Margarita Morozowa

Margarita Morozowa

Margarita Morozowa (1907)
Data i miejsce urodzenia	1873 Moskwa
Data i miejsce śmierci	3 października 1958 Moskwa

Margarita Kiriłłowna Morozowa (ros. Маргарита Кирилловна Морозова, ur. 1873 w Moskwie, zm. 3 października 1958 tamże) – rosyjska filantropka i patronka sztuki.

Urodziła się w rodzinie kupieckiej, jej rodzicami byli Margarita Ottowna Mamontowa, z domu Loewenstein (1852–1929) oraz Kirił Nikołajewicz Mamontow (1848–1879). Jako młoda dziewczyna wykazywała zainteresowanie muzyką, literaturą, filozofią i historią oraz opanowała język francuski.

W 1891 roku wyszła za mąż za Michaiła Morozowa (1870–1903), pochodzącego z jednej z najbardziej znaczących i najbogatszych rosyjskich rodzin kupieckich. Michaił Morozow nie wykazywał zainteresowania prowadzeniem rodzinnej firmy i chciał wykorzystać odziedziczony kapitał do finansowania swoich zainteresowań naukowych (ukończył historię na Uniwersytecie Moskiewskim) oraz kolekcji malarstwa rosyjskiego i zachodnioeuropejskiego. Morozowowie mieli czworo dzieci: Elenę, Marię, Jurija i Michaiła. Po śmierci męża, w 1903 roku, Margarita Morozowa odziedziczyła znaczny majątek.

Już za życia Michaiła Morozowa, w ich domu często spotykali się artyści, malarze, aktorzy i krytycy teatralni. Z czasem salon Margarity Morozowej stał się centrum moskiewskiego życia intelektualnego. Wśród jej częstych gości byli pisarz symbolista Andriej Bieły, a także filozof Siergiej Trubecki, z którym Morozowa wydawała dwa czasopisma kulturalne.

Morozowa interesowała się muzyką i pobierała lekcję gry na fortepianie od Nikołaja Medtnera oraz Aleksandra Skriabina^[1]. Temu ostatniemu przyznała stałą pensję oraz finansowała jego koncerty. Finansowała także koncerty muzyki rosyjskiej organizowane przez Siergieja Diagilewa we Francji.

Prowadziła różnego rodzaju działalność charytatywną. W 1910 roku przekazała 60 obrazów z kolekcji swojego męża na rzecz Galerii Tretiakowskiej. W swoim majątku w guberni kałuskiej utworzyła dom dziecka, a po wybuchu I wojny światowej, zorganizowała szpital w swojej moskiewskiej kamienicy.

Po wybuchu rewolucji październikowej majątek Morozowej został znacjonalizowany, ona pozostała bez środków do życia, wspomagana przez rodzinę i znajomych. Dopiero w 1952 roku, po śmierci Stalina, uzyskała niewielką państwową emeryturę.

• Biografia. mugi.hfmt-hamburg.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. w Leksykonie MUGI