Pseudalsophis occidentalis

Pseudalsophis occidentalis[1]
(Van Denburgh, 1912)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

zauropsydy

Podgromada

diapsydy

Rząd

łuskonośne

Podrząd

węże

Infrarząd

Alethinophidia

Nadrodzina

Colubroidea

Rodzina

połozowate

Podrodzina

ślimaczarze

Rodzaj

Pseudalsophis

Gatunek

Pseudalsophis occidentalis

Synonimy
  • Dromicus occidentalis Van Denburgh, 1912
  • Dromicus occidentalis helleri Van Denburgh, 1912
  • Dromicus dorsalis occidentalis — Martens, 1960
  • Dromicus dorsalis helleri — Martens, 1960
  • Alsophis biserialis occidentalis — THOMAS 1997
  • Alsophis dorsalis occidentalis — Swash & Still 2000
  • Alsophis dorsalis helleri — Swash & Still 2000
  • Pseudalsophis occidentalis — Zaher, 1999[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Pseudalsophis occidentalis – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie na Galapagos. Prowadzi dzienny lądowy tryb życia, zamieszkuje przybrzeżne skały wulkaniczne, suche zarośla, łąki i okresowo suche lasy, oraz obszary lekko zurbanizowane[4].

Systematyka

Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1912 roku amerykański herpetolog John Van Denburgh na łamach „Proceedings of the California Academy of Sciences”. Autor nadał wężowi nazwę Dromicus occidentalis[5]. Jako miejsce typowe podał Narborough Island, Galapagos Archipelago obecnie Fernandina w Ekwadorze. Holotyp CAS[a] 11488 to samica o długości 1142 mm odłowiona przez J.R. Slevina 18 kwietnia 1906 r.[6][2]

Etymologia

Morfologia

Jest to średniej wielkości wąż o głowie niewiele szerszej od szyi. Można go rozpoznać po jasnym szarobrązowym grzbiecie z szeregiem ciemnych plamek grzbietowo-bocznych lub całkowicie czarnym pasem na środku grzbietu, któremu towarzyszą jasne paski grzbietowo-boczne. Na karku zazwyczaj występuje para jasnokremowych plam.

Pseudalsophis occidentalis jest podobny do Pseudalsophis darwini, z którym wspólnie występuje na trzech wyspach[4].

Wymiary[8][4]:

Samiec Samica
Długość całkowita (mm) 1285 1230
Długość SVL[b] (mm) – 968
Łuski grzbietowe (rzędy) 19–19–17 19–19–17
Tarczki brzuszne 228–246 237–250
Tarczki podogonowe 98–116 88–109

Występowanie

Pseudalsophis occidentalis znany jest tylko z wysp Fernandina i Isabela oraz dwóch niewielkich niezamieszkałych wysepek w ich pobliżu – Tortuga i Cowley[4].

Ekologia i zachowanie

Pseudalsophis occidentalis zamieszkuje przybrzeżne obszary skał wulkanicznych, suche zarośla, łąki i sezonowo suche lasy. Występuje także w zaroślach, na polach uprawnych oraz w pobliżu siedzib ludzkich. Żeruje w ciągu dnia z wyłączeniem najbardziej gorących jego godzin, aktywnie na ziemi, skałach lub w trawach. Pseudalsophis occidentalis jest wężem lekko jadowitym, co oznacza, że jego ukąszenie nie jest niebezpieczne dla ludzi. Dieta tego gatunku obejmuje gady Microlophus albemarlensis, Phyllodactylus simpsoni, legwan morski (Amblyrhynchus cristatus) i legwan galapagoski (Conolophus subcristatus), a także niewielkie ptaki, ich jaja, gryzonie, ryby i owady[4][8].

Status zagrożenia

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis occidentalis jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern). Liczebność populacji nie jest określona, a jej trend uznawany jest za stabilny. Gatunek ten określany jest jako pospolity na wyspie Fernandina, a często spotykany na wyspach Isabela i Tortuga[3].

Uwagi

  1. ↑ CAS – California Academy of Sciences, San Francisco[9].
  2. ↑ SVL – ang. Snout–vent length – odległość od przodu głowy do kloaki.

Przypisy

  1. ↑ Pseudalsophis occidentalis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  2. 1 2 3 P. Uetz & J. Hallermann, Pseudalsophis occidentalis (Van Denburgh, 1912), [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  3. 1 2 Pseudalsophis occidentalis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 A. Arteaga, J.M. Guayasamin, Western Galápagos Racer (Pseudalsophis occidentalis), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J), 2024, DOI: 10.47051/MHGU8840 [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  5. ↑ Van Denburgh J., Expedition of the California Academy of Sciences to the Galapagos Islands, 1905-1906. IV. The snakes of the Galapagos Islands, „Proceedings of the California Academy of Sciences (Ser. 4)”, I, 1912, s. 323–374 (ang.).
  6. ↑ Van Wallach, Kenneth L. Williams, Jeff Boundy: Snakes of the World: A Catalogue of Living and Extinct Species. Boca Raton: Taylor and Francis, CRC Press, 2014, s. 595. ISBN 978-1-4822-0848-1. (ang.).
  7. ↑ H. Zaher, F.G. Grazziotin, J.E. Cadle, R.W. Murphy, J.C. de Moura-Leite & S.L. Bonatto. Molecular phylogeny of advanced snakes (Serpentes, Caenophidia) with an emphasis on South American Xenodontines: a revised classification and descriptions of new taxa. „Papéis Avulsos de Zoologia”. 49 (11), s. 142, 2009. DOI: 10.1590/S0031-10492009001100001. (ang.).
  8. 1 2 G. Pazmiño-Otamendi, Pseudalsophis occidentalis, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. y Salazar-Valenzuela, D), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2020 (hiszp.).
  9. Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 658, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.