Molly Maguires
 Część dekoracji zbudowanej na potrzeby filmu | |
| Gatunek |
dramat historyczny |
|---|---|
| Rok produkcji |
1970 |
| Kraj produkcji |
Stany Zjednoczone |
| Język |
angielski |
| Czas trwania |
124 min |
| Reżyseria | |
| Scenariusz |
Walter Bernstein |
| Główne role | |
| Muzyka | |
| Zdjęcia | |
| Scenografia |
Tambi Larsen, Darrell Silvera |
| Kostiumy |
Dorothy Jeakins |
| Montaż |
Frank Bracht |
| Produkcja |
Martin Ritt, Walter Bernstein |
| Wytwórnia |
Tamm Productions |
| Dystrybucja |
Paramount Pictures (kina, VHS, DVD), ABC (TV), CIC (VHS), Canal+ (TV) |
| Budżet |
11 mln. $ |
| Przychody brutto |
2,2 mln. $ |
Molly Maguires (org. The Molly Maguires) – amerykański dramat historyczny z 1970 roku w reż. Martina Ritta. Adaptacja powieści Arthura H. Lewisa pt. Lament for the Molly Maguires z 1964 roku[1].
Fabuła
Pensylwania lat 70. XIX wieku. W niedużej osadzie górniczej Eckley działa tajne stowarzyszenie sabotażowo-terrorystyczne pod nazwą Molly Maguires. Skupia ono górników irlandzkiego pochodzenia, które za pomocą zabójstw i aktów sabotażu stawia sobie za cel poprawę ich ciężkiego bytu. W ich szeregi wkrada się jednak agent policji, który zdobywając ich zaufanie doprowadza do rozbicia organizacji.
Fabuła filmu inspirowana jest autentycznymi wydarzeniami[2].
Obsada
- Sean Connery – "Black Jack" Kehoe
- Richard Harris – dedektyw James McParlan/James McKenna
- Samantha Eggar – panna Mary Raines
- Frank Finlay – kapitan Davies
- Anthony Zerbe – Tom Dougherty
- Bethel Leslie – pani Kehoe
- Art Lund – Frazier
- Philip Bourneuf – ojciec O'Connor
- Anthony Costello – Frank McAndrew
- Brendan Dillon – Dan Raines
- John Alderson – Jenkins
- Frances Heflin – pani Frazier
- Malachy McCourt – Bartender
i in.
Odbiór
Film spotkał się z mieszanym przyjęciem krytyków. Sceptycznie opisywał go The New York Times, jednak chwalił Los Angeles Times[3][4].
Obraz był nominowany do nagrody Oscara w kategorii najlepsza scenografia. W rankingu popularnego, filmowego serwisu internetowego Rotten Tomatoes film posiada obecnie (2025) wysoką, 90-procentową, pozytywną ocenę "czerwonych pomidorów"[5]
Pomimo gwiazdorskiej obsady (Connery, Harris), film nie spotkał się z uznaniem widzów i był finansową klapą. Jego dochód był kilkakrotnie niższy niż koszty produkcji[6].
Film nie był wyświetlany w polskich kinach.
Plenery
Zdjęcia do filmu miały miejsce w autentycznych plenerach Pensylwanii, osad i miasteczek: Hazleton (gdzie na potrzeby filmu zbudowano dekoracje XIX-wiecznej osady górniczą, na bazie której utworzono później muzeum poświęcone górnictwu Pensylwanii – Eckley Miners’ Village[7]), Jim Thorpe, Wilkes-Barre oraz w Bloomsburg, Llewelyn i Hollywood (studia filmowe wytwórni Paramount Pictures)[8][1][9].
Przypisy
- 1 2 The Molly Maguires. [w:] AFI. Catalog [on-line]. [dostęp 2025-07-05]. (ang.).
- ↑ The Molly Maguires Review. [w:] Empire [on-line]. [dostęp 2025-07-05]. (ang.).
- ↑ Roger Greenspun: Honesty Empowers "Maguires". [w:] The New York Times [on-line]. 1970-02-09. [dostęp 2025-06-22]. (ang.).
- ↑ Geoff Boucher: Honesty Empowers "Maguires". [w:] Los Angeles Times [on-line]. 1993-04-08. [dostęp 2025-06-22]. (ang.).
- ↑ The Molly Maguires. [w:] Rotten Tomatoes [on-line]. [dostęp 2025-06-22]. (ang.).
- ↑ The Molly Maguires (1970). [w:] The Numbers [on-line]. [dostęp 2025-06-22]. (ang.).
- ↑ Oficjalna strona placówki
- ↑ The Molly Maguires Review. [w:] Empire [on-line]. 2000-01-01. [dostęp 2025-06-22]. (ang.).
- ↑ Oficjalna strona placówki
Linki zewnętrzne
- Molly Maguires w bazie IMDb (ang.)
- Molly Maguires w bazie Filmweb