Melka Kunture

Melka Kunture i Balchit: stanowiska archeologiczne i paleontologiczne na wyżynnych terenach Etiopii[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Narzędzia oldowajskie znalezione w Melka Kunture
Państwo

 Etiopia

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

iii, iv, v

Numer ref.

13rev

Region[b]

Afryka

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

2024
na 46. sesji

Położenie na mapie Etiopii
Mapa konturowa Etiopii, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Melka Kunture i Balchit”
8°42′09″N 38°36′30″E/8,702500 38,608333

Melka Kunture – kompleks stanowisk archeologicznych, położonych w dorzeczu rzeki Auasz ok. 50 km na południe od Addis Abeby w Etiopii[1], w 2024 roku wraz z Balchit wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W głębokich warstwach stratygraficznych odkryte zostały szczątki hominidów oraz prehistoryczne narzędzia kamienne[2].

Prace archeologiczne w Melka Kunture, rozpoczęte w latach 60. XX wieku, prowadzone były przez Jeana Chavaillona, Marcello Piperno i Maurice’a Taieba[3]. Najstarsze warstwy (stanowiska Karre I i Gombore I), datowane na 1,7–1,6 mln lat temu, zawierają ślady rozwiniętego oldowaju. W kolejnych warstwach poświadczony jest proces stopniowego przechodzenia z oldowajskiej tradycji technologicznej w tradycję aszelską (obecną w warstwach datowanych na ok. 1,1 mln lat temu)[1]. Do produkcji narzędzi wykorzystywano bazalt, trachit, jak również obsydian[3]. Odkryte na stanowiskach Gombore II, Garba III i Garba IV szczątki ludzkie zostały zaklasyfikowane jako należące do Homo erectus[3].

Przypisy

  1. 1 2 Encyklopedia Historyczna Świata. T. 1. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1999, s. 498. ISBN 83-85909-48-6.
  2. ↑ A Dictionary of Archaeology. edited by Ian Shaw and Robert Jameson. Oxford: Blackwell Publishing, 1999, s. 391–392. ISBN 0-631-17423-0.
  3. 1 2 3 Wiley-Blackwell Encyclopedia of Human Evolution. edited by Bernard Wood. Chichester: Blackwell Publishing, 2013, s. 492–493. ISBN 978-1-1186-5099-8.