Maria Tytus Siedlecki

Maria Tytus

Stanisław Maria Tytus Siedlecki Stanisław Siedlecki
Biskup
Kraj działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	5 listopada 1869 Warszawa
Data i miejsce śmierci	10 sierpnia 1955 Felicjanów
Biskup pomocniczy Kościoła Katolickiego Mariawitów
Okres sprawowania	1935–1955
Wikariusz generalny Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (denominacji felicjanowskiej)
Okres sprawowania	1950–1955
Wyznanie	mariawickie
Kościół	Katolicki Mariawitów
Inkardynacja	Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów
Śluby zakonne	1904
Prezbiterat	30 listopada 1892
Nominacja biskupia	1935
Sakra biskupia	9 czerwca 1935

Stanisław Maria Tytus Siedlecki, właśc. Stanisław Siedlecki (ur. 5 listopada 1869 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1955 w Felicjanowie) – biskup pomocniczy Kościoła Katolickiego Mariawitów, wikariusz generalny Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (w denominacji felicjanowskiej)^[2].

Stanisław Siedlecki był księdzem rzymskokatolickim z archidiecezji warszawskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1892 r. w warszawskim kościele Świętego Krzyża^[2]. Od 1897 r. pełnił funkcję rektora kościoła bernardynek w Łowiczu. 21 listopada 1899 r. rozpoczął nowicjat w niejawnym wówczas Zgromadzeniu Kapłanów Mariawitów, otrzymując imiona Maria Tytus. Na początku XX wieku stał się przywódcą ruchu mariawickiego w tym mieście. Zebrał grupę około 250 sympatyków. W 1904 r. złożył w Niesułkowie śluby wieczyste przed przełożonym Zgromadzenia, kapłanem Janem Marią Michałem Kowalskim^[2]. W 1905 r. został usunięty przez kurię archidiecezjalną z zajmowanej funkcji i przeniesiony do Białej Rawskiej. Próbował jednak zachować kościół klasztorny Najświętszej Maryi Panny, co stało się przyczyną zamieszek w Łowiczu pomiędzy zwolennikami a przeciwnikami mariawityzmu.

Po ekskomunice Związku Mariawitów w 1906 r. odszedł z Kościoła rzymskokatolickiego. Był organizatorem parafii mariawickiej pod wezwaniem Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu i jej wieloletnim proboszczem. Był zagorzałym sympatykiem arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i zwolennikiem reform kościelnych i doktrynalnych w Starokatolickim Kościele Mariawitów, które miały miejsce w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.

W latach dwudziestych XX wieku kapłan Stanisław Maria Tytus Siedlecki był oskarżonym w licznych procesach karnych duchownych mariawickich, które dotyczyły kwestii obyczajowych.

Po rozłamie w łonie mariawityzmu w 1935 r. opowiedział się za mniejszością i związał się z denominacją felicjanowską^[3]. 9 czerwca 1935 r. otrzymał sakrę biskupią i wszedł w skład hierarchii duchownej Kościoła Katolickiego Mariawitów. W październiku tegoż roku został zmuszony do opuszczenia łowickiego kościoła, przejętego (wraz z plebanią i budynkami parafialnymi) przez mariawitów płockich. Przez kilka kolejnych lat nadal mieszkał w Łowiczu, przy zorganizowanej w wynajętym budynku kaplicy domowej mariawitów felicjanowskich. Czynił też starania u władz państwowych o zalegalizowanie działalności Kościoła Katolickiego Mariawitów^[2].

W czasie II wojny światowej początkowo przebywał w klasztorze w Felicjanowie, skąd 10 marca 1941 r. został przez okupantów hitlerowskich wysiedlony i następnie więziony w obozach w Działdowie i Pomiechówku. Po zwolnieniu otrzymał nakaz osiedlenia się w Ramutowie^[2].

W 1945 r. powrócił do Felicjanowa. Początkowo pełnił obowiązki przełożonego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. Od 1950 r. do śmierci był wikariuszem generalnym Zgromadzenia. Posługiwał czasowo w różnych wspólnotach mariawitów felicjanowskich, m.in. w parafii w Długiej Kościelnej i w Lipińskich^[2][4].

Zmarł w Felicjanowie w 1955 r. Został pochowany na cmentarzu mariawickim w Pepłowie^[2].

• Dzieje łowickich bernardynek
• Stanisław Rybak: Mariawityzm. Studium historyczne (książka w PDF-ie).. antoni.agmk.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-16)].