p-Ksylen
|
|
| Nazewnictwo |
|
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
| PIN |
1,4-ksylen[1] |
| inne |
p-ksylen, 1,4-dimetylobenzen[1] |
| Inne nazwy i oznaczenia |
| para-ksylen, p-ksylol |
|
| Ogólne informacje |
| Charakterystyka fizyczna |
| kryształy w kształcie słupków[2] |
|
| Wzór Hilla |
C8H10 |
| Inne wzory |
C6H4(CH3)2 |
| Masa molowa |
106,17 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
106-42-3 |
| PubChem |
7809 |
|
|
| InChI |
InChI=1S/C8H10/c1-7-3-5-8(2)6-4-7/h3-6H,1-2H3
|
| InChIKey |
URLKBWYHVLBVBO-UHFFFAOYSA-N
|
|
| Właściwości |
|
| Gęstość |
| 0,8565 g/cm³ (25 °C)[2]; ciecz |
|
| Rozpuszczalność w wodzie |
- 0,160 g/kg (0 °C)[3]
- 0,181 g/kg (25 °C)[3]
- 0,22 g/kg (40 °C)[3]
|
| w innych rozpuszczalnikach |
| rozpuszczalny w chloroformie, mieszalny z etanolem, eterem dietylowym, acetonem i benzenem[2] |
|
| Temperatura topnienia |
13,3 °C[2] |
| Temperatura wrzenia |
138,3 °C[2] |
| Punkt krytyczny |
- 343,02 °C[4]
- 3,55 MPa[4]
- 372 cm³/mol (ok. 0,285 g/cm³)[4]
|
| logP |
3,15[5] |
| Współczynnik załamania nD |
1,4929 (589 nm, 25 °C)[2] |
| Lepkość |
- 0,603 mPa·s (25 °C, 1 atm)[6]
- 0,457 mPa·s (50 °C, 1 atm)[6]
- 0,359 mPa·s (75 °C, 1 atm)[6]
- 0,290 mPa·s (100 °C, 1 atm)[6]
|
| Napięcie powierzchniowe |
- 28,01 mN/m (25 °C, 1 atm)[7]
- 25,32 mN/m (50 °C, 1 atm)[7]
- 22,64 mN/m (75 °C, 1 atm)[7]
- 19,95 mN/m (100 °C, 1 atm)[7]
|
| Ciśnienie pary nasyconej |
- 1 kPa (22,4 °C)[8]
- 1,19 kPa (25 °C)[9]
- 10 kPa (68,9 °C)[8]
- 100 kPa (137,9 °C)[8]
|
|
|
|
|
|
| Podobne związki |
| Podobne związki |
o-ksylen, m-ksylen, toluen, styren |
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
p-Ksylen – organiczny związek chemiczny, węglowodór aromatyczny, jeden z trzech izomerycznych ksylenów. Jest to pochodna benzenu zawierająca dwie grupy metylowe przyłączone do pierścienia w położeniu para (1,4).
Rozpuszcza się w rozpuszczalnikach niepolarnych, np. w węglowodorach aromatycznych, podobnie jak wszystkie ksyleny. Jest stosowany do wytwarzania kwasu tereftalowego, przekształcanego następnie w poli(tereftalan etylenu) (PET), który jest wykorzystywany m.in. do produkcji opakowań do żywności, np. butelek.
Przypisy
- 1 2 Henri A.H.A. Favre Henri A.H.A., Warren H.W.H. Powell Warren H.W.H., Nomenclature of Organic Chemistry. IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013, wyd. 1, Royal Society of Chemistry, International Union of Pure and Applied Chemistry, 2014, s. 139, 653, DOI: 10.1039/9781849733069, ISBN 978-0-85404-182-4, OCLC 898242916 (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Haynes 2014 ↓, s. 3-550.
- 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 5-189.
- 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 6-74.
- ↑ Haynes 2014 ↓, s. 5-198.
- 1 2 3 4 Haynes 2014 ↓, s. 6-234.
- 1 2 3 4 Haynes 2014 ↓, s. 6-185.
- 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 6-109.
- 1 2 Haynes 2014 ↓, s. 15-22.
- ↑ p-Ksylen (nr 95682) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2016-09-02].
- ↑ p-Ksylen (nr 95682) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2016-09-02]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 16-28.
- ↑ 4-Xylene, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2016-09-02] (ang.).