Odwrócony brewis

Odwrócony brawis
◌̑
Ilustracja
Pochodzenie
Oparty na grafemie

brewis

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Odwrócony brewis – znak diakrytyczny, który jest odwróconą wersją znaku brewis. Wyglądem przypomina cyrkumfleksa, ale ten ostatni ma ostry kąt, a odwrócony brewis ma kształt zaokrąglony.

Zastosowanie

Odwrócony brewis jest używany w zapisie indeksu górnego, jak i (rzadziej) indeksu dolnego. Znak ten nie jest używany w alfabetach języków naturalnych, a służy do reprezentowania symboli fonetycznych.

Język serbsko-chorwacki

Odwrócony brewis w indeksie górnym jest używany w tradycyjnej słowiańskiej notacji fonologii serbsko-chorwackiej do oznaczenia długiego tonu opadającego. Znak ten umieszcza się nad jądrem sylaby, czyli jedną z pięciu samogłosek (Ȃ, Ȇ, Ȋ, Ȏ, Ȗ) lub sylabicznym Ȓ[1][2].

Międzynarodowy alfabet fonetyczny

W MAF odwrócony brewis w indeksie dolnym służy do wskazania, że samogłoska jest niesylabowa. Zatem spółgłoski półotwarte są reprezentowane zarówno przez własne symbole ([j], [w]), jak i przez dodanie odwróconej formy krótkiej pod symbolem samogłoski (alternatywne notacje dla tych samych fonemów [i̯] [u̯]).

Ten sam znak diakrytyczny umieszczono pod jotą (Ι), aby reprezentować praindoeuropejską spółgłoskę półotwartą „ι ̭ ”, tak jak ma to miejsce w gramatyce greckiej: Ipsylon z odwróconą krótką samogłoską (υ̯) jest używany obok diagammy, aby reprezentować praindoeuropejską półsamogłoskę „*w”[3].

Kodowanie

Odwrócony brewis w formie Unicode, została wprowadzona w 1993 roku pod nazwą "U+0311", wraz z wprowadzeniem Unicode 1.1.[2].

Znak̑
Nazwa w UnikodzieCombining Inverted Breve
Kodowaniedziesiątkowoszesnastkowo
Unicode785U+0311
UTF-8204 145cc 91
Odwołania znakowe SGML̑̑

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Herrity 2000 ↓, s. 10.
  2. 1 2 Unicode Character “◌̑” (U+0311). compart.com. [dostęp 2026-08-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-05-27)]. (ang.).
  3. ↑ Smyth 1956 ↓, s. 13.

Bibliografia