Piecki (Zawiercie)

Piecki
Część miasta
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

zawierciański

Miasto

Zawiercie

W granicach Zawiercia

1 lutego 1977

Strefa numeracyjna

32

Kod pocztowy

42-400

Tablice rejestracyjne

SZA

SIMC

0945657

Położenie na mapie Zawiercia
Mapa konturowa Zawiercia, w centrum znajduje się punkt z opisem „Piecki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Piecki”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Piecki”
Położenie na mapie powiatu zawierciańskiego
Mapa konturowa powiatu zawierciańskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Piecki”
Ziemia50°30′40″N 19°29′19″E/50,511111 19,488611[1]

Piecki – część miasta Zawiercia położona przy drodze między Blanowicami a Skarżycami.

Historia

Nazwa Piecki, wywodząca się od nazwy pospolitej piecek w liczbie mnogiej, notowana była co najmniej od XVIII wieku i zapewne początkowo określała mały zakład wytopu metali[2].

W 1783 roku Piecki przynależały jako folwark do dworu Blanowice[3]. W 1795 roku znajdowały się w powiecie lelowskim, w parafii Kromołów Miasto[4]. Na początku XIX wieku dobra Piecki razem ze Skarżycami, Morskiem i Blanowicami posiadał Adam August von Heppen[5]. W 1827 roku w Pieckach znajdowało się siedem domów, zamieszkanych przez 45 osób[6], natomiast w 1857 roku wieś zamieszkiwało 51 osób[7]. W okresie Królestwa Polskiego były wsią[8]; od 1867 roku należały do gminy Kromołów[6]. Według wydanego w 1900 roku alfabetycznego spisu miejscowości guberni piotrkowskiej miejscowość liczyła w tym czasie 51 stałych mieszkańców oraz 3 tymczasowych, obejmowała 71 mórg ziemi i znajdowało się w niej 7 budynków mieszkalnych i 5 niemieszkalnych[9]. W 1921 roku wieś miała 41 mieszkańców (20 kobiet i 21 mężczyzn) w 8 budynkach mieszkalnych[10]. W dwudziestoleciu międzywojennym i w pierwszych latach po II wojnie światowej Piecki posiadały status wsi (od 1933 roku w gromadzie Blanowice (gmina Kromołów)[11][12], następnie uzyskały status pustkowia[13]. 1 lutego 1977 roku zostały włączone do Zawiercia wraz z całą gminą Kromołów[14].

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 100008.
  2. ↑ Nazwy miejscowe Polski : historia, pochodzenie, zmiany. pod red. Kazimierza Rymuta i Barbary Czopek-Kopciuch. T. 8, O-Pn. Kraków: Wydawnictwo Pandit, 2009, s. 413. ISBN 978-83-88866-71-5.
  3. ↑ Krzyże i kapliczki w Blanowicach [online], Dawne Zawiercie [dostęp 2022-08-30].
  4. ↑ Florian Huras, Granice administracji kościelniej w 1795 r. [online], Towarzystwo Genealogiczne Ziemi Częstochowskiej, 15 listopada 2011 [dostęp 2022-08-30].
  5. ↑ Neues Preussisches Adels-Lexicon, t. 2, Reichenbach: Zedlitz und Neukirch, 1836, s. 371.
  6. 1 2 Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski (red.), Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 8, Warszawa: Władysław Walewski, 1887, s. 71.
  7. ↑ Jerzy Abramski, Zawiercie. Studium monograficzne, Zawiercie: Miejski Ośrodek Kultury „Centrum”, 1994, s. 85, ISBN 83-902833-0-1.
  8. ↑ Lipiec w Zawierciu i okolicach 1852-1909 [online], Dawne Zawiercie [dostęp 2022-08-30].
  9. ↑ Алфавитный списокъ населенныхъ мѣстъ Петроковской губерніи, составленныйъ в 1899-1900 годахъ. Петрокоъ: Петроковская Губернская Типографія, 1900, s. 656.
  10. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. Tom III. Województwo kieleckie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1925, s. 4.
  11. ↑ Poz. 184. Rozporządzenie III Wojewody Kieleckiego z dnia 4 listopada 1933 r. o podziale obszaru gmin wiejskich w powiatach: częstochowskim, koneckim, kozienickim, miechowskim, opoczyńskim, radomskim i zawierciańskim, w województwie kieleckiem, na gromady. „Kielecki Dziennik Wojewódzki. 1933”. nr 27, s. 649, 1933-11-04. Kielce: Urząd Wojewódzki w Kielcach.
  12. ↑ Rozporządzenie wojewody śląskiego z dnia 30 kwietnia 1949 r. (Nr SA. 15b/61/48) o podziale gmin wiejskich na gromady na obszarze powiatów: będzińskiego i zawierciańskiego województwa śląskiego, Śląski Dziennik Wojewódzki, 1 czerwca 1949 [dostęp 2022-08-30].
  13. ↑ Marek Grabania, Zawiercie: zarys rozwoju powiatu i miasta, Katowice: Wydawnictwo „Śląsk”, 1969, s. 323.
  14. ↑ Dz. U. z 1977 r. Nr 3, poz. 15 (ISAP)
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.