Powiat ostrogski
| powiat | |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Województwo | |||||
| Data likwidacji |
1 stycznia 1925 | ||||
| Siedziba | |||||
| Powierzchnia |
1366 km² | ||||
| Populacja (1921) • liczba ludności |
| ||||
| • gęstość |
73,5 os./km² | ||||
| Szczegółowy podział administracyjny | |||||
| |||||
Położenie na mapie województwa![]() | |||||
Powiat ostrogski (powiat ostroski) – dawny powiat guberni wołyńskiej a po uzyskaniu przez Polskę niepodległości jeden z powiatów województwa wołyńskiego II Rzeczypospolitej. Jego siedzibą było miasto Ostróg. W skład powiatu wchodziło 5 gmin.
12 maja 1920 z powiatu ostrogskiego wyłączono gminy Buhryń i Hoszcza, włączając je do powiatu rówieńskiego[1].
31 marca 1920 powiatu ostrogskiego wyłączono gminę Zdołbica z miasteczkiem Zdołbunów, włączając je do powiatu rówieńskiego[2].
1 stycznia 1925 do powiatu ostrogskiego włączono z powrotem gminę Zdołbica (z miasteczkiem Zdołbunów) z powiatu rówieńskiego, natomiast do powiatu rówieńskiego włączono gminę Majków z powiatu ostrogskiego. Do powiatu ostrogskiego włączono także gminy Buderaż i Mizocz z powiatu dubieńskiego. Po zmianach tych siedzibę powiatu ostrogskiego przeniesiono z Ostroga do Zdołbunowa a nazwę powiatu zmieniono na zdołbunowski[3][4].
Podział administracyjny
Gminy
- gmina Chorów
- gmina Majków[5]
- gmina Nowomalin (siedziba: Międzyrzecz)
- gmina Ostróg (miejska)
- gmina Sijańce
Miasta
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Dz. Urz. ZCZWiFP z 1920 r. Nr 11, poz. 144
- ↑ Dz. Urz. ZCZWiFP z 1920 r. Nr 3, poz. 30
- ↑ Dz. U. z 1924 r. Nr 68, poz. 655 (ISAP)
- ↑ W praktyce nie było to zwykłe przemianowanie, a raczej przekształcenie, ponieważ transformacji wtórowały znaczne zmiany terytorialne, m.in. dołączenie do jednostki samej stolicy, Zdołbunowa.
- ↑ Wyłączona 1 stycznia 1925 r. z powiatu ostrogskiego (a więc równocześnie z przekształceniem w powiat zdołbunowski) i przyłączona do powiatu rówieńskiego (Dz. U. z 1924 r. Nr 68, poz. 655 (ISAP))
Linki zewnętrzne
- Powiat ostrogski, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 687.

