Paolino Vassallo

Paolino Vassallo

Paolino Vassallo (1922)
Data i miejsce urodzenia	24 lipca 1856 Bormla
Data i miejsce śmierci	30 stycznia 1927 Valetta
Narodowość	maltańska
Alma Mater	Konserwatorium Paryskie
Dziedzina sztuki	muzyka
Epoka	romantyzm
Gatunek	muzyka poważna
Ważne dzieła
opera Amor fatal

Paolino Vassallo (ur. 24 lipca 1856 w Bormli^[1], zm. 30 stycznia 1927 w Valletcie^[2]) – maltański kompozytor muzyki poważnej, głównie muzyki liturgicznej i orkiestrowej, autor trzech oper, skrzypek, nauczyciel muzyki.

Jego rodzicami byli Salvatore Vassallo i Victoria z domu Xicluna, którzy pobrali się w 1850 roku^[1]. W młodości uczył się gry na skrzypcach pod kierunkiem Domenica Amore^[1], kompozycji uczyli go zakonnicy: Luigi Fenech i Spiteri Fremond^[3][4]. Przeprowadził się do Paryża w 1875 roku^[2], gdzie uczył się w Konserwatorium Paryskim^[5] głównie u Ernesta Guirauda (razem z Claudem Debussym^[2]) i Julesa Masseneta^[3], z którym korespondował^[1]. Przyjaźnił się z Ambroisem Thomasem i Charlesem Gounodem^[2]. Został pierwszym skrzypkiem oraz dyrygentem paryskiej Opéra-Comique^[1]. Był kierownikiem orkiestry symfonicznej Orchestre Lamoureux^[1]. Nie przyjął francuskiego obywatelstwa oraz odmówił przyjęcia Grand Prix de Rome^[1][6]; nagrodę ostatecznie dostał Claude Debussy^[3]. Powrócił na Maltę w 1885 i 1888 roku^[2][3], poślubił Mariannę (Marię Annę) Grech w 1896 roku^[7] i zacieśnił stosunki z rodzicami, którzy nadal mieszkali na Malcie^[1].

Założył Istituto di Musica w 1891 roku, była to placówka kształcąca przyszłych kompozytorów; mieściła się ona przy Old Mint Street w Valletcie^[1]. Uczyli się u niego m.in. Giuseppe Abdilla, Domenico Anastasi, Giuseppe Caruana^[8], Carlo Diacono^[2], Lorenzo Gonzi, Josie Mallia Pulvirenti^[4]. Od 1902 do 1923 roku był kapelmistrzem katedry Świętego Pawła w Mdinie^[1]. Był także kapelmistrzem konkatedry świętego Jana w Valletcie^[9]. Miał z Marianną dwoje dzieci: syna Victora, psychologa i dziekana wydziału medycyny i chirurgii oraz córkę Bice Mizzi, pianistkę i nauczycielkę muzyki^[1].

Z okazji 100. rocznicy śmierci kompozytora Fortunato and Enrico Mizzi Foundation zorganizowała wystawę, na której zaprezentowano pamiątki po artyście^[1]. Maltańska Orkiestra Filharmoniczna uczciła 150. rocznicę jego urodzin serią koncertów w 2006 roku^[2], wydała także płytę kompaktową z jego muzyką w 2007 roku^[10]. Upamiętniono go na maltańskim znaczku z 2006 roku^[11], zaprojektował go George Vella^[12]. W jego rodzinnej miejscowości nazwano jego imieniem plac i liceum^[11]. 17 czerwca 2023 roku po blisko 100 latach od premiery Maltańska Orkiestra Filharmoniczna i Chór wystawiły nieobecną od 1927 roku na scenie operę Edith Cavell w Operze Królewskiej w Valletcie^[13] w wersji koncertowej^[6].

• nagroda w Moody-Manners International Competition za operę Amor fatal (1895)^[1]
• 1. nagroda za uwerturę Ad Gloriam w konkursie zorganizowanym przez Malta Society of Arts^[3]
• 2. nagroda za uwerturę Malta w konkursie zorganizowanym przez Malta Society of Arts^[3]

Tworzył muzykę w duchu romantyzmu^[2]. Był płodnym kompozytorem^[9], pisał muzykę liturgiczną na głosy solowe i orkiestrę do 1903 roku^[1]. Dostosował się do wytycznych papieża Piusa X zawartych w motu proprio^[4] z 1903 roku w zakresie ograniczania muzyki zbliżonej do operowej w liturgii na rzecz utworów wielogłosowych^[1]. Skomponował także trzy opery^[9] (oryginalny rękopis jego ostatniej opery poświęconej Edith Cavell, która miała swą premierę w 1927 roku ma w swoich zbiorach Norfolk Record Office, brakowało trzeciego aktu^[14][15], który ostatecznie odnalazł się na Malcie^[13]), dzieła orkiestrowe i lżejszą muzykę^[2]. W swojej twórczości wyzwolił się spod wpływów muzyki włoskiej^[1][4]. W jego operach zaznacza się wyraźny wpływ twórczości Julesa Masseneta^[2]. Większość jego dzieł nie jest datowana^[1].