Nihon-tō

Nihon-tō^[1] (jap. 日本刀; dosł. miecz japoński) – ogólna nazwa japońskiej siecznej broni białej, wykonywanej ręcznie, według tradycyjnych technologii^[a]. Ze względu na dosłowne tłumaczenie, nihon-tō zwyczajowo nazywane są mieczami, mimo że (poza tsurugi) nie zaliczają się do tego typu broni^[2].

Wśród nihon-tō można wyodrębnić:

• broń długą
  • tsurugi
  • no-dachi
  • ō-dachi
  • kogarasu-maru
  • daitō
    • tachi
    • katana
• broń krótką
  • tantō
  • shōtō
    • ko-dachi
    • wakizashi

Ponadto Nihon-tō dzieli się na różne kategorie. Zalicza się do nich m.in. podział od strony historycznej:

• Jōkotō (上古刀) - do ok. 900r. tzw "Starożytne Miecze"
• Kotō (古刀) - ok. 900–1596r., "Stare Miecze"
• Shintō (新刀) - 1596–1780r., "Nowe Miecze"
• Shinshintō (新々刀) - 1781–1876r., "Nowe nowoczesne Miecze"
• Gendaitō (現代刀) - 1876–1945r., "Miecze Współczesne"
• Shinsakutō (新作刀) - po 1945r., "Nowo Wykonane" lub "Nowe Miecze"

• Daishō