Mariya Takeuchi

Mariya Takeuchi

竹内 まりや

Mariya Takeuchi (1972/1973)
Imię i nazwisko	Mariya Yamashita (jap. 山下まりや Yamashita Mariya)
Data i miejsce urodzenia	20 marca 1955 Taisha
Pochodzenie	japońskie
Gatunki	city pop, j-pop, adult contemporary, disco, sophisti-pop, pop soul
Zawód	piosenkarka, autorka tekstów
Aktywność	od 1978
Wydawnictwo	RCA, Alfa Moon, Warner Music Japan
Powiązania	Tatsurō Yamashita
Strona internetowa

Mariya Yamashita (jap. 山下まりや Yamashita Mariya; ur. 20 marca 1955 w Taishy^[1] jako Mariya Takeuchi (jap. 竹内 まりや Takeuchi Mariya)) – japońska piosenkarka i autorka tekstów, tworząca muzykę pop z podgatunków takich jak city pop, j-pop, adult contemporary, disco, sophisti-pop i pop soul^[2].

Od dzieciństwa grała na fortepianie i gitarze. Ukończyła filologię angielską na uniwersytecie Keiō. W 1974 wygrała narodowy konkurs recytacji w języku angielskim zorganizowany przez „The Japan Times”. Debiutancki album Beginning z 1979 przyniósł jej liczne nagrody za najlepszy debiut, m.in. w ramach Japan Record Awards, Tokyo Music Festival i Japan Music Awards. W nagrywaniu jej płyt z lat 1979–1981 uczestniczyli m.in. David Foster, Steve Lukather i Jeff Porcaro oraz Tatsuro Yamashita, z którym wzięła ślub w kwietniu 1980. Piosenka Heart to Heart z krążka Miss M ze zmienionym tekstem i tytułem (Now) stała się ostatnim utworem nagranym przez Karen Carpenter (rok wydania – 1983).

W 1981 Takeuchi ogłosiła przerwę w nagrywaniu, w trakcie której skupiła się na komponowaniu dla innych wykonawców, co kontynuowała po powrocie na scenę. W tym czasie przeniosła się wraz z Yamashitą z RCA do Moon Records. Jej najlepiej sprzedającym się albumem jest składanka Impressions z 1994 (3 miliony sprzedanych egzemplarzy w samej Japonii). W ostatnich latach jej popularność wzrosła za sprawą utworu Plastic Love z albumu Variety. Na fali mody na inspirowaną japońskim city popem stylistykę Vaporwave i future funk^[3], wideo z Plastic Love w serwisie YouTube zarejestrowało ponad 60 mln wyświetleń i milion polubień (stan na 2 maja 2021)^[4]. W maju 2019 Warner Music Japan opublikowało oficjalny teledysk do piosenki^[5].

W 2020 za sprawą ponownego nagrania Inochi no Uta (pierwsza wersja ukazała się w 2012) Takeuchi stała się najstarszą solistką z numerem 1 na japońskiej liście najpopularniejszych singli^[6].

Albumy studyjne

• 1978: Beginning
• 1979: University Street
• 1980: Love Songs (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1980: Miss M
• 1981: Portrait = ポートレイト
• 1984: Variety (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1987: Request (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1992: Quiet Life (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 2000: Souvenir = スーベニール
• 2001: Bon Appetit! = ボナペティ (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 2003: Longtime Favorites (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 2007: Denim = デニム (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 2014: Trad = トラッド (1. miejsce na liście przebojów Oricon)

Źródło:^[7].

Kompilacje

• 1982: Viva Mariya!!
• 1990: Morning Glory
• 1994: Impressions
• 2008: Expressions
• 2008: Sincerely... The Mariya Takeuchi Songbook (anglojęzyczne covery jej piosenek nagrane przez innych artysytów)
• 2013: Mariya’s Songbook Moon Records
• 2019: Turntable

Ważniejsze single

• 1980: Fushigi na Peach Pie (不思議なピーチパイ) (3. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1989: Single Again (2. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1990: Kokuhaku (告白) (3. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1995: Kon’ya wa Hearty Party (今夜はHearty Party) (3. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 1998: Camouflage / Winter Lovers (1. miejsce na liście przebojów Oricon)
• 2019: Tabi no Tsuzuki (旅のつづき) (3.miejsce na liście przebojów Oricon)
• 2019: Inochi no Uta (Special Edition) (いのちの歌(スペシャル・エディション)) (1. miejsce na liście przebojów Oricon)

• Strona domowa (jap.)