Ordinary Corrupt Human Love

Ordinary Corrupt Human Love – czwarty album studyjny amerykańskiego zespołu Deafheaven, wydany 13 lipca 2018 roku nakładem wydawnictwa ANTI-^[3]. Inspiracją dla tytułu albumu była powieść Grahama Greena z 1951 roku Koniec romansu^[4].

30 stycznia na stronie społecznościowej Deafheaven opublikowano zdjęcie przedstawiające zespół w trakcie nagrywania albumu. Informacja o prowadzonych nagraniach w studiu 25th Street Recording w Oakland pod pieczą długoletniego współpracownika i producenta Jacka Shirleya została wkrótce potwierdzona na stronie portalu Pitchfork^[5]. 18 kwietnia został wydany pierwszy singiel promujący nadchodzący album pt. "Honeycomb"^[6]. Następnego dnia zespół zapowiedział wydanie nowego albumu oraz rozpoczęcie trasy towarzyszącą jego premierze^[5]. Drugi singiel "Canary Yellow" został wydany 12 czerwca^[7]. 5 lipca amerykański nadawca radiowy NPR jako jedyny w sieci udostępnił album do bezpłatnego streamingu. 13 lipca album został oficjalnie wydany w formacie płyty CD, płyty winylowej oraz udostępniony do pobrania ze sklepów internetowych oraz w mediach strumieniowych przez stronę wydawnictwa ANTI-^[8].

Według strony Metacritic na podstawie 26. recenzji zebranych z mainstreamowych publikacji płyta Ordinary Corrupt Human Love otrzymała średnią ocenę 85 na 100 punktów, co wskazuje na "powszechne uznanie" albumu^[9].

Zdaniem dziennikarza Evana Lilly’ego z magazynu internetowego The Line of Best Fit "Ordinary Corrupt Human Love nie jest płytą idealną, ale muzyka Deafheaven pozostaje urzekająca", i dalej rozwija: "Nie odżegnując się od swoich blackmetalowych korzeni, Deafheaven czerpie z delikatniejszej i bardziej eksperymentalnej strony swojego kunsztu artystycznego, by stworzyć jeden z najbogatszych dźwiękowo i najbardziej przestrzennych metalowych albumów roku^[10]. Will Richards z magazynu DIY stwierdził: "Deafheaven w końcu czuje się wygodnie w swych wielu, różnych wcieleniach. A ich przeciwstawne sobie światy płynnie się wiążą". Podsumował swoją ocenę stwierdzając, że album: "czyni zespół nową potęgą wykraczającą poza ramy gatunkowe, umacniającą swoją pozycję jako spoiwo mainstreamu i muzyki niezależnej^[11]. TJ Kliebhan ze strony Consequence of Sound zauważa, że album zawiera "poruszające i emocjonalne momenty oraz ostre wykonania, podparte pewnością z jaką zespół rozciąga swą strefę komfortu i czyni to z sukcesem", by kontynuować: "ten album to świeży powiew bez porzucania pierwotnej mechaniki zespołu"^[12]. James McMahon z gazety NME napisał: "wybitność Deafheaven długo pozostawała uzależniona od poszukiwania prawdy o kierunku, w którym zespół zmierza, tak jak nieprzewidywalny pozostaje efekt dokumentarzysty przed rozpoczęciem edycji swej pracy. Utwory są brudne i chłodne, często pozbawione światła, lecz jak źdźbło trawy przebijające się przez szczelinę w chodniku, coś przypomina o nadziei. Sugestia, że może pozostało coś więcej"^[13].

Opracowano na podstawie materiału źródłowego:^[15].

Opracowano na podstawie materiału źródłowego:^[16].

Deafheaven

• George Clarke – wokal, pianino, instrumenty klawiszowe
• Kerry McCoy – gitara
• Daniel Tracy – perkusja
• Shiv Mehra – gitara
• Chris Johnson – gitara basowa

Współpracownicy

• Jack Shirley – produkcja, inżynieria dźwięku, miksowanie, mastering
• Nadia Kury – lektorka (utwór 1.)
• Chelsea Wolfe – wokal wspierający, wsparcie produkcyjne (utwór 6.)
• Ben Chisholm – wokal wspierający, wsparcie produkcyjne (utwór 6.)
• Nick Steinhardt – oprawa graficzna
• Sean Stout – zdjęcia

• Okładka
• Album na Discogs