Pobereże

Pobereże
ilustracja
Państwo

 Ukraina

Obwód

 iwanofrankiwski

Rejon

iwanofrankiwski

Powierzchnia

19,05 km²

Populacja (2001)

 

• liczba ludności

1938

• gęstość

101,73 os./km²

Nr kierunkowy

+380 03436

Kod pocztowy

77430

Położenie na mapie hromady Jezupol
Mapa konturowa hromady Jezupol, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pobereże”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Pobereże”
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa obwodu iwanofrankiwskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Pobereże”
Położenie na mapie rejonu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa rejonu iwanofrankiwskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pobereże”
Ziemia49°01′12″N 24°49′21″E/49,020000 24,822500

Pobereże (Poberezin, łac. Podberecz, ros. Побережe, ukr. Побережжя) – wieś na Ukrainie w rejonie iwanofrankiwskim (do 2020 roku w rejonie tyśmienickim) obwodu iwanofrankiwskiego, nad Dniestrem i jego dopływem Wołczyniec.

Historia

W okresie Korony Królestwa Polskiego osada leżąca w powiecie halickim, województwie ruskim, prowincji małopolskiej.

Pierwsze znalezione zapisy umieszczone w Metryce Królestwa Polskiegopochodzą z 1552 [1].

Wieś należała do klucza marjampolskiego księżnej Anny Jabłonowskiej[2], do którego należały również miasta: Marjampol i Jezupol oraz wsie: Braniówka[3] (wcześniej południowa część Mariampola, obecnie północna część Pobereża), Delejów, Hanusowce, Jurkówka, Miłowanie, Nowosiółka, Olszanica, Petryłów, Pobereże, Roszniów i Strychańce.

Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 r. tereny na których leży Pobereże stały się częścią Monarchii Habsburgów.

W 1857 założona została szkoła trywialna dla gminy Pobereże wraz z attynencyą Braniówka[4].

W 1875 Branówka i Pobereże zostały przeniesione z Sądu Powiatowego w Haliczu do Sądu Powiatowego w Stanisławowie[5].

W okresie II Rzeczypospolitej Pobereże (z Braniówką) należało do gminy wiejskiej Jezupol w powiecie stanisławowskim województwa stanisławowskiego.

Wg spisu niemieckiego w czasie II wojny światowej, w 1943 roku liczba ludności wynosiła 2021[6].

Do 1944 roku w tytułach wszystkich oficjalnych dokumentów dotyczących wsi Pobrzeże widniał napis „wieś Pobrzeże i Branówka”.

W 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 29 Polaków[7].

Po II wojnie światowej obszar gminy został odłączony od Polski i włączony do Ukraińskiej SRR, obwód iwanofrankiwski, rejon iwanofrankiwski.

Wg spisu z 2001 r. wieś liczyła 1938[8] mieszkańców.

Urodzeni w Pobereżu

Józef Grein – polski konserwator zabytków, malarz, profesor Akademii Sztuk Plastycznych w Krakowie

Linki zewnętrzne

  • Pobereże, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 339.
  • Pobereże na stronie Rady Najwyższej Ukrainy (ukr.)

Przypisy

  1. ↑ Teodor (1853-1923) Edit Wierzbowski, Teodor (1853-1923) Wyd Wierzbowski, Matricularum Regni Poloniae Summaria excussis codicibus, qui in Chartophylacio Maximo Varsoviensi asservantur. T. 5, Vol. 1, Sigismundi Augusti regis tempora complectens (1548-1572). Acta cancellarorium : 1548-1572, „IAiE PAN, call no. III 159/5/1 L23”, 1919, 85 (zapis 1338).
  2. ↑ Janina (1900-1971) Berger-Mayerowa, Księżna Pani na Kocku i Siemiatyczach : (działalność gospodarcza i społeczna Anny z Sapiehów Jabłonowskiej), „Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu”, 1936, s. 336 (pol.).
  3. ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom I [online], dir.icm.edu.pl, s. 352.
  4. ↑ Mateusz Eustachy Sartyni, Gazeta Lwowska. 1857, nr 199, „Biblioteka Jagiellońska, 501 V czasop.”, 1 września 1857, s. 1 (pol.).
  5. ↑ [Kadencja III, sesja VI, al. 12] Alegata do Sprawozdań Stenograficznych z Szóstej Sesyi Trzeciego Peryodu Sejmu Krajowego Królestwa Galicyi i Lodomeryi Wraz z Wielkiem Księstwem Krakowskiem z roku 1875. Alegat 12, „Biblioteka Jagiellońska, 418423 III”, 1875, s. 7 (pol.).
  6. ↑ http://www.pwin.pl/Archiwistyka_spol/Dwie%20okupacje/teczki/4/0020.jpg
  7. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w Województwie Stanisławowskim 1939–1946, Wrocław: ALTA 2, 2008, s. 496, ISBN 978-83-85865-13-1, OCLC 261139661.
  8. ↑ Linguistic composition of Ukraine 2001 [online], pop-stat.mashke.org [dostęp 2024-01-19].