Ottavia Penna Buscemi

Po zakończeniu II wojny światowej zaangażowała się w działalność polityczną, dołączając do założonej przez Guglielma Gianniniego partii Fronte dell'Uomo Qualunque. Z jej ramienia skutecznie ubiegała się o mandat parlamentarny w wyborach do Konstytucyjnego Zgromadzenia Narodowego (będącymi pierwszymi wyborami po referendum konstytucyjnym, na mocy którego monarchię zastąpiono republiką); Buscemi zdobyła 11 675 głosów, zostając tym samym jedną z pierwszych kobiet wybranych do włoskiego parlamentu. Spośród wybranych 556 deputowanych jedynie 21 stanowiły kobiety^[1].

W trakcie pierwszych wyborów na stanowisko Prezydenta Włoch (wybieranego przez Konstytuantę) została zgłoszona na kandydatkę swojej partii. Zdobyła 32 głosy, co było trzecim wynikiem pod względem poparcia; wybory zwyciężył zdecydowaną przewagą Enrico De Nicola, który otrzymał 396 głosów. Po zakończeniu kadencji Zgromadzenia Narodowego w 1948 roku zdecydowała się wycofać się z życia politycznego. Pięć lat później powróciła do niej, skutecznie ubiegając się o mandat radnej Caltagirone z ramienia ugrupowania Partito Nazionale Monarchico; znalazła się w opozycji do własnej siostry Caroliny (działaczki chadeckiej), która wówczas zajmowała stanowisko burmistrzyni^[1].

Jej siostrą była Carolina, burmistrzyni Caltagirone. Zmarła w 1986 roku w Caltagirone. W grudniu 2008 roku w mieście odsłonięto tablicę upamiętniającą Ottavię Pennę Buscemi^[1].