Piotr Schulz

Piotr Schulz, właśc. Piotr Szulc (ur. 25 czerwca 1950 w Poznaniu^[1]) – polski wokalista, pianista, kompozytor, aranżer^[1][2]. Wykonuje repertuar z pogranicza jazzu, soulu i popu^[3].

Urodził się w Poznaniu, lecz pierwsze 30 lat życia spędził w Luboniu. Jego ojciec Edward był geodetą w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu, zaś matka Leokadia (z domu Spychalska) była księgową w przedszkolu sióstr zakonnych mieszczącym się przy kościele św. Jana Bosko. Jego talent muzyczny, jako pierwszy dostrzegł organista z lubońskiego kościoła, a także nauczyciel gry na pianinie Józef Gajdziel. Będąc uczniem IX Liceum Ogólnokształcącego im. Karola Libelta w Poznaniu, jako młody wokalista wraz z Maciejem Wojtasiakiem, Markiem Nowakiem i Krzysztofem Janickim założył zespół Schody, który występował na imprezach szkolnych oraz w poznańskich klubach. Po maturze zdał na studia (Politechnika Poznańska, kierunek: budownictwo), zaś jego zespół przeniósł się do klubu „Sęk” w którym grywał z nowym basistą i jednocześnie jego późniejszym szwagrem Zbigniewem Owsianem (ex-Polne Kwiaty). Po roku odszedł, by przy klubie „Agora” założyć nowy zespół, który wraz z nim współtworzyli: wokalista Krzysztof Janicki, gitarzysta Andrzej Rogal i klawiszowiec Jerzy Zgrzeba. Po trzech latach muzycy przeszli do klubu „OdNowa”, gdzie grali do końca jego studiów (1973-1976). W latach 1978-1981 współpracował jako członek zespołu, a następnie solista z kabaretem Tey, a także z poznańską Orkiestrą PRiTV pod dyr. Zbigniewa Górnego^[4] – zespół wokalny S-26 otrzymał wyróżnienie na XVII KFPP Opole'79^[5]), pomysłodawcy duetu z Grażyną Łobaszewską. Ich wspólne wykonanie piosenki Może za jakiś czas (m.in. podczas XVI Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej Opole'78) okazało się przepustką do jego ogólnopolskiej kariery piosenkarskiej, zaś utwór ten stał się przebojem (duet ten trzykrotnie występował na festiwalu opolskim – ostatni raz w 1999 roku^[6]). Jako członek zespołu Hubert Band (w większości złożonym z muzyków kabaretu TEY) wystąpił na IV Międzynarodowej Wiośnie Estradowej (5-6.05.1979) oraz dokonał nagrań radiowych w Polskim Radio^[7]. Kolejną ważną piosenką w jego karierze, zaśpiewaną w duecie z G. Łobaszewską była Autostradą do słońca (arr. Krzesimir Dębski, sł. Jacek Cygan i Jacek Rutkowski), czyli polska wersja przeboju Fantasy, pochodząca z repertuaru amerykańskiej formacji Earth, Wind & Fire. Utwór ten stał się ogólnopolskim przebojem, zaś w 1984 ukazał się album pt. Solo i w duecie (LP, Muza SX-2103) stanowiący podsumowanie pierwszych lat, zawodowej kariery piosenkarskiej obydwojga wokalistów^[4]. W 1987 roku jako wokalista wszedł w skład efemerycznej grupy Moment (razem z Krystyną Prońko i Majką Jeżowską), która wyśpiewała I nagrodę w koncercie Premiery na XXIV KFPP w Opolu. Trójka wykonawców zaśpiewała piosenkę pt. Czekamy na wyrok (muz. Antoni Kopff, sł. Jonasz Kofta). W roku 1988 ukazał się w pełnowymiarowy, solowy longplay poznańskiego muzyka, zatytułowany Piotr Schulz (LP, Muza SX-2588)^[2]. Na który skomponował większość utworów. Są to nagrania radiowe z udziałem zespołów Narada i Alex Bandu oraz innych muzyków sesyjnych^[2][8] zarejestrowano w studiach Polskiego Radia w Warszawie, Poznaniu i Opolu^[3]. W okresie największej popularności, komponowali dla niego m.in.: Zbigniew Górny, Krzesimir Dębski, Aleksander Maliszewski, Waldemar Parzyński, zaś teksty pisali tacy autorzy, jak np.: Jonasz Kofta, Jacek Cygan czy Bogdan Olewicz^[3][1]. W kolejnych latach brał udział w telewizyjnych programach Zbigniewa Górnego i współpracował z muzykami jazzowymi^[8]. Obecnie daje recitale solowe (m.in. The Beatles Story)^[9] i występuje w duecie z Anną Polowczyk^[10][11]. Ponadto uczestniczy we wszelkiego rodzaju koncertach charytatywnych i wspomnieniowych, odbywających się w poznańskim klubie Blue Note (m.in. „Gramy dla Jarmużka”, koncert „Pamięci Andrzeja Ellmana” czy „60 lat poznańskiego rock 'n' rolla”)^[12][13][14].

W 1974 roku Piotr Schulz ożenił się z Teresą Owsian, z którą ma dwóch synów Michała i Jacka oraz córkę Katarzynę. W 1978 roku państwo Schulzowie przeprowadzili się z Lubonia do Poznania.

Opracowano na podstawie: ^[15]

• "Wieści Lubońskie": "Z Lubonia do Opola – Piotr Schulz" (str. 31)

• Piotr Schulz w Katalogu Polskich Płyt Gramofonowych
• Piotr Schulz w Katalogu Polskich Płyt Gramofonowych
• Piotr Schulz w bazie Discogs.com (ang.)