Max Slevogt

Max Slevogt
	; Artysta sportretowany przez Emila Orlíka (1917)
Data i miejsce urodzenia	8 października 1868 ; Landshut
Data i miejsce śmierci	20 września 1932 ; Leinsweiler
Narodowość	Niemiec
Alma Mater	Akademia Sztuk Pięknych w Monachium; Académie Julian
Dziedzina sztuki	malarstwo
Epoka	impresjonizm
	Odznaczenia

Max Slevogt, właśc. Franz Theodor Max Slevogt (ur. 8 października 1868 w Landshut, zm. 20 września 1932 w Leinsweiler-Neukastel) – niemiecki malarz impresjonista, grafik, ilustrator i scenograf. Wraz z Lovisem Corinthem i Maxem Liebermannem jeden z czołowych przedstawicieli niemieckiego malarstwa plenerowego.

Życiorys

Był synem bawarskiego wojskowego; po śmierci ojca przeniósł się wraz z matką do Würzburga, gdzie spędził lata nauki szkolnej (1874-1884). W latach 1885–1889 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, a jego wczesne prace, utrzymane w ciemnej tonacji, stanowią przykład dominującego tam stylu akademickiego. W 1889 odwiedził Paryż, gdzie uczęszczał do Académie Julian. W 1896 rysował karykatury dla czasopism „Simplicissimus” i „Jugend”. W 1897 miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w Wiedniu.

W końcowych latach XIX wieku kolorystyka jego prac stała się jaśniejsza. W 1900 odwiedził ponownie Paryż, gdzie jego obraz Szeherezada został wystawiony w pawilonie niemieckim podczas wystawy światowej. W tym samym czasie znaczny wpływ wywarło na niego malarstwo Edouarda Maneta. W 1901 dołączył do stowarzyszenia Berliner Secession.

W 1914 odbył podróż do Egiptu, w wyniku której powstało 21 płócien, a poza nimi liczne akwarele i szkice; w drodze powrotnej zatrzymał się we Włoszech. Po wybuchu I wojny światowej został wysłany na front zachodni jako oficjalny malarz wydarzeń wojennych. Doświadczenia te wywarły wpływ na poszukiwanie nowego stylu, który mógłby wyrazić okropności wojny. W tym czasie (1917) Slevogt został wybrany członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych (Königliche Akademie der Künste zu Berlin).

W 1924 zaprojektował scenografię do opery Don Giovanni Mozarta w operze w Dreźnie. W tym samym roku został odznaczony orderem Pour le Mérite za Naukę i Sztukę^[1]. Z okazji 60. urodzin artysty w 1929 zorganizowano w Berlinie okazałą wystawę jego prac. Pod koniec życia pracował w kościele w Ludwigshafen nad Renem nad freskiem Golgota, który uległ zniszczeniu podczas bombardowań w czasie II wojny światowej.

Twórczość

Oprócz portretów malował obrazy historyczne, religijne i martwe natury. Tworzył również grafiki, głównie w postaci ilustracji książkowych. Domeną jego było jednak malarstwo pejzażowe, w którym systematycznie rozwijał stosowanie w plenerze impresjonistycznych reguł operowania światłem, barwą i ruchem^[2]. Odgrywający ważną rolę kolor stał się w jego obrazach nie tylko składnikiem całości przedstawienia, lecz i starannie wyreżyserowanym elementem wpływającym na jego odbiór. Realizując swoją koncepcję człowieka uczestniczącego w teatrze życia, artysta dążył do efektownego przedstawiania swoich postaci w gestach i odruchach, istotnie różniąc się w tym np. od swego kolegi Lovisa Corintha. Zwrócono również uwagę, że porównywane z jego warsztatem malarstwo Slevogta ujawnia też różnice kulturowe pomiędzy bawarskim impresjonistą bliższym tradycji wiedeńskiego kręgu sztuki a impresjonizmem Corintha powstałym na gruncie pruskiej tradycji artystycznej^[3].