Prawa rachunku zdań
Ten artykuł to spis niektórych praw klasycznego rachunku zdań – tautologii tej teorii. Prawa te to podstawa szerszej klasy reguł, znanej jako prawa logiczne[1][2]. Poniższa lista ma ponad czterdzieści (40) elementów i jest podzielona według liczby różnych zmiennych zdaniowych używanych w danym prawie.
Jedna zmienna zdaniowa
| nazwa prawa | wzór (formuła) | liczba różnych spójników | łączna liczba spójników[a] | |
|---|---|---|---|---|
| tożsamości[1][2]
(każde zdanie implikuje siebie) |
1 | 1 | ||
| idempotentności[4] | koniunkcji | 2 | 2 | |
| alternatywy | 2 | 2 | ||
| podwójnego przeczenia[1][2][5]
(dowolne zdanie równoważne jest podwójnej negacji tego zdania) |
2 | 3 | ||
| wyłączonego środka[1][2], łac. tertium non datur[6] – trzeciej możliwości nie ma
(z dwóch zdań: zdania lub jego zaprzeczenia jedno zawsze jest prawdziwe) |
2 | 2 | ||
| niesprzeczności[1][2]
(nie może być jednocześnie prawdziwe zdanie i jego zaprzeczenie) |
2 | 3 | ||
| Claviusa[7][8][5] | (jeśli zdanie wynika ze swojego zaprzeczenia, to jest prawdziwe) | 2 | 3 | |
| 2 | 4 | |||
Dwie różne zmienne zdaniowe
| nazwa prawa | wzór (formuła) | liczba różnych spójników | łączna liczba spójników | |
|---|---|---|---|---|
| przemienności[9] | koniunkcji | 2 | 3 | |
| alternatywy | 2 | 3 | ||
| dołączania alternatywy[5] | 2 | 2 | ||
| opuszczania koniunkcji[5] | 2 | 2 | ||
| pochłaniania[1] | 3 | 3 | ||
| 3 | 3 | |||
| symplifikacji[1][2][4], inaczej aksjomat K[3]
(jeśli zdanie jest prawdziwe, to wynika ono z każdego innego) |
1 | 2 | ||
| odrywania, łac. modus ponendo ponens[2][10] (sposób potwierdzający potwierdzeniem)
(jeśli z jednego zdania wynika drugie i pierwsze jest prawdziwe, to drugie też należy uznać za prawdziwe) |
2 | 3 | ||
| De Morgana[1][2] | pierwsze – zaprzeczenia koniunkcji | 4 | 6 | |
| drugie – zaprzeczenia alternatywy | 4 | 6 | ||
| Dunsa Szkota[1][2][5][11]
(z fałszu wynika każde inne zdanie) |
2 | 3 | ||
| 3 | 3 | |||
| kontrapozycji, inaczej transpozycji[2][12] | jeśli z jednego zdania wynika drugie, to z zaprzeczenia drugiego wynika zaprzeczenie pierwszego | 2 | 5 | |
| jeśli z zaprzeczenia zdania wynika drugie zdanie, to z zaprzeczenia drugiego wynika pierwsze | 2 | 5 | ||
| jeśli z jednego zdania wynika zaprzeczenie drugiego, to z drugiego wynika zaprzeczenie pierwszego | 2 | 5 | ||
| łac. modus tollendo tollens[2][10]
(sposób przeczący przeczeniem) |
3 | 5 | ||
| sylogizmu alternatywnego[2], łac. modus tollendo ponens (sposób potwierdzający przeczeniem) | 4 | 4 | ||
| łac. modus ponendo tollens[2] (sposób przeczący potwierdzeniem) | 4 | 6 | ||
| eliminacji implikacji[3][4] | 4 | 4 | ||
| zaprzeczenia implikacji[2][12] | 4 | 5 | ||
| redukcji do absurdu[2][5] (łac. reductio ad absurdum) | 3 | 4 | ||
| dylematu konstrukcyjnego prostego – jeden z przypadków szczególnych[10] | 3 | 5 | ||
Trzy różne zmienne zdaniowe
| nazwa prawa | wzór (formuła) | liczba różnych spójników | łączna liczba spójników | |
|---|---|---|---|---|
| łączności[12] | koniunkcji | 2 | 5 | |
| alternatywy | 2 | 5 | ||
| rozdzielności[1][12] | koniunkcji względem alternatywy | 3 | 6 | |
| alternatywy względem koniunkcji | 3 | 6 | ||
| implikacji względem siebie – prawo Fregego[7] | 1 | 6 | ||
| sylogizmu warunkowego, inaczej hipotetycznego[2][13] | przechodności implikacji[12]
(jeśli z jednego zdania wynika drugie i z drugiego trzecie, to z pierwszego wynika trzecie) |
2 | 5 | |
| 1 | 5 | |||
| 1 | 5 | |||
| eksportacji[1][11] | 2 | 5 | ||
| importacji[1][11] | 2 | 5 | ||
| komutacji[1][11] | 1 | 5 | ||
| łączenia poprzedników[11] | 3 | 6 | ||
| łączenia następników[11] | 3 | 6 | ||
| dylematu konstrukcyjnego prostego[1] – postać ogólna[14] | 3 | 6 | ||
Zobacz też
Uwagi
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 prawa logiczne, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-09-26].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 rachunek zdań, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2024-11-28].
- 1 2 3
Marek Zaionc, Jakub Kozik, Marcin Kozik, Logika i teoria mnogości, wykład 2: Rachunek zdań. Język logiki zdaniowej, wazniak.mimuw.edu.pl [dostęp 2025-09-26]. - 1 2 3 Smoluk 2017 ↓, s. 16.
- 1 2 3 4 5 6 Smoluk 2017 ↓, s. 15.
- ↑ wyłączonego środka prawo, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2025-09-26].
- 1 2
Jerzy Tiuryn, Jerzy Tyszkiewicz i Paweł Urzyczyn, Logika dla informatyków (PDF), Wydział Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego (MIM UW), mimuw.edu.pl, październik 2006 [dostęp 2025-09-26] – s. 4. - ↑ Grzegorczyk 1969 ↓, s. 84.
- ↑
Anna Rybak, Wprowadzenie do logiki matematycznej, Zintegrowana Platforma Edukacyjna – Ministerstwo Edukacji Narodowej (ZPE MEN), zpe.gov.pl [dostęp 2025-09-26]. - 1 2 3 Smoluk 2017 ↓, s. 17.
- 1 2 3 4 5 6 Grzegorczyk 1969 ↓, s. 85.
- 1 2 3 4 5
Elementy logiki. Prawa rachunku zdań. Podstawowe tautologie, serwis „Matematyka z ZUT-em”, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, matematyka.zut.edu.pl [dostęp 2025-09-25]. - ↑ Smoluk 2017 ↓, s. 16–17.
- ↑ Smoluk 2017 ↓, s. 22.
Bibliografia
- Andrzej Grzegorczyk: Zarys logiki matematycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1969.
- Antoni Smoluk: Algebra liniowa. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, 2017. ISBN 978-83-7695-635-0.