Octan geranylu
|
|
| Nazewnictwo |
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
octan (2E)-3,7-dimetylookta-2,6-dienylu |
|
| Ogólne informacje |
| Charakterystyka fizyczna |
| bezbarwna ciecz o słodkim zapachu[1] |
|
| Wzór Hilla |
C12H20O2 |
| Masa molowa |
196,29 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
105-87-3 |
| PubChem |
1549026 |
| SMILES |
CC(=CCC/C(=C/COC(=O)C)/C)C
|
|
| InChI |
InChI=1S/C12H20O2/c1-10(2)6-5-7-11(3)8-9-14-12(4)13/h6,8H,5,7,9H2,1-4H3/b11-8+
|
| InChIKey |
HIGQPQRQIQDZMP-DHZHZOJOSA-N
|
|
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Octan geranylu – organiczny związek chemiczny, ester kwasu octowego i geraniolu. Jego izomerem jest octan nerylu.
Jest bezbarwnym lub jasnożółtą cieczą[5] o zapachu owocowo-różanym, przypominającym zapach gruszki i w mniejszym stopniu lawendy. Występuje w olejkach eterycznych, m.in. palmarozowym, geraniowym, cytronelowym, petitgrain i lawendowym. Jest stosowany w przemyśle perfumeryjnym[6]. Niemal nie rozpuszcza się w wodzie, jest za to bardzo dobrze rozpuszczalny w etanolu i mieszalny w każdym stosunku z eterem dietylowym[3].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Geranyl acetate, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 101622 [dostęp 2026-04-06] (niem. • ang.).
- CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M.W.M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
- 1 2 3 Physical Constants of Organic Compounds, s. 3-282.
- ↑ Vapor Pressure, s. 6-110.
- 1 2 3 4437. Geraniol, [w:] Merck Index. An Encyclopedia of Chemicals, Drugs, and Biologicals, Maryadele J. O’Neil (red. nacz.), wyd. 15, Cambridge: Royal Society of Chemistry, 2013, s. 813, ISBN 978-1-84973-670-1, OCLC 825559753 (ang.).
- ↑ Geranyl Acetate, [w:] CAMEO Chemicals [online], National Oceanic and Atmospheric Administration [dostęp 2026-04-06] (ang.).
- ↑ 4.1.1. Reagents, [w:] European Pharmacopoeia, wyd. 8, Strasbourg: Directorate for the Quality of Medicines & HealthCare, 2013, s. 469, ISBN 978-92-871-7525-0 (ang.).
- ↑ JohannesJ. Panten JohannesJ., HorstH. Surburg HorstH., Flavors and Fragrances, 2. Aliphatic Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2015, s. 21, DOI: 10.1002/14356007.t11_t01 (ang.).