Melka Kunture
| Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
![]() Narzędzia oldowajskie znalezione w Melka Kunture | |
| Państwo | |
|---|---|
| Typ |
kulturowy |
| Spełniane kryterium |
iii, iv, v |
| Numer ref. | |
| Region[b] |
Afryka |
| Historia wpisania na listę | |
| Wpisanie na listę |
2024 |
Położenie na mapie Etiopii ![]() | |
| 8°42′09″N 38°36′30″E/8,702500 38,608333 | |
Melka Kunture – kompleks stanowisk archeologicznych, położonych w dorzeczu rzeki Auasz ok. 50 km na południe od Addis Abeby w Etiopii[1], w 2024 roku wraz z Balchit wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W głębokich warstwach stratygraficznych odkryte zostały szczątki hominidów oraz prehistoryczne narzędzia kamienne[2].
Prace archeologiczne w Melka Kunture, rozpoczęte w latach 60. XX wieku, prowadzone były przez Jeana Chavaillona, Marcello Piperno i Maurice’a Taieba[3]. Najstarsze warstwy (stanowiska Karre I i Gombore I), datowane na 1,7–1,6 mln lat temu, zawierają ślady rozwiniętego oldowaju. W kolejnych warstwach poświadczony jest proces stopniowego przechodzenia z oldowajskiej tradycji technologicznej w tradycję aszelską (obecną w warstwach datowanych na ok. 1,1 mln lat temu)[1]. Do produkcji narzędzi wykorzystywano bazalt, trachit, jak również obsydian[3]. Odkryte na stanowiskach Gombore II, Garba III i Garba IV szczątki ludzkie zostały zaklasyfikowane jako należące do Homo erectus[3].
Przypisy
- 1 2 Encyklopedia Historyczna Świata. T. 1. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1999, s. 498. ISBN 83-85909-48-6.
- ↑ A Dictionary of Archaeology. edited by Ian Shaw and Robert Jameson. Oxford: Blackwell Publishing, 1999, s. 391–392. ISBN 0-631-17423-0.
- 1 2 3 Wiley-Blackwell Encyclopedia of Human Evolution. edited by Bernard Wood. Chichester: Blackwell Publishing, 2013, s. 492–493. ISBN 978-1-1186-5099-8.

