Pascal Feindouno

Pascal Feindouno
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

27 lutego 1981
Konakry

Wzrost

176 cm

Pozycja

skrzydłowy, ofensywny pomocnik

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1996–1997 CI Kamsar
1998–2004 Girondins Bordeaux 94 (10)
2001–2002 → FC Lorient 30 (6)
2004–2008 AS Saint-Étienne 138 (35)
2008–2010 Al Sadd 24 (11)
2009–2010 → Ar-Rajjan SC 14 (5)
2010 → An-Nassr 5 (2)
2011 AS Monaco 5 (0)
2011–2012 FC Sion 12 (6)
2012–2013 Elazığspor 10 (1)
2013–2014 Lausanne Sports 17 (4)
2015–2016 CS Sedan 0 (0)
2016 Atlantas Kłajpeda 3 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1998–2012  Gwinea 69 (29[1])
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Pascal Feindouno (ur. 27 lutego 1981 w Konakry) – gwinejski piłkarz na pozycji ofensywnego pomocnika.

29 września 2020 roku oficjalnie ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej[2].

Kariera klubowa

Początki kariery

W 1996 roku, Feindouno jako kilkunastoletni chłopak rozpoczynał grę w klubie CI Kamsar. Grał w nim do 1997 roku.

Przebieg kariery

Po pół roku spędzonym w klubie ze stolicy Gwinei, Feindouno został wypatrzony przez Girondins Bordeaux. Z francuskim zespołem związał się w lipcu 1998 roku. 29 maja 1999 roku strzelił zwycięskiego gola na 3:2 w meczu z Paris Saint-Germain, który przypieczętował mistrzostwo Francji dla Bordeaux[3].

Sezon 2001/2002 Gwinejczyk spędził na wypożyczeniu w bretońskim FC Lorient. Bordeaux opuścił latem 2004 roku i przeniósł się do AS Saint-Étienne[4], gdzie stał się gwiazdą. W ciągu czterech sezonów strzelił 33 bramki w Ligue 1.

Latem 2007 roku wiele spekulowano o transferze Gwinejczyka; on sam łączony był z licznymi europejskimi drużynami. Feindouno wyraził chęć gry w jednym zespole ze swoim bliskim przyjacielem, Jean-Claude'em Darcheville'em. Do transferu do szkockiego Rangers FC nie doszło jednak ani w maju 2007 roku, ani w zimowym okienku tranferowym w roku 2008[5]. W październiku 2007 roku pojawiły się doniesienia, jakoby sprowadzeniem Gwinejczyka zainteresowany był manager Liverpoolu Rafael Benítez, który chciał wzmocnić siłę ataku jeszcze podczas styczniowego okienka transferowego[6]. Ostatecznie do transferu na Wyspy Brytyjskie nie doszło, a Feindouno do końca sezonu występował w Saint-Étienne.

24 września 2008 roku ogłoszono transfer gwinejskiego skrzydłowego do Al-Sadd, który wyłożył za niego 7 mln €[7]. Kontrakt z katarskim klubem obowiązywać miał przez cztery lata. Po sezonie w Al-Sadd, Feindouno został wypożyczony na rok do Ar-Rajjan SC, a w styczniu 2010 na 3 miesiące do saudyjskiego An-Nassr.

W trakcie letniego okienka transferowego w 2010 roku zainteresowane pozyskaniem Gwinejczyka były takie kluby jak Everton, Blackburn Rovers, czy Bolton Wanderers. Ostatecznie Feindouno pozostał na Półwyspie Arabskim. Pół roku później testy zawodnikowi z Afryki oferował Wigan Athletic, Rangers FC i Celtic FC. Kontrakt z pierwszym z wymienionych klubów nie został podpisany jedynie ze względów formalnych, natomiast Celtic miał ponoć proponować Feindouno kontrakt opiewający aż na 10 000 funtów tygodniowo. Pomimo tego, w ostatnich minutach styczniowego okienka transferowego Pasky podpisał półroczny kontrakt wiążący go z AS Monaco[8]. W drużynie z księstwa w rundzie wiosennej zagrał jedynie pięć razy, z czego trzykrotnie wchodził z ławki rezerwowych.

Kiedy Monaco spadło do Ligue 2, Gwinejczyk odbył testy w szwajcarskim FC Sion, który to klub prowadził jego dawny trener z Saint-Étienne – Laurent Roussey[9]. W szwajcarskim klubie występował z powodzeniem w trakcie rundy jesiennej sezonu 2011/2012 – w dziewięciu meczach ligowych strzelił trzy bramki, a kolejne dwie dołożył w kwalifikacjach Ligi Europy. Gdy jednak Szwajcarski Związek Piłki Nożnej nałożył na klub karę 36 ujemnych punktów meczowych za złamanie zakazu transferowego, Feindouno rozwiązał kontrakt, argumentując że interesuje go jedynie walka o udział w europejskich rozgrywkach pucharowych[10].

Wartościowy zawodnik, za którego zatrudnienie nie trzeba płacić kwoty odstępnego, od razu znalazł się „na celowniku” klubów francuskich, jak też brytyjskich (Sunderlandu, czy Swansea City)[11].

Ostatecznie latem 2012 przeszedł do tureckiego Elazığsporu.

W sezonie 2013/2014 Feindouno występował w Lausanne-Sport, w którego barwach rozegrał 17 meczów ligowych i strzelił 4 gole[12], Po odejściu z Lausanne-Sport latem 2014 roku związał się z marokańskim Hassanią Agadir[13].

18 listopada 2015 roku podpisał kontrakt z CS Sedan Ardennes po udanych testach[14], jednak nie został dopuszczony do gry po badaniach kardiologicznych wykazujących nieprawidłowości[15].

W 2016 roku zaliczył jeszcze występy w litewskim FK Atlantas, dla którego rozegrał 3 spotkania ligowe, był to jego ostatni klub w seniorskiej karierze[16].

Kariera reprezentacyjna

W reprezentacji Gwinei Feindouno zadebiutował w 1999 roku. Największym sukcesem reprezentacyjnym jest zajęcie z gwinejską reprezentacją pierwszego miejsca w fazie grupowej Pucharu Narodów Afryki w 2006 roku. Sam Feindouno zdobył wówczas cztery bramki. W edycjach 2004, 2006 i 2008 docierał do ćwierćfinału tej imprezy. W decydującym meczu w roku 2008 nie mógł jednak zagrać ze względu na zawieszenie[17]. Feindouno był wówczas kapitanem kadry[18].

Po wyjeździe z Europy, Feindouno przestał otrzymywać powołania do reprezentacji. Do drużyny narodowej powrócił w marcu 2011 roku, po ponad rocznej przerwie[19]. Znalazł się także w składzie reprezentacji Syli National na Puchar Narodów Afryki 2012, podczas którego jednak funkcję kapitana pełnił Kamil Zayatte[20].

Statystyki

Stan na dzień 25 stycznia 2012 r. Dane nie są pełne – w poszczególnych latach brakuje informacji o co najmniej 16 meczach[21].

Występy w reprezentacji Gwinei
Rok M G
Brak danych dla lat 1999–2001
2002 2 0
2003 2 0
2004 9 4
2005 4 1
2006 4 4
2007 8 3
2008 12 4
2009 8 4
2011 6 1
2012 2 0

Sukcesy

Po zakończeniu kariery

W marcu 2025 roku Gwinejska Federacja Piłkarska mianowała Feindouno oficjalnym ambasadorem reprezentacji na czas eliminacji do Mistrzostw Świata 2026[22].

Życie prywatne

Brat Pascala, Simon Feindouno również był piłkarzem – na pozycji pomocnika występował m.in. w FC Istres. Również trzeci z braci, Benjamin Feindouno grał zawodowo w piłkę nożną.

Agentem Gwinejczyka jest Rui Pedro Alves[11].

W czerwcu 2022 roku został skazany z powodu niepłacenia alimentrów przez Sąd Karny w Bordeaux na dwa lata więzienia z czego jeden rok w zawieszeniu. Skorzystal jednak z alternatywy dla kary i odbył część kary w domowym areszcie z eletronicznym systemem[23].

W czerwcu 2025 roku podczas ceremonii w Konakry były piłkarz przeszedł na islam i przyjął imiona Mohamed Lamine[24].

Pod koniec 2025 roku zmarł nagle jego brat Benjamin, którego znaleziono martwego w jego domu w La Roche-sur-Yon w tragicznych okolicznościach[23].

Przypisy

  1. ↑ Pascal Feindouno, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2020-11-26].
  2. ↑ Quatre ans après, Pascal Feindouno officialise sa retraite [online], SOFOOT.com, 29 września 2020 [dostęp 2026-07-30] (fr.).
  3. ↑ Ligue 1 » Paris Saint-Germain against Girondins de Bordeaux » Lineup [online], worldfootball.net [dostęp 2026-03-18] (ang.).
  4. ↑ Etienne MANIERE, Bordeaux : Feindouno prêté à Saint-Etienne [online], Foot Mercato : Info Transferts Football - Actu Foot Transfert, 18 sierpnia 2004 [dostęp 2026-01-24] (fr.).
  5. ↑ Darrell King: Guinea star in Gers plea. [w:] Evening Times [on-line]. 2007-05-28. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  6. ↑ The Screamer - It's the talk of football. [w:] Daily Mail [on-line]. 2007-10-07. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  7. ↑ Feindouno move goes ahead. BBC Sport, 2008-09-26. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  8. ↑ Guinea's Feindouno joins Monaco on six-month contract. BBC Sport, 2011-02-01. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  9. ↑ Kingsley Kobo: Pascal Feindouno on trial at FC Sion. Goal.com, 2011-06-23. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  10. ↑ Grzegorz Ignatowski: Feindouno opuszcza Sion. iGol, 2012-01-06. [dostęp 2012-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-04)]. (pol.).
  11. 1 2 Giscard Gourizco: Feindouno focused on Guinea. Striker reportedly on Sunderland and Swansea's radar.. Sky Sports, 2012-01-07. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  12. ↑ Benjamin Strack-Zimmermann, Pascal Feindouno (Player) [online], www.national-football-teams.com [dostęp 2026-03-18] (ang.).
  13. ↑ Feindouno au Maroc ! [online], L'Équipe [dostęp 2026-03-18] (fr.).
  14. ↑ Girondins: Pascal Feindouno à l’essai avec Sedan en National [online], 20 Minutes, 11 listopada 2015 [dostęp 2026-07-30] (fr.).
  15. ↑ Transfert : Pascal Feindouno signe à Sedan [online], L'Équipe [dostęp 2026-03-18] (fr.).
  16. ↑ LITHUANIA/ OFFICIAL, Guinean veteran Feindouno joins Atlantas [online], GhanaSoccernet, 18 kwietnia 2016 [dostęp 2026-03-18] (ang.).
  17. ↑ Africa Cup » Guinea against Morocco » Lineup [online], worldfootball.net [dostęp 2026-03-18] (ang.).
  18. ↑ Guinea thump Namibia to go top. BBC Sport, 2008-06-23. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  19. ↑ Guinea recall Feindouno. Confédération Africaine de Football, 2011-03-22. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  20. ↑ Samm Audu: Mali beats Guinea in Africa Cup of Nations derby. [w:] Herald Sun [on-line]. 2012-01-25. [dostęp 2012-01-25]. (ang.).
  21. ↑ Dane na podstawie portalu national-tootball-teams.com
  22. ↑ Mohamed Diawaty Doré, Feindouno désigné ambassadeur du Syli : « j’ai pour rôle de donner de bons conseils » [online], Guinéenews©, 18 marca 2025 [dostęp 2026-07-30] (fr.).
  23. 1 2 Walack Pier Paolo ⎜Content Manager, Football : Pascal Feindouno face à de lourdes épreuves - [online], 24 września 2025 [dostęp 2026-07-30] (fr.).
  24. ↑ ABL, GUI : Pascal Feindouno s’est converti à l’Islam [online], Foot Afrique, 24 czerwca 2025 [dostęp 2026-07-30] (fr.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.