Pluteus semibulbosus

Pluteus semibulbosus

Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	pieczarkowce
Rodzina	łuskowcowate
Rodzaj	drobnołuszczak
Gatunek	drobnołuszczak bulwiastotrzonowy
Nazwa systematyczna
Pluteus semibulbosus (Lasch) Quél. Mém. Soc. Émul. Montbéliard, Sér. 2 5: 543 (1875)

Pluteus semibulbosus (Lasch) Quél. – gatunek grzybów należący do rodziny łuskowcowatych (Pluteaceae)^[1].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pluteus, Pluteaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy opisał go w 1838 r. Wilhelm Gottlob Lasch, nadając mu nazwę Agaricus semibulbosus. W 1875 r. Lucien Quélet przeniósł go do rodzaju Pluteus^[1]. W 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów podała polską nazwę drobnołuszczak bulwiastotrzonowy^[2], ale pokrywa się ona z nazwą Pluteus inquilinus Romagn.

Kapelusz

Średnica 1–5 cm, początkowo wypukły, następnie płaski. Brzeg żebrowany do około połowy średnicy, ale czasami jest to trudno zauważalne. Powierzchnia biaława, kremowa do kremoworóżowej, zazwyczaj ciemniejsza w środku, drobno włóknisto-łuskowata^[3].

Blaszki

Średnio gęste, szerokie, wolne, białe, później różowe^[3].

Trzon

Cylindryczny, z bulwą u nasady, szczyt łatwo oddziela się od nasady kapelusza. Powierzchnia biała, kremowo-żółta, podłużnie rowkowana, zazwyczaj drobno łuskowata, u nsady drobno biało aksamitna^[3].

Miąższ

Cienki, biały. Zapach niewyraźny, u starszych okazów nieprzyjemny, smak łagodny^[3].

Cechy mikroskopowe

Zarodniki eliptyczne, gładkie, przezroczyste, 5,5–7 × 5–6,5 µm, Q = 1,2. Skórka różowobrązowa do czerwonobrązowej^[3].

Gatunki podobne

Czasem może być pomylony z dzwonkówką szarą (Entoloma rhodopolium). Odróżnia się ona blakiem trzonu oraz tym, że nie rośnie na próchniejącym drenie i jego resztkach, lecz a ziemi^[3].

Występuje głównie w Europie i Azji, poza tymi kontynentami podano pojedyncze stanowiska w Ameryce Południowej i Afryce^[4]. Brak tego gatunku w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski^[5], ale jego późniejsze stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną^[6].

Saprotroficzny grzyb nadrzewny^[6]. Rośnie wiosną, latem i jesienią na większych resztkach drewna (gałęziach, pniach) różnych drzew liściastych, najczęściej buka lub dębu, oraz na glebie zmieszanej z resztkami drewna. Preferuje gleby wapienne i cieplejsze siedliska^[3].