Nic Offer

Offer był liderem posthardcore’owego zespołu The Yah Mos^[1][3], w którym występował jako wokalista. Zespół założony został w 1990 roku w Rancho Cordova w Kalifornii^[4]. W 1993 roku Offer wydał wspólnie z zespołem minialbum Right On, rok później Off Your Parents E.P.^[5][6][7], a w 2001 roku ich jedyny album studyjny Undefeated, który powstał już w połowie lat 90. XX wieku^[8][9].

Offer był także basistą istniejącego w latach 1993–1995 zespołu The Boulevard Park Trio, który w 1994 roku wydał swój jedyny minialbum Civic Pride^[10][11]. Został on nagrany 10 kwietnia 1994 roku w Sing Hing Bean Sprout Factory w Sacramento^[12].

W 1996 roku został członkiem powstałego w Sacramento zespołu indie electronic / dance-punkowego Out Hud, gdzie grał na basie. Członkami grupy byli także: wiolonczelistka Molly Schnick, gitarzysta Tyler Pope oraz perkusistka i wokalistka Phyllis Forbes. W 2002 roku wspólnie wydali album S.T.R.E.E.T. D.A.D., a w 2005 roku Let Us Never Speak of It Again i jeszcze w tym samym roku grupa zakończyła działalność^[13][14].

W 1996 roku w Sacramento powstał zespół dance-punkowy !!! (Chk Chk Chk), którego Offer został frontmanem i wokalistą^[15][14], a pierwotnie prócz niego w skład grupy wchodzili: gitarzysta Mario Andreoni, basista Justin Van Der Volgen, trębacz Dan Gorman, gitarzysta Tyler Pope, saksofonista Allan Wilson oraz perkusiści Mikel Gius i Jason Racine^[1].

W tym czasie Offer pozostawał jeszcze członkiem Out Hud, a obydwa zespoły wydały w 1999 roku wspólny minialbum Lab Series Vol. 2. W 2000 roku ukazał się debiutancki album !!! o tej samej nazwie, a następnie pojawiły się: w 2004 roku Louden Up Now, trzy lata później Myth Takes, a Strange Weather, Isn’t It? w 2010 roku^[1].

W kwietniu 2013 roku wydał z zespołem album Thr!!!er, a przed premierą kolejnego albumu As If z 2015 roku wycofał się do swojego studia w Nowym Jorku, gdzie pracował z Rafaelem Cohenem. W 2017 roku ukazał się album Shake the Shudder, natomiast kolejna płyta, Wallop, została nagrana w apartamencie Offera i wydana w sierpniu 2019 roku. W 2022 roku opublikował wspólnie z zespołem album Let It Be Blue^[1].

W międzyczasie, w czerwcu 2013 roku premierę miał mixtape muzyki afrykańskiej pn. Africa In Your Earbuds #46, składający się z utworów, które Offer pozyskał z zachodnioafrykańskich kart pamięci telefonów komórkowych^[16][17].

Charakterystycznym elementem jego żywiołowych występów na żywo są jego krótkie spodenki, w których występuje od czasów koncertów w San Francisco: „Założyłem je po raz pierwszy w Rickshaw Stop, trochę dla żartu” – wspominał Offer. Mówił także, że „po zakończeniu koncertu okazało się, że ktoś włamał się do naszego samochodu i ukradł paszporty, sprzęt i wszystko. W tym wszystkie moje spodnie na trasę, więc pomyślałam sobie: chyba od teraz będę je nosić”^[18][15][19]. Pod względem zachowania scenicznego porównywany jest do Jarvisa Cockera^[20].

• Civic Pride (minialbum; 1994)

• !!! (2000)
• Louden Up Now (2004)
• Myth Takes (2007)
• Strange Weather, Isn’t It? (2010)
• Thr!!!er (2013)
• As If (2015)
• Shake the Shudder (2017)
• Wallop (2019)
• Let It Be Blue (2022)

• Undefeated (2001)

• S.T.R.E.E.T. D.A.D. (2002)
• Let Us Never Speak of It Again (2005)