Polihalit

Polihalit

Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	K2Ca2Mg(SO4)4·2H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	2,5–3,5[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Pokrój kryształu	tabliczkowy, wydłużony, masywny, włóknisty, płytkowy[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	trójskośny[1]
Klasa krystalograficzna	pinakoidalna[1]
Gęstość	2,78 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	biała, czerwona, różowa, szara; bezbarwny[1]
Rysa	biała, czerwonawa[1]
Połysk	szklisty, żywiczny[1]
Współczynnik załamania	1,546–1,567 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,019–0,021[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	7.CC.65[1]

Polihalit – rzadki minerał z klasy siarczanów^[1].

Krystalizuje w układzie trójskośnym^[1]. Wykształca kryształy o pokroju tabliczkowym, wydłużonym, płytkowym, włóknistym i masywnym^[1][2][3]. Jest minerałem przeświecającym do przezroczystego^[3] o doskonałej łupliwości^[1]. Posiada białą rysę oraz szklisty bądź żywiczny połysk^[1].

Występuje w osadach ewaporacyjnych i osadach soli oceanicznej^[1][2]; czasami w fumarolach wulkanicznych^[1][2][3]. Towarzyszą mu zwykle halit, anhydryt, iranit, sylwin, karnalit, kizeryt, wulfenit, gips, syderonatryt, siarka rodzima, glauberyt, langbajnit, vanthoffyt, blödyt, selenit^[1][2][3].

Występuje w Austrii, Boliwii, Kanadzie, Chile (Antofagasta), Chinach, we Francji, Niemczech (Dolna Saksonia, Turyngia), Grecji (Attyka), we Włoszech (Sycylia), Kazachstanie, Holandii, Rumunii, Rosji, Hiszpanii, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Utah, Nowy Meksyk)^[1][2]. W Polsce spotykany w Kłodawie^[1].