Nigel Farage

Nigel Farage

Nigel Farage (2024)
Data i miejsce urodzenia	3 kwietnia 1964 Downe
Zawód, zajęcie	polityk

Nigel Paul Farage (ur. 3 kwietnia 1964 w Downe) – brytyjski polityk, lider Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa, Brexit Party oraz Reform UK. Poseł do Parlamentu Europejskiego V, VI, VII, VIII i IX kadencji (1999–2020), lider eurosceptycznych frakcji w PE, deputowany do Izby Gmin (2024–2026).

Urodził się w zamożnej rodzinie, jego ojciec był maklerem giełdowym^[1]. Uzyskał wykształcenie średnie, ukończył Dulwich College^[1]. Nie podjął kontynuował edukacji na studiach wyższych^[2]. Od 1982 pracował w różnych firmach maklerskich i zajmujących się obrotami na rynkach towarów, w tym na londyńskiej giełdzie metali. Prowadził własną działalność maklerską od wczesnych lat 90. do 2002. Działał w Partii Konserwatywnej. Odszedł z niej w 1992, gdy rząd Johna Majora podpisał traktat z Maastricht^[2].

W 1993 był wśród założycieli eurosceptycznej Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa (UKIP). Pełnił w niej różne kierownicze funkcje, m.in. od 2000 rzecznika. W latach 2006–2009 po raz pierwszy był liderem UKIP^[1][2]. W 1999 i 2004 z ramienia tego ugrupowania uzyskiwał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Był członkiem grup poselskich Europa Demokracji i Różnorodności (V kadencja) oraz Niepodległość i Demokracja (VI kadencja, pełnił funkcję przewodniczącego i współprzewodniczącego). W 2009 kierowana przez niego partia uzyskała 16,8% (2,7 mln) głosów w wyborach europejskich, co dało jej taką samą reprezentację w PE jak Partia Pracy. Utrzymał wówczas mandat eurodeputowanego, w VII kadencji PE został współprzewodniczącym frakcji Europa Wolności i Demokracji oraz członkiem Komisji Rybołówstwa. 24 lutego 2010 podczas sesji Parlamentu Europejskiego zarzucił ówczesnemu przewodniczącemu Rady Europejskiej Hermanowi Van Rompuyowi brak legitymizacji pełnionego urzędu, a także ogólną niedemokratyczność struktur unijnych, używając przy tym takich określeń jak „charisma of a damp rag”, co w polskich mediach zostało przetłumaczone jako „charyzma mokrego mopa”^[3].

6 maja 2010 (w dniu głosowania w wyborach do parlamentu brytyjskiego) uczestniczył w wypadku lotniczym awionetki w Northamptonshire, doznając niegroźnych obrażeń^[4]. W listopadzie 2010 został ponownie wybrany na lidera UKIP (otrzymał 60,5% głosów, pokonując Tima Congdona, Davida Campbella Bannermana i Winstona McKenziego^[5]).

W wyborach europejskich w 2014, w których kierowana przez niego Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa zwyciężyła, po raz kolejny odnowił mandat europosła^[6]. Został wówczas współprzewodniczącym grupy pod nazwą Europa Wolności i Demokracji Bezpośredniej (od stycznia 2017 jedynym jej przewodniczącym w PE VIII kadencji). Po słabym wyniku UKIP w wyborach do Izby Gmin w maju 2015 zrezygnował z przywództwa w partii, jednak zarząd ugrupowania odrzucił jego rezygnację.

W lipcu 2016, wkrótce po sukcesie prowadzonej przez niego kampanii referendalnej na rzecz wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, ponownie ogłosił swoją rezygnację z kierowania UKIP^[7]. Pełnił tę funkcję do września tegoż roku, kiedy to nowym liderem ugrupowania została Diane James. Powrócił na nią (jako pełniący obowiązki) już w październiku tegoż roku, gdy Diane James po kilkunastu dniach urzędowania ogłosiła swoją rezygnację^[8]. W listopadzie 2016 zastąpił go natomiast Paul Nuttall^[9].

W grudniu 2018 Nigel Farage zrezygnował z członkostwa w Partii Niepodległości Zjednoczonego Królestwa^[10]. W 2019 został faktycznym liderem nowo utworzonego ugrupowania Brexit Party^[11]. Partia ta wygrała przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wybory europejskie w tym samym roku, a Nigel Farage ponownie uzyskał mandat posła do PE^[12].

Mandat wykonywał do czasu brexitu w styczniu 2020. Do marca 2021 był liderem Brexit Party^[13], od stycznia tegoż roku działającej pod nazwą Reform UK. W czerwcu 2024 ponownie objął funkcję jej lidera^[14]. Kampanię partii przed wyborami krajowymi z lipca 2024 oparł na postulatach antyimigracyjnych^[1]. W wyborach tych po raz pierwszy został wybrany na posła do Izby Gmin w okręgu Clacton^[15], jego partia zdobyła cztery mandaty^[1].

W 2026 ujawniono darowizny w znacznej kwocie z 2024 (m.in. od inwestora branży kryptowalut), których polityk nie zadeklarował; skutkowało to wszczęciem postępowania parlamentarnego^[16]. Media ustaliły też, że do National Crime Agency zaczęto zgłaszać kolejne wątpliwe transakcje powiązane ze środowiskiem Reform UK^[17]. Na początku lipca 2026 Nigel Farage ogłosił chęć rezygnacji z mandatu poselskiego i następnie wystartowanie w wyborach uzupełniających w dotychczasowym okręgu^[16]. W tym samym miesiącu objął urząd zarządcy i komornika królewskiej posiadłości Northstead, co było wymagane do wygaśnięcia mandatu deputowanego (z którego posłowie formalnie nie mogą zrezygnować)^[18][19][20]. Przyspieszone wybory, których termin wyznaczono na 13 sierpnia 2026, zostały zbojkotowane przez pozostałe główne partie polityczne^[21], a głównym rywalem Farage’a stał się satyryk Count Binface. Nigel Farage zwyciężył w tych wyborach, zdobywając 63,3% głosów^[22].

Dwukrotnie zawierał związek małżeński; małżeństwo z Gráinne Hayes zakończyło się rozwodem, a z Niemką Kirsten Mehr separacją^[23]. Z obu małżeństw ma czwórkę dzieci^[24]. Jego późniejszą partnerką została Francuzka Laurie Ferrari^[24].

• Nigel Farage [online], europarl.europa.eu [dostęp 2016-04-13] .