Pseudalsophis slevini

Pseudalsophis slevini[1]
(Van Denburgh, 1912)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

zauropsydy

Podgromada

diapsydy

Rząd

łuskonośne

Podrząd

węże

Infrarząd

Alethinophidia

Nadrodzina

Colubroidea

Rodzina

połozowate

Podrodzina

ślimaczarze

Rodzaj

Pseudalsophis

Gatunek

Pseudalsophis slevini

Synonimy
  • Dromicus slevini Van Denburgh, 1912
  • Antillophis steindachneri — Thomas, 1997
  • Pseudalsophis slevini — Zaher et al., 2009
  • Antillophis slevini — Grazziotin et al., 2012
  • Alsophis slevini — Urbansky, 2014
  • Pseudalsophis slevini — Wallach et al., 2014[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Pseudalsophis slevini – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie na Galapagos tylko na wyspie Pinzón. Prowadzi dzienny lądowy tryb życia, zamieszkuje przybrzeżne skały wulkaniczne, suche zarośla i okresowo suche łąki[4].

Systematyka

Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1912 roku amerykański herpetolog John Van Denburgh na łamach „Proceedings of the California Academy of Sciences”. Autor nadał wężowi nazwę Dromicus slevini[5]. Jako miejsce typowe podał Duncan Island, Galapagos Archipelago, obecnie Pinzón w Ekwadorze. Holotyp CAS[a] 12216 to samiec o długości 323 mm odłowiony przez J.R. Slevina 14 sierpnia 1906 r.[6][2]

Etymologia

  • Pseudalsophis: gr. ψευδος pseudos „fałszywy”; rodzaj Alsophis Fitzinger, 1843[7].
  • slevini: epitet gatunkowy został nadany na cześć J.R. Slevina (1881–1957), amerykańskiego naukowca, który odłowił okaz typowy tego gatunku[2][4].

Morfologia

Jest to średniej wielkości wąż o głowie niewiele szerszej od szyi. Można go rozpoznać po złocistożółtym lub jasnożółtawoszarym grzbiecie, na którym występują szerokie regularne czarne pasy. Góra głowy brązowa. Posiada wzór łusek grzbietowych 19–19–15, czasami 19–19–17, jedną łuskę przedoczną i 2 łuski zaoczne[4][8].

Pseudalsophis slevini jest podobny do Pseudalsophis darwini, ale jest od niego dwukrotnie krótszy[4].

Wymiary[4][8]:

Samiec Samica
Długość całkowita (mm) 526 507
Długość SVL[b] (mm) 358 375
Łuski grzbietowe (rzędy) 19–19–15 (19–19–17) 19–19–15 (19–19–17)
Tarczki brzuszne 170–183 177–284
Tarczki podogonowe 83–105 83–105

Występowanie

Pseudalsophis slevini znany jest tylko z wyspy Pinzón, gdzie jest jedynym tam występującym wężem[4].

Ekologia i zachowanie

Pseudalsophis slevini zamieszkuje przybrzeżne obszary skał wulkanicznych, suche zarośla i sezonowo suche łaki. Żeruje w ciągu dnia, przede wszystkim aktywnie na ziemi, skałach lub w trawach, ale obserwowano także osobniki żerujące na gałęziach. Pseudalsophis slevini jest wężem lekko jadowitym, co oznacza, że jego ukąszenie nie jest niebezpieczne dla ludzi. Dieta tego gatunku obejmuje jaszczurki endemiczne dla Galapagos: Microlophus duncanensis, Phyllodactylus duncanensis, mniejsze węże tego samego gatunku i owady[4][8].

Status zagrożenia

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis slevini jest klasyfikowany jako gatunek narażony (VU, ang. Vulnerable). Liczebność populacji oraz jej trend nie są określone[3].

Uwagi

  1. ↑ CAS – California Academy of Sciences, San Francisco[9].
  2. ↑ SVL – ang. Snout–vent length – odległość od przodu głowy do odbytu.

Przypisy

  1. ↑ Pseudalsophis slevini, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  2. 1 2 3 P. Uetz & J. Hallermann, Pseudalsophis slevini (Van Denburgh, 1912), [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  3. 1 2 Pseudalsophis slevini, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 A. Arteaga, J.M. Guayasamin, Pinzón Island Racer (Pseudalsophis slevini), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J), 2024, DOI: 10.47051/HINU7350 [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  5. ↑ Van Denburgh J., Expedition of the California Academy of Sciences to the Galapagos Islands, 1905-1906. IV. The snakes of the Galapagos Islands., „Proceedings of the California Academy of Sciences (Ser. 4)”, I, 1912, s. 323–374 (ang.).
  6. ↑ Van Wallach, Kenneth L. Williams, Jeff Boundy: Snakes of the World: A Catalogue of Living and Extinct Species. Boca Raton: Taylor and Francis, CRC Press, 2014, s. 595. ISBN 978-1-4822-0848-1. (ang.).
  7. ↑ H. Zaher, F.G. Grazziotin, J.E. Cadle, R.W. Murphy, J.C. de Moura-Leite & S.L. Bonatto. Molecular phylogeny of advanced snakes (Serpentes, Caenophidia) with an emphasis on South American Xenodontines: a revised classification and descriptions of new taxa. „Papéis Avulsos de Zoologia”. 49 (11), s. 142, 2009. DOI: 10.1590/S0031-10492009001100001. (ang.).
  8. 1 2 3 G. Pazmiño-Otamendi, Pseudalsophis slevini, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. y Salazar-Valenzuela, D), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2020 (hiszp.).
  9. Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 658, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.