Marek Konecki

Marek Konecki
Data i miejsce urodzenia

16 stycznia 1949
Konstancin

Data śmierci

18 kwietnia 2021

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”

Marek Konecki (ur. 16 stycznia 1949 w Konstancinie; zm. 18 kwietnia 2021[1]) – polski fizykochemik, specjalista z zakresu podstaw rozwoju pożarów, profesor w Szkole Głównej Służby Pożarniczej[2], taternik, rysownik satyryczny, autor wierszy i aforyzmów.

Wykształcenie i praca naukowa

Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa w Warszawie. W latach 1967–1972 studiował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tytuł magistra za pracę dotyczącą badań struktury roztworów makromolekularnych metodami dielektrycznymi. W latach 1972–1978 pracował naukowo w Zespole Optyki Nieliniowej i Fizyki Chemicznej (Wydział Chemii UW). W 1978 rozpoczął pracę w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej podejmując tematykę powstawania i rozwoju pożaru. W 1980 obronił doktorat wykonany pod kierunkiem prof. dra hab. Arkadiusza Piekary z fizyki chemicznej na UW. Po rozwiązaniu WOSP w grudniu 1981 roku i zmianie na Szkołę Główną Służby Pożarniczej został zwolniony z uczelni. W latach 1984–1991, zaczęte w WOSP prace w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, kontynuował w Zakładzie Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej. W 1998 roku, podjął pracę w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. W latach 2009–2019 był kierownikiem Katedry Podstaw Procesów Spalania, Wybuchów i Gaszenia.

Główne zainteresowania naukowe dotyczą szybkości wydzielania ciepła i emisji dymu w czasie rozkładu termicznego i spalania materiałów oraz modeli fazy rozwoju pożaru w pomieszczeniach budynku[3]. Jest autorem ponad 70 publikacji w czasopismach naukowych i materiałach konferencyjnych, 3 podręczników i kilkudziesięciu prac badawczych niepublikowanych. Odbył staże naukowe w 2000 r. w Ukraińskiej Akademii Nauk, w Instytucie Termodynamiki i Spalania (Kijów) oraz w 2002 na Uniwersytecie w Leeds (Anglia), w School of Process, Environmental and Materials Engineering.

W 2009 habilitował się na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Od 1 czerwca 2009 zajmuje stanowisko profesora nadzwyczajnego w SGSP.

Nagrodzony m.in. w 2005 Złotym Medalem „Za zasługi dla Pożarnictwa” i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej w 2009.

Książki i publikacje

Taternictwo

Himalaje, Lahaul. Marek Konecki pierwszy od prawej

Po górach chodzi od 1961 r. a wspina się od 1971 r. Przeszedł wiele ścian tatrzańskich latem i zimą. Taternik zwyczajny. Był członkiem Warszawskiego Klubu Wysokogórskiego, Polskiego Klubu Górskiego oraz Sekcji Alpinizmu Mazowieckiego Klubu Górskiego „Matragona” PTTK. Wspinał się w górach Turcji, Bułgarii – Rile, Pirinie, latem i zimą (nowe drogi) i w Himalajach – Lahaul (wyprawy eksploracyjne w 1977 i 1987 r. – pierwsze wejścia). Wieloletni członek Zarządu Mazowieckiego Klubu Górskiego „Matragona”

Działalność artystyczna

Członek współzałożyciel Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury w 1987 r. Pola zainteresowań to głównie grafika prasowa, rysunek humorystyczny i satyryczny, ilustracja książkowa. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje tematyka górska i tatrzańska.

Debiut prasowy w miesięczniku „Karpaty” w 1975. Od 1977 przez wiele lat współpracuje z pismem „Taternik”. Publikował swoje rysunki m.in. w „Szpilkach”, „Karuzeli”, „Kobiecie i Życiu”, „Expresie Wieczornym”, „Businessman Magazine”, „Warsaw Voice”, „Labiryncie” – Londyn, „Gazecie Polskiej” – Chicago oraz w pismach krajoznawczych i górskich jak „IMT”, „Gościńcu”, „Bularzu”, „Wspinku”, „Goprowcu” a ostatnio w Magazynie TPN „Tatry”. W latach 1991–1998 pracował jako samodzielny artysta plastyk. Współpracował m.in. z WSiP, WNT, Działem Nauki i Techniki dziennika „Rzeczpospolita”, „Oficyną Wydawniczą MOST”. Wieloletnia współpraca z kwartalnikiem „Polish Food” oraz z miesięcznikiem „Góry i Alpinizm”. Obecnie współpracuje z „Notatnikiem Satyrycznym” i Radiem WNET. Ilustrował teksty satyryczne A. Potemkowskiego, A. Marianowicza, M. Czubaszek oraz wiersze poetek poznańskich: Aleksandry Zbierskiej i Łucji Dudzińskiej. Miał 37 wystaw indywidualnych. Wystawiał m.in. w Warszawie, Krakowie, Zakopanem, Schroniskach tatrzańskich, Londynie, Chicago, Dundee (Szkocja), Manali (Indie). Brał udział w ponad stu wystawach zbiorowych rysunku w kraju i zagranicą, m.in. w Warszawie, Toruniu, Legnicy, Zakopanem, Gabrowie, Lipsku, Berlinie, Knokke-Heist, Beringen, Paryżu, Trento, Stambule, Ankonie, Nowym Jorku. Prace jego można znaleźć w zbiorach muzealnych i prywatnych.

Rysunki w „Wielkiej Księdze X-lecia Polski Niepodległej”, w publikacjach „Karykatura polska”, „Karykatura portretowa” i innych. Nota biograficzna w Who is Who[4]. Finalista Ogólnopolskiego Konkursu Jednego Wiersza – Katowice 1983 r. Wydał kilka tomików wierszy i aforyzmów. Ostatnio powstały: „Kalendarium kpin” - zbiór małych form satyrycznych na każdy dzień roku i „Bajdułki górskie” - krótkie satyryczne opowiadania o tematyce górskiej i taternickiej.

Współzałożyciel grupy kabaretowej „Lewatywa”.

Zbiory rysunków, wierszy i aforyzmów

  • Erotyki górskie – zbiór wierszy, Wyd. własne, Warszawa 1983.
  • Impresje górskie – teczka rysunków, Wyd. własne, Warszawa 1986.
  • Karykatura górska, zbiór rysunków. Wyd. Muzeum Sportu i Turystyki, Warszawa 1989.
  • Humor górski – rysunki, wiersze, aforyzmy, Wyd. SUPERPRESS, Warszawa 1994.
  • Rzecz o górach i rysowaniu. Kajet intymny – rysunki, aforyzmy, teksty, Wyd. własne, Warszawa 1996.
  • Wielka Księga Humoru Rysunkowego Gór i Alpinizmu (współautor), Wyd. Góry i Alpinizm, Wrocław 1998.
  • Wspinaczki z aniołkiem – teczka rysunków, Wyd. własne, Warszawa 2004.
  • Siatki i motyle – teczka rysunków, Wyd. własne, Warszawa 2006.
  • Wiersze tatrzańskie – zbiór wierszy, Wyd. własne, Warszawa 2007.
  • Kalendarium kpin. (Diariusz pisany w latach 2011 – 2012), Wyd. Zeszyty Poetyckie, (red. serii Dawid Jung, projekt okładki Magdalena Modławska), Gniezno 2013[5].
  • Księga kpin, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2015[6].
  • Lodowy rycerz i inne górskie osobliwości, Wydawnictwo Annapurna, Warszawa 2019[7].

Przypisy

  1. ↑ Nie żyje Marek Konecki (1949-2021) [online] [dostęp 2021-04-19] (pol.).
  2. ↑ Dr hab. Marek Konecki, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2010-11-13].
  3. ↑ Złota Księga Nauk Technicznych. 2011, s. 189. ISBN 978-83-930922-2-2.
  4. ↑ Who is Who w Polsce. Verlag für Personenenenzyklopӓdien AG, Zug. 2002, s. 884. ISBN 3-7290-0034-9.
  5. ↑ Kalendarium kpin. (Diariusz pisany w latach 2011 – 2012)
  6. ↑ Księga kpin (satyry, ironie i nonsensy).
  7. ↑ Lodowy rycerz i inne górskie osobliwości. ISBN 978-83-61968-36-8.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.