Nadoryt

Nadoryt

okaz z Algierii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbSbClO2[1][2]
Twardość w skali Mohsa	3,5–4,0[1]
Przełam	muszlowy, nierówny[2]
Łupliwość	dokładna, doskonała[1][2]
Pokrój kryształu	cienkotabliczkowy, soczewkowaty[2], tabliczkowy[1]
Przezroczystość	przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	rombowy[1][2]
Klasa krystalograficzna	dwupiramidalna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	3,1–3,3 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	biała, żółta, brunatna[1][2]
Rysa	biała, żółtawobiała[1][2]
Połysk	woskowy[2], diamentowy, żywiczny[1]
Współczynnik załamania	2,300–2,400 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,060–0,100[1] dyspersja (optyka): silna[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	3.DC.30[1]

Nadoryt – bardzo rzadki minerał z rodziny halogenków^[1].

Krystalizuje w układzie rombowym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju cienkotabliczkowym, soczewkowatym i tabliczkowym^[1][2]. Występuje w skupieniach kulistych^[2]. Jest minerałem kruchym i przeświecającym^[1]. Posiada białą lub żółtawobiałą rysę oraz woskowy, diamentowy bądź żywiczny połysk^[1][2].

Występuje w strefie utleniania kruszców antymonu^[2]. Towarzyszą mu zazwyczaj stibiconit, walentynit, antymonit, senarmontyt, siarka rodzima, cerusyt, jamesonit oraz smithsonit^[1][2].

Typowym miejscem występowania jest Algieria^[1]. Spotykany także w Hiszpanii (Andaluzja), Australii (Nowa Południowa Walia), Szwecji, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia)^[1].