Ozjasz Raczka

Ozjasz Raczka (ur. 16 lipca 1908 w Janowie, zm. ?) – polski działacz syjonizmu rewizjonistycznego pochodzenia żydowskiego, jeden z liderów konspiracyjnego ruchu prawicy syjonistycznej w Polsce Ludowej^[1].

Z ruchem syjonistów-rewizjonistów związał się w trakcie studiów na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Podczas II wojny światowej, znalazł się w strefie okupacji sowieckiej i został deportowany w głąb ZSRR. Do Polski, powrócił w drugiej połowie 1945 i włączył się w odtwarzanie ruchu syjonistów-rewizjonistów, który w okresie powojennym, działał w Polsce, niejawnie^[1]. Obok Dawida Drażnina i Szlomo Perły, należał do głównych działaczy i animatorów tego ruchu, do jego rozbicia na wiosnę 1949.

20 marca 1949 został zatrzymany przez funkcjonariuszy urzędu bezpieczeństwa razem z Drażninem i Perłą, pod zarzutem między innymi działalności w nielegalnej organizacji i wydawania nielegalnej prasy. 31 marca 1950 został skazany wyrokiem Sądu Apelacyjnego dla miasta stołecznego Warszawy na 2 lata więzienia. Na wolność wyszedł na początku 1951. W 1955 emigrował do Izraela^[1].

Relacja Ozjasza Raczki dotycząca ostatniego okresu funkcjonowania struktur prawicowo-syjonistycznych w Polsce, aresztowania i procesu, znajduje się w zasobach Archiwum Instytutu Żabotyńskiego w Tel-Awiwie^[1].