Perec Lasker
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
Perec Lasker (ur. 1910 w Chmielniku, zm. 1963 w Tel Awiwie) – polski działacz syjonizmu rewizjonistycznego, jeden z liderów konspiracyjnego Betaru w trakcie okupacji niemieckiej[1] oraz przywódca Krajowej Komendy Betaru od 1946 roku[2].
Życiorys
Pochodził z Chmielnika. Wykształcenie odebrał w Częstochowie, gdzie przeprowadził się wraz z rodzicami, jeszcze w dzieciństwie. Początkowo związany był z ruchem Ha-Szomer Ha-Cair, a następnie z Betarem w ramach, którego zorganizował komórkę w Częstochowie, a następnie działał w Warszawie, gdzie pełnił między innymi funkcję komisarza organizacji[1].
Po wybuchu II wojny światowej był jednym z organizatorów konspiracyjnego Betaru w Warszawie[1].
Lasker był więźniem obozu pracy przymusowej przy fabryce HASAG w Skarżysku-Kamiennej[1].
Po zakończeniu działań wojennych, odnowił kontakty z innymi działaczami rewizjonistycznymi w tym między innymi ze Szlomo Perłą oraz wziął udział w pierwszym powojennym zebraniu syjonistów-rewizjonistów. Wszedł również do kierownictwa ruchu/partii w Polsce. Od maja 1946 był szefem (Naciwem) Krajowej Komendy Betaru. Podczas narady z lata 1946 roku wszedł w spór z Tobiaszem Berkalem i wskazała na potrzebę jak najszybszej aliji betarowców z Polski[2].
Działał również w organizacji Bricha. Emigrował do Brytyjskiego Mandatu Palestyny. Zmarł w 1963, w Izraelu[1].