Maria Feliks Tułaba

Antoni Maria Feliks Tułaba, właśc. Antoni Tułaba (lt. Antanas Tulaba) (ur. 1873^[1] w okolicy Meteli^[2], zm. 12 lub 13 października 1944 w Kownie) – biskup Kościoła Katolickiego Mariawitów na Litwie. Do 1905 r. duchowny rzymskokatolicki diecezji augustowskiej. Wraz z księdzem Józefem Hrynkiewiczem, współorganizator ruchu mariawickiego w guberni suwalskiej, na Litwie i Łotwie. Inicjator misji mariawickiej w guberni kowieńskiej.

Był pochodzenia litewskiego. W 1891 r., po ukończeniu gimnazjum w Suwałkach wstąpił do seminarium duchownego w Sejnach, które ukończył w 1896 r. W tym samym roku przyjął w Warszawie święcenia kapłańskie. Początkowo posługiwał w Olicie. Z mariawityzmem zetknął się podczas pobytu na kuracji w Nowym Mieście nad Pilicą. 17 września 1899 r. rozpoczął nowicjat w niejawnym wówczas Zgromadzeniu Kapłanów Mariawitów^[3].

W wyniku suspendowania, na początku XX wieku przebywał w Zawadach, a następnie przez krótki czas w okolicach Łodzi, gdzie w 1906 r.^[3] był proboszczem parafii mariawickiej w Niesułkowie. Po powstaniu niezależnego Kościoła mariawickiego, powrócił na Suwalszczyznę. Współredagował z ks. Józefem Marią Antonim Hrynkiewiczem litewskojęzyczne pisma „Marjavitas” i „Marjavitas Zinos”. Z jego inicjatywy powstało jeszcze przed I wojną światową ponad 10 mariawickich świątyń (na terenach znajdujących się obecnie w granicach Litwy, Łotwy i Białorusi)^[3].

W okresie międzywojennym prowadził misję mariawicką na Litwie i Łotwie^[3]; był m.in. proboszczem parafii mariawickiej w Kownie.

W latach 20. XX wieku oskarżany o nieobyczajne zachowanie w licznych procesach karnych na Litwie^[4]. W 1928 r. pełnomocnik arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego w głośnym procesie o uprawianie niemoralności w klasztorze mariawickim w Płocku^[5].

W 1935 r., po rozłamie w Starokatolickim Kościele Mariawitów opowiedział się za denominacją felicjanowską^[6]. W 1936 r. został wyznaczony biskupem mariawickim dla Litwy. Sakrę biskupią przyjął 16 czerwca 1939 r. z rąk arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego w miejscowości Saulkrasti na Łotwie^[7].

Zginął 12 lub 13 października 1944 r. w Kownie^[3] podczas walk niemiecko-radzieckich na Litwie. Pochowany został pierwotnie (16 października 1944 r.) w Krukach. Kilka lat po śmierci, ciało biskupa zostało przeniesione na cmentarz mariawicki w Pepłowie^[3].