Pseudalsophis darwini
| Pseudalsophis darwini | |
| Zaher, Yánez-Muñoz, Rodrigues, Graboski, Machado, Altamirano‑Benavides, Bonatto & Grazziotin, 2018 | |
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina |
Colubroidea |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
Pseudalsophis darwini |
Pseudalsophis darwini – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie dla zachodniej części archipelagu Galapagos[1]. Występuje na wyspach Isabela, Fernandina oraz Tortuga[2].
Systematyka
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego został opisany w 2018 przez Hussama Zahera i współpracowników na łamach „Systematics and Biodiversity”. Autorzy nadali wężowi nazwę Pseudalsophis darwini[3]. Jako miejsce typowe autorzy podali wyspę Tortuga (Galapagos, Ekwador). Holotyp MENC 12703[a] to dorosły samiec o całkowitej długości 510 mm odłowiony 12 czerwca 2008[2][3][4]. Badania molekularne wykazały, że gatunek jest blisko spokrewniony z Pseudalsophis occidentalis, lecz stanowi odrębną linię ewolucyjną w obrębie radiacji węży z Galapagos[3].
Etymologia
Morfologia
Jest to wąż o smukłej budowie ciała, wykazujący niewielki dymorfizm płciowy. Samce osiągają maksymalnie ok. 51 cm długości całkowitej, natomiast samice do ok. 54,3 cm. Gatunek charakteryzuje się czarnym grzbietem z parzystymi, jasnymi, żółtawymi poprzecznymi pręgami oraz jasnobrązową plamą na głowie. Łuski grzbietowe są gładkie, co ułatwia szybkie poruszanie się po skalistym podłożu. Ubarwienie pełni funkcję kamuflażu na ciemnych polach lawowych[1][5].
| Samiec | Samica | |
| Długość całkowita (mm) | 510 | 543 |
| Długość SVL[b] (mm) | 357 | 383 |
| Tarczki brzuszne | 175–181 | 171–179 |
| Tarczki podogonowe | 95–100 | 82–94 |
Występowanie
Pseudalsophis darwini jest gatunkiem endemicznym dla zachodnich wysp archipelagu Galapagos: Isabela (Albemarle), Fernandina (Narborough) oraz Tortuga (Brattle Island)[1].
Ekologia i zachowanie
Pseudalsophis darwini zasiedla strefy przybrzeżne zbudowane z lawy, suche łąki oraz sezonowo suche lasy. Preferuje środowiska o dużej liczbie kryjówek, takich jak szczeliny skalne, bloki lawy i powalone pnie. Prowadzi dzienny i naziemny tryb życia. Wykazuje dużą ruchliwość i aktywnie poluje, przemieszczając się szybko po skalnym podłożu. Brakuje szczegółowych danych o diecie, jednak inne gatunki rodzaju Pseudalsophis żywią się jaszczurkami, młodymi ptakami, jajami oraz bezkręgowcami[1][5].
Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis darwini nie jest jeszcze klasyfikowany. A. Arteaga i J.M. Guayasamin sugerują nadanie mu statusu gatunku najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern). Liczebność populacji nie jest oszacowana, a jej trend prawdopodobnie jest stabilny[1].
Uwagi
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 A. Arteaga & J.M. Guayasamin, Darwin’s Racer (Pseudalsophis darwini), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J), 2024, DOI: 10.47051/WDKL3175 [dostęp 2026-01-24] (ang.).
- 1 2 3 P. Uetz & J. Hallermann, Pseudalsophis darwini ZAHER, YÁNEZ-MUÑOZ, RODRIGUES, GRABOSKI, MACHADO, ALTAMIRANO-BENAVIDES, BONATTO & GRAZZIOTIN, 2018, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2026-01-26] (ang.).
- 1 2 3 4 Zaher i inni, Origin and hidden diversity within the poorly known Galápagos snake radiation (Serpentes: Dipsadidae), „Systematics and Biodiversity”, 2018, s. 614–642 (ang.).
- ↑ Van Wallach, Kenneth L. Williams, Jeff Boundy: Snakes of the World: A Catalogue of Living and Extinct Species. Boca Raton: Taylor and Francis, CRC Press, 2014, s. 595. ISBN 978-1-4822-0848-1. (ang.).
- 1 2 3 E. Guerra-Correa, Pseudalsophis darwini, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. y Salazar-Valenzuela, D), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2021 (hiszp.).
- Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 658, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).