Namibit
 okaz z Niemiec w towarzystwie eulitynu i chryzokoli | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu(BiO)2(VO4)(OH)[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4,5–5[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
grubotabliczkowy, pryzmatyczny[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
trójskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pinakoidalna[1] |
| Gęstość |
6,86 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ciemnozielona[1] |
| Rysa |
pistacjowa[1] |
| Współczynnik załamania |
2,100 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,000[1] dyspersja (optyka): bardzo wysoka[1] pleochroizm: widoczny[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.BB.50[1] |
Namibit – bardzo rzadki minerał z gromady wanadanów[1].
Nazwa pochodzi od pustyni znajdującej się w Afryce – Namib[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie trójkośnym[1]. Wykształca kryształy o pokroju grubotabliczkowym i pryzmatycznym[1]. Jest minerałem przeświecającym, o pistacjowej rysie. Posiada doskonałą łupliwość oraz ciemnozieloną barwę.
Występowanie
Występuje jako minerał wtórny w hydrotermalnych złożach polimetalicznych bogatych w bizmut[2]. Spotykany także w pegmatytach granitowych[2]. Towarzyszą mu najczęściej chryzokola, eulityn, kwarc, mottramit oraz shattuckit[1].
Miejsce występowania
Typowym miejscem występowania jest Namibia[1]. Spotykany również w Australii, Kanadzie (Quebec), Czechach, Niemczech oraz USA (Arizona, Kalifornia, Kolorado i Nevada)[1]. W Polsce stwierdzony na Dolnym Śląsku w Szklarskiej Porębie[1].