Otto von Lossow

Von Lossow na krótko zapisał się w historii Niemiec jako członek triumwiratu, który sprawował realną władzę w Bawarii, wraz z Gustavem Ritterem von Kahrem, premierem Bawarii, i pułkownikiem Hansem Ritterem von Seißerem, szefem bawarskiej policji krajowej (Landespolizei)^[3].

Rząd Bawarii pod wodzą von Kahra dążył do politycznego uniezależnienia się od władz Republiki Weimarskiej w Berlinie. Triumwirat odmówił wykonania rozkazu aresztowania trzech przywódców nieregularnych ugrupowań zbrojnych działających wówczas w Bawarii. Lossow otrzymał od naczelnego dowódcy armii, generała Hansa von Seeckta, nakaz aresztowania liderów bojówek i zamknięcia dziennika partii nazistowskiej „Völkischer Beobachter”. Gdy się zawahał, został zwolniony ze stanowiska przez von Seeckta i zastąpiony przez generała Friedricha Freiherra Kressa von Kressensteina. Von Kahr sprzeciwił się jednak Seecktowi i ogłosił, że von Lossow zachowa dowództwo nad okręgiem wojskowym^[3].

W tym czasie NSDAP, kierowana przez Adolfa Hitlera, postanowiła przejąć władzę w wyniku puczu monachijskiego. Hitler i Erich Ludendorff szukali poparcia triumwiratu. Jednak Kahr, Seißer i Lossow mieli własny plan wprowadzenia nacjonalistycznej dyktatury bez Hitlera^[3].

8 listopada 1923 roku Hitler na czele bojówek SA wdarł się na zgromadzenie publiczne liczące 3000 osób, zorganizowane przez Kahra w Bürgerbräukeller, dużej piwiarni w Monachium. Hitler przerwał przemówienie Kahra i ogłosił początek rewolucji narodowej, deklarując utworzenie nowego rządu z Ludendorffem. Wymachując bronią, Hitler zażądał poparcia Kahra, Seissera i Lossowa^[4]. Kiedy ci odmówili, zostali zatrzymani. Po opuszczeniu piwiarni przez Hitlera zostali jednak zwolnieni, blefując, że idą wypełnić polecenia Hitlera w swoich obszarach odpowiedzialności. W rzeczywistości wszyscy trzej uciekli, by dołączyć do legalnych władz^[5]. Udali się do koszar miejscowego pułku piechoty, gdzie spotkał ich generał Jakob Ritter von Danner, komendant garnizonu monachijskiego i formalnie zastępca Lossowa. Danner, któremu von Seeckt nakazał własnymi siłami stłumić zamach stanu, zapytał, czy ich oświadczenia w piwiarni były jedynie podstępem mającym na celu ucieczkę przed nazistowskim aresztem. Triumwirat zgodził się, obawiając się konsekwencji początkowej współpracy z puczystami, i podjął działania mające na celu stłumienie próby przejęcia włady. Lossow ostatecznie uniknął kary za swoje zachowanie na początku puczu, ale nigdy więcej nie objął żądnego dowództwa^[6].

Po przejściu na emeryturę wojskową w 1924 roku na jakiś czas wyjechał do Turcji, a następnie wrócił do Monachium, gdzie zmarł 25 listopada 1938 roku^[7].