Olga Johann

W 1965 ukończyła studia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Została także absolwentką studiów podyplomowych z zakresu orientacji i poradnictwa zawodowego oraz uzyskała specjalizację III stopnia z zakresu poradnictwa zawodowego^[3].

Była nauczycielką akademicką w Zakładzie Socjologii Politechniki Warszawskiej (1965–1968), następnie była zatrudniona w Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Warszawie (1968–1970). Od 1970 do 1989 była psychologiem, a następnie wicedyrektorem Wojewódzkiej Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Warszawie. Pracowała też w Poradni Okręgowej dla Województwa Warszawskiego, gdzie prowadziła Młodzieżowy Telefon Zaufania^[3]. W latach 1989–1990 pracowała w Biurze Interwencji Kancelarii Senatu, w latach 1990–1991 była głównym specjalistą w Ministerstwie Edukacji Narodowej. W latach 1992–2001 zajmowała stanowisko wicedyrektora, a od 2001 do 2006 dyrektora Specjalistycznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „TOP” w Warszawie.

Sprawowała funkcję członka zarządu Polskiego Towarzystwa Psychologicznego^[4]. Weszła w skład Rady Programowej Centrum Doradztwa Metodycznego MEN, Zespołu Konsultacyjno-Doradczego ds. Reformy Pomocy Psychologicznej, Rady Programowej Gminy Centrum ds. grantów edukacyjnych i Rady Redakcyjnej czasopisma „Psychologia Wychowawcza”^[3].

W latach 1985–1987 współpracowała z Polską Partią Niepodległościową^[5]. Kolportowała wydawnictwa bezdebitowe PPN. W związku z prowadzoną działalnością była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa PRL^[5].

W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie ubiegała się o mandat radnej gminy Warszawa-Bemowo z listy Akcji Wyborczej Solidarność^[6]. W wyborach w 2002 została wybrana z ramienia Prawa i Sprawiedliwości radną Sejmiku Województwa Mazowieckiego^[7]. W latach 2002–2006 sprawowała funkcję wiceprzewodniczącej tego gremium^[8]. W 2006^[9], 2010^[10] i 2014^[11] była z listy PiS wybierana na radną Rady m.st. Warszawy, w której pełniła funkcję wiceprzewodniczącej^[12]. Przez wiele lat zasiadała w Komisji ds. Nazewnictwa Miejskiego Rady Warszawy i Zespole Nazewnictwa przy Prezydencie m.st. Warszawy^[13]. Była inicjatorką wielu zmian nazw ulic w stolicy, w tym nadania ulicy na Bemowie imienia „Żołnierzy Wyklętych”^[13]. Była także przewodniczącą Krajowej Komisji Rewizyjnej PiS, a także członkiem rady politycznej i zarządu wojewódzkiego tego ugrupowania^[8][3]. W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia ubiegała się z jego listy o mandat poselski^[14]. W 2006 posłowie Klubu Parlamentarnego PiS zgłosili jej kandydaturę na urząd Rzecznika Praw Dziecka^[3].

Działała w szeregu inicjatyw społecznych m.in. w ramach zajmującej się upamiętnianiem podziemia antykomunistycznego Fundacji „Pamiętamy”^[15]. Współtworzyła Fundację im. Jacka Maziarskiego^[16]. Była także członkiem zarządu Fundacji Józefa Szaniawskiego^[17]. Przez wiele lat działała na rzecz dekomunizacji przestrzeni publicznej. Weszła w skład Honorowego Komitetu Poparcia akcji Stowarzyszenia KoLiber „Goń z pomnika bolszewika”^[18]. W marcu 2017 prezes Instytutu Pamięci Narodowej Jarosław Szarek powołał ją w skład Komitetu Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa przy oddziale IPN w Warszawie^[19].