Michael Dukakis

Dukakis urodził się w Brookline w stanie Massachusetts w rodzinie greckich imigrantów^[2]. Służył w armii podczas wojny koreańskiej^[2][3]. W 1960 ukończył studia prawnicze na Harvardzie^[2][3].

W 1962 r. został wybrany do Izby Reprezentantów stanu Massachusetts^[1]. W 1966 nie udały się jego starania o zostanie prokuratorem generalnym tego stanu^[1]. W 1970 przegrał w rywalizacji o stanowisko wicegubernatora Massachusetts^[2].

W 1974 pokonał urzędującego republikańskiego gubernatora stanu Massachusetts Francisa W. Sargenta^[4]. Urząd gubernatora pełnił w latach 1975–1979, kiedy to Edward J. King pokonał go w prawyborach demokratycznych i sam zasiadł na tym fotelu^[5][6]. W 1977 Dukakis przeprowadził rehabilitację Nicoli Sacco i Bartholomea Vanzettiego, straconych 50 lat wcześniej^[7]. Na stanowisku gubernatora poradził sobie z kryzysem budżetowym i przywrócił stabilność finansową stanu^[2].

Dukakis powrócił na stanowisko gubernatora dzięki udanej reelekcji w 1982^[2].

Wybory prezydenckie w 1988

Dukakis w prawyborach demokratycznych na urząd prezydenta pokonał m.in. kongresmena Dicka Gephardta z Missouri, senatora Ala Gore’a z Tennessee i senatora Joe Bidena z Delaware^[8]. Jego kandydatem na wiceprezydenta został senator Lloyd Bentsen z Teksasu^[8].

Przeciwnikiem Dukakisa z ramienia republikanów był urzędujący wiceprezydent George H.W. Bush^[8]. Początkowo gubernator miał ponad 17-procentową przewagę nad Bushem^[8]. Przewaga ta jednak stopniała, transmitowane były liczne negatywne spoty reklamowe na temat Dukakisa^[2][9]. Mimo umiarkowanych poglądów Dukakisa, był prezentowany jako niebezpieczny liberał^[2]. Republikanie atakowali Dukakisa m.in. za jego sprzeciw wobec kary śmierci^[10]. Bardzo istotnym momentem kampanii była debata telewizyjna między kandydatami, podczas której prowadzący Bernard Shaw zapytał Dukakisa czy poparłby karę śmierci dla gwałciciela i mordercy jego żony, gdyby ta została zgwałcona i zabita^[11][12]. Dukakis ze spokojem odpowiedział, że nadal by jej nie popierał^[12][13][14]. Ostatecznie Dukakis przegrał z Bushem stosunkiem 426 do 111 głosów elektorskich (jeden został oddany na Bentsena)^[8].

Dukakis odszedł z urzędu gubernatora w 1991 wraz z wygaśnięciem kadencji i od tamtej pory wycofał się z życia politycznego. Zajął się głównie pracą akademicką^[15]. Zasiadał także w zarządzie Amtrak^[2].