Nettwerk

Nettwerk (pełna nazwa: Nettwerk Music Group) – niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Vancouver, założona w 1984 roku przez dyrektorów Terry’ego McBride’a i Marka Jowetta^[1][2].

Początkowo specjalizująca się w muzyce elektronicznej, takiej jak alternative dance i industrial, wytwórnia rozszerzyła swoją ofertę o muzykę pop, rock i wielu autorów piosenek^[3]. Nettwerk odegrał znaczącą rolę w karierze wielu artystów, takich jak Coldplay^[4], Sarah McLachlan i Barenaked Ladies.

W 1984 roku Terry McBride i jego przyjaciel Mark Jowett studiowali na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej, lecz następnie zrezygnowali ze studiów. McBride studiował inżynierię lądową, a Jowett uczęszczał na zajęcia z kreatywnego pisania, teatru i języka angielskiego. Poznali się na domówce, gdzie występował zespół muzyki elektronicznej Moev, z którym występował Jowett^[5].

Po ukończeniu college’u McBride został menedżerem zespołu Moev, w którym Jowett grał na gitarze. Grupa podpisała kontrakt z Go Records, małą wytwórnią z San Francisco, która zbankrutowała, pozostawiając zespół bez dystrybucji^[6]. Niewielkie mieszkanie McBride’a stało się miejscem spotkań ich przyjaciół, wśród których byli członkowie electro-industrialnego zespołu Skinny Puppy. McBride i Jowett zaczęli wydawać swoje płyty, obok zespołów Moev i The Grapes of Wrath^[7].

Oficjalne rozpoczęcie działalności Nettwerk Music Group nastąpiło w 1985 roku. Ich pierwszym wydawnictwem była EP-ka o tym samym tytule, co zespół The Grapes of Wrath, a następnie pełny album studyjny September Bowl of Green. Przykuł on uwagę Capitol Records i utorował drogę do podpisania umowy dystrybucyjnej dla zespołu i Nettwerk jako wytwórni w 1986 roku^[8]. Jeszcze w tym samym roku wytwórnia Nettwerk zatrudniła Rica Arboita jako trzeciego wspólnika i dyrektora zarządzającego^[9].

Pomimo posiadania początkowo eklektycznej listy artystów^[6], Nettwerk zyskał reputację wytwórni muzyki industrialnej. Zostało to wzmocnione przez listę rodzimych i licencjonowanych zespołów industrialnych, w tym Skinny Puppy, Severed Heads, SPK, Manufacture i Single Gun Theory. George Maniatis, jeden z pierwszych menedżerów promocji wytwórni, zauważył, że „Remission (minialbum Skinny Puppy), który był jednym z naszych pierwszych wydawnictw, porwał wszystkich wiecie czym… Z tego powodu wszyscy zakładali, że jesteśmy tylko industrial dance. Ale nigdy nie ruszyliśmy w tym kierunku – po prostu oni uderzyli pierwsi”^[10].

Niezależnie od intencji, gatunki industrial dance i electronic okazały się lukratywne i zaowocowały wieloma międzynarodowymi umowami o wzajemnym licencjonowaniu, w tym z belgijską wytwórnią Play It Again Sam, zarządzająca imprintem Nettwerk Europe w zamian za udzielenie przez Nettwerk licencji Front 242 w Kanadzie, z angielską wytwórnią On-U Sound na dystrybucję Tackhead w Ameryce Północnej oraz o wzajemnym licencjonowaniu z australijską wytwórnią Volition, która wprowadziła Severed Heads i Single Gun Theory do Ameryki Północnej^[10]. Wzajemne licencjonowanie, obejmujące dystrybucję za pośrednictwem głównych wytwórni (Capitol dla Skinny Puppy i Atlantic dla Moev) oraz występy na klubowych listach przebojów (w tym single zespołów Manufacture, Severed Heads i Moev) przyczyniły się do znacznej widoczności i rozwoju wytwórni pod koniec lat 80. XX wieku^[9].

Reputacja Nettwerk jako wyłącznie wydawnictwa elektronicznej muzyki tanecznej wkrótce miała się zmienić. Na koncercie w Halifaxie McBride spotkał 19-letnią piosenkarkę i autorkę tekstów Sarah McLachlan – poznał ją dzięki jej muzyce i próbował zwerbować ją do roli frontmanki Moev. Jej rodzice początkowo odrzucili ten pomysł, twierdząc, że jest za młoda^[11]. Gdy wyprowadziła się z domu rodziców i była na pierwszym roku studiów artystycznych, kariera McLachlan nabrała rozpędu. McBride zaproponował McLachlan kontrakt na pięć płyt, a ona się zgodziła, mówiąc: „Ok. Jasne. Czemu nie?”^[12].

W 1988 roku McBride i Jowett przenieśli Nettwerk do nowego biura, a McLachlan przeprowadziła się do Vancouver, aby pisać i ukończyć swój debiutancki album Touch. Pierwszy singel „Vox” okazał się hitem i doprowadził do podpisania przez nią ogólnoświatowej umowy z Arista Records (Nettwerk zachowało umowę McLachlan na Kanadę)^[13]. Płyta Surfacing z 1997 roku zawierała dwa przeboje: „Building a Mystery” i „I Will Remember You”^[14]. McLachlan zdobyła trzy nagrody Grammy w kategoriach: najlepszy popowy występ instrumentalny za „Last Dance”, najlepszy popowy występ wokalny za „Building A Mystery” i najlepszy popowy występ wokalny za „I Will Remember You”^[15].

W 1996 roku Nettwerk podpisał kontrakt z zespołem Barenaked Ladies, a McBride został jego menedżerem^[16]. Po stałej promocji radiowej McBride zaprosił zespół na koncert w City Hall Plaza w Bostonie, aby promować ich album Stunt^[17]. W 1999 roku Nettwerk zatrudnił Dido oraz grupę Sum 41. Avril Lavigne miała szesnaście lat, gdy weszła do biur Nettwerk. Przedstawiciele wytwórni Arista Records wysłali ją do McBride’a, aby ocenił, czy ma ona przed sobą przyszłość jako artystka^[18]. Chociaż Lavigne wydawała swoje płyty za pośrednictwem Arista, nadal współpracowała z Nettwerk w celach menedżerskich^[19].

Nettwerk był na czele przyjmowania nowych formatów cyfrowych^[20]. McBride studiował raporty pokazujące radykalną zmianę w preferencjach słuchaczy i zdał sobie sprawę, że woli dostosować się do rosnącej kultury MP3, niż działać przeciwko niej. W 2005 roku wytwórnia stała się jedną z pierwszych dużych firm muzycznych, które sprzedawały pliki MP3 bez DRM^[21] i wspierał konsumentów w walce z Recording Industry Association of America. Nettwerk zaoferował pokrycie kosztów prawnych nastolatka z Teksasu, który został pozwany przez RIAA za pobieranie piosenek^[22][23].

Nettwerk nadal koncentrował się na inwestowaniu w talenty, a także na innowacjach, aby zapewnić modele przyjazne zarówno artystom, jak i fanom. McBride zainicjował „upadłe prawa autorskie”, nowy model biznesowy, który wzmocnił pozycję samych artystów, a nie tylko korporacji. Upadłe prawa autorskie umożliwiły artystom wydawanie muzyki pod własną wytwórnią (zachowując tym samym własność intelektualną), promowanej i sprzedawanej za pośrednictwem Nettwerk^[24]. W 2013 roku Nettwerk pozyskał 10,25 mln dolarów finansowania kapitałowego na podpisywanie kontraktów z artystami i zakup katalogów. W 2023 roku Nettwerk pozyskał Flexpoint Ford jako nowych partnerów strategicznych, aby wesprzeć rozwój firmy i dalej inwestować w artystów i przejęcia katalogów^[25].

Rok 2024 był rokiem czterdziestej rocznicy powstania Nettwerk^[3], a w 2025 roku wytwórnia po raz drugi z rzędu znalazł się na liście „The Indie Power Player” magazynu Billboard^[26].

W 1994 roku Nettwerk przeniósł swoją dystrybucję w Stanach Zjednoczonych z Capitol-EMI do Sony Music, później Sony BMG. Dystrybucją w Kanadzie do końca 2005 roku zajmowała się EMI, a w 2006 roku – Sony BMG (a później, do 2019 roku, Sony Music w Kanadzie). 9 czerwca 2010 roku Nettwerk ogłosił, że przejdzie z różnych dystrybutorów, w tym Sony Music, na globalną umowę dystrybucyjną z Alternative Distribution Alliance należącą do Warner Music Group^[27].

W lipcu 2016 roku Nettwerk sprzedał swój katalog wydawniczy Kobalt Investment Fund, niezależnemu funduszowi inwestycyjnemu utworzonemu w 2011 roku^[28].

Wiosną 2022 roku Nettwerk zakończył przejście na niezależną dystrybucję, przenosząc dystrybucję cyfrową do własnego przedsiębiorstwa poprzez połączenie licencji bezpośrednich z DSP i licencji za pośrednictwem Merlin, który działa jako partner ds. licencjonowania muzyki cyfrowej dla wiodących niezależnych wytwórni i dystrybutorów na świecie^[29].

• DeniseD. Ryan DeniseD., Nettwerk: 25 Years of Music We Love, John Wiley & Sons Canada, Ltd., 2010, ISBN 978-0-470-67844-2  (ang.).

• Oficjalna strona (ang.)
• Nettwerk w bazie Discogs.com (ang.)