 1989 pracownik wydawnictw oraz dziennikarz, pracował lub współpracował z takimi czasopismami jak „Gazeta Polska”, „Głos”, „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza”^[4], „Ład”, „Źródło” i inne. Od 27 grudnia 1991 do 31 maja 1992 był rzecznikiem prasowym rządu Jana Olszewskiego^[6] w randze podsekretarza stanu w URM^[4]. W opinii Antoniego Dudka jako rzecznik rządu unikał kontaktów z dziennikarzami^[7]. W kadencji 2005–2008 był członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich^[8].

W 2007 powołany przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego w skład Komisji Weryfikacyjnej ds. byłych pracowników i żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych^[9]. Zatrudniony w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (2006–2010), następnie m.in. w biurze poselskim Antoniego Macierewicza i centrali Prawa i Sprawiedliwości. Od 2010 doradca powołanego przez parlamentarzystów PiS zespołu parlamentarnego ds. zbadania przyczyn katastrofy Tu-154M w Smoleńsku^[4][10]. W 2016 został członkiem Podkomisji ds. Ponownego Zbadania Wypadku Lotniczego (katastrofy Tu-154M w Smoleńsku), powołanej przy Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego przez ministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza^[11][12].

W III RP (do 2006) należał do partii politycznych inicjowanych lub współtworzonych przez Antoniego Macierewicza (ZChN, Akcja Polska, RdR, ROP, RKN i RP)^[4]; od 2014 członek PiS.

W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie kandydował do rady powiatu warszawskiego z listy Akcji Wyborczej Solidarność^[13]. W wyborach samorządowych w 2010^[14] i w 2014^[15][16] wybierany do Rady Dzielnicy Mokotów. Pełnił tam funkcję wiceprzewodniczącego Klubu Radnych Prawa i Sprawiedliwości^[17]. W 2015 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski w okręgu warszawskim^[18].

Autor książki Moje ulubione książki o Warszawie (2022, wyd. Fundacja Archiwum Jana Olszewskiego)^[19] oraz opracowania zbioru felietonów Piotra Zakrzewskiego Kroniki Podziomka 1984–2009^[20]. Część jego tekstów opublikowanych m.in. w drugim obiegu włączono do wydanej w 2016 przez wydawnictwo Biały Kruk antologii publicystyki środowiska czasopisma „Głos”^[21]. 2010–2025 prowadził blog dostępny m.in. w serwisie salon24.pl^[22].

Jest synem Cecylii i Ireneusza Gugulskich^[23], synem chrzestnym Leonii „Jelonki” Jabłonkówny^[24], siostrzeńcem Szczepana Bauma, mężem Katarzyny Chmiel-Gugulskiej oraz bratem Antoniego Gugulskiego^[25] i Zofii Staneckiej.

Postanowieniami prezydenta RP Andrzeja Dudy został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2017)^[26][27][28] oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2018)^[29]. W 2007 prezydent RP Lech Kaczyński nadał mu Złoty Krzyż Zasługi^[30]. W 1999 wyróżniony odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”^[30].