Menuet (muzyka)

Menuet – forma muzyczna oparta na tańcu menuet. Metrum 3/4. Tempo umiarkowane[1][2]. Grany z gracją.

Początkowo miał budowę dwuczęściową, a od czasów Mozarta trzyczęściową, w której środkową część stanowił kontrastujący drugi menuet, zwany trio. Popularny był już w baroku, kiedy był częścią suity barokowej. W muzyce okresu klasycyzmu jego rola znacznie wzrosła; był często trzecią częścią form opartych na cyklu sonatowym, takich jak: sonata, symfonia. U romantyków, począwszy od Ludwiga van Beethovena został wyparty przez scherzo[1][2].

Znane menuety:

  • Wolfgang Amadeus Mozart – kilkadziesiąt menuetów na instrument klawiszowy lub orkiestrę
  • Ludwig van Beethoven – menuet na fortepian G-dur (1795)
  • Giacomo Puccini – menuet na kwartet smyczkowy (1890)
  • Luigi Boccherini – menuet z Kwintetu smyczkowego nr 13
  • Christian Petzold – menuet G-dur przypisywany J.S. Bachowi (BWV 114)[3]

Menuety z XX wieku, nawiązujące do dawnej twórczości:

Przypisy

  1. 1 2 Habela 1968 ↓, s. 112.
  2. 1 2 Chodkowski 1995 ↓, s. 550-551.
  3. ↑ Hans-Joachim Schulze, Ein 'Dresdner Menuett' im zweiten Klavierbüchlein der Anna Magdalena Bach: Nebst Hinweisen zur Überlieferung einiger Kammermusikwerke Bachs, „Bach-Jahrbuch”, 65, 1979, s. 56, DOI: 10.13141/bjb.v1979.

Bibliografia

  • Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. Warszawa: PWM, 1968. ISBN 83-01-11390-1. (pol.).
  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.