Pseudalsophis steindachneri

Pseudalsophis steindachneri[1]
(Van Denburgh, 1912)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

zauropsydy

Podgromada

diapsydy

Rząd

łuskonośne

Podrząd

węże

Infrarząd

Alethinophidia

Nadrodzina

Colubroidea

Rodzina

połozowate

Podrodzina

ślimaczarze

Rodzaj

Pseudalsophis

Gatunek

Pseudalsophis steindachneri

Synonimy
  • Dromicus steindachneri Van Denburgh, 1912
  • Antillophis steindachneri — Thomas, 1997
  • Pseudalsophis steindachneri — Zaher, 1999[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Pseudalsophis steindachneri – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie na należącej do archipelagu Galapagos wyspie Santa Cruz oraz dwóch przylegających do niej niewielkich wysepkach. Jest jednym z dwóch węży występujących na nich[4].

Systematyka

Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1912 roku amerykański herpetolog John Van Denburgh na łamach „Proceedings of the California Academy of Sciences”. Autor nadał wężowi nazwę Dromicus steindachneri[5]. Jako miejsce typowe podał Indefatigable Is., Galapagos Archipelago, obecnie Santa Cruz w Ekwadorze. Holotyp CAS[a] 10795 to samiec o długości 420 mm odłowiony przez J.R. Slevina 16 stycznia 1906 r.[6][2]

Etymologia

Morfologia

Jest to średniej wielkości wąż o głowie niewiele szerszej od szyi. Można go rozpoznać po czarnym grzbiecie z bladymi żółtawymi pasami grzbietowo-bocznymi i czarnymi bokami, na których łuski mają jasnożółte środki. Góra głowy brązowo-oliwkowa z czarnymi podłużnymi pasami na wysokości oczu. Posiada wzór łusek grzbietowych 19–19–15, czasami 19–19–15 lub 19–19–16, jedną łuskę przedoczną i 2 lub 3 łuski zaoczne[4][8].

Pseudalsophis steindachneri jest podobny do współwystępującego z nim Pseudalsophis dorsalis, ale jest od niego prawie dwukrotnie mniejszy i ma jaśniejsze szarobrązowe ubarwienie[4].

Wymiary[4][8]:

Samiec Samica
Długość całkowita (mm) 612 534
Długość SVL[b] (mm) 402 368
Łuski grzbietowe (rzędy) 19–19–17 (19–19–15 lub 19–19–16) 19–19–17 (19–19–15 lub 19–19–16)
Tarczki brzuszne 166–184 169–176
Tarczki podogonowe 84–113 74–98

Występowanie

Pseudalsophis steindachneri znany jest tylko z wysp Santa Cruz oraz przylegających do niej Baltra i Seymour Norte i jest jednym z dwóch gatunków węży tamże występujących, drugim jest Pseudalsophis dorsalis[4].

Ekologia i zachowanie

Pseudalsophis steindachneri zamieszkuje przybrzeżne obszary skał wulkanicznych, suche zarośla, sezonowo suche łąki oraz okresowo suche lasy do wysokości około 128 m n.p.m. Spotykany jest także w Puerto Ayora w wiejskich ogrodach i na obszarach podmiejskich. Żeruje w ciągu dnia, przede wszystkim aktywnie na ziemi, skałach lub w trawach, ale obserwowano także osobniki żerujące na gałęziach i kaktusach. Pseudalsophis steindachneri jest wężem lekko jadowitym, co oznacza, że jego ukąszenie nie jest niebezpieczne dla ludzi. Dieta tego gatunku obejmuje jaszczurki endemiczne dla Galapagos: Microlophus indefatigabilis, Phyllodactylus galapagensis i Hemidactylus frenatus, węże i owady[4][8].

Status zagrożenia

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis steindachneri jest klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT, ang. Near Threatened). Liczebność populacji nie jest oszacowana, a jej trend przyjmuje się jako spadkowy[3].

Uwagi

  1. ↑ CAS – California Academy of Sciences, San Francisco[9].
  2. ↑ SVL – ang. Snout–vent length – odległość od przodu głowy do odbytu.

Przypisy

  1. ↑ Pseudalsophis steindachneri, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2026-01-11] (ang.).
  2. 1 2 3 P. Uetz & J. Hallermann, Pseudalsophis steindachneri (Van Denburgh, 1912), [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2026-01-10] (ang.).
  3. 1 2 Pseudalsophis steindachneri, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2026-01-11] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 A. Arteaga, J.M. Guayasamin, Painted Galápagos Racer (Pseudalsophis steindachneri), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J), 2025, DOI: 10.47051/TAFY3079 [dostęp 2026-01-11] (ang.).
  5. ↑ Van Denburgh J., Expedition of the California Academy of Sciences to the Galapagos Islands, 1905-1906. IV. The snakes of the Galapagos Islands., „Proceedings of the California Academy of Sciences (Ser. 4)”, I, 1912, s. 323–374 (ang.).
  6. ↑ Van Wallach, Kenneth L. Williams, Jeff Boundy: Snakes of the World: A Catalogue of Living and Extinct Species. Boca Raton: Taylor and Francis, CRC Press, 2014, s. 595. ISBN 978-1-4822-0848-1. (ang.).
  7. ↑ H. Zaher, F.G. Grazziotin, J.E. Cadle, R.W. Murphy, J.C. de Moura-Leite & S.L. Bonatto. Molecular phylogeny of advanced snakes (Serpentes, Caenophidia) with an emphasis on South American Xenodontines: a revised classification and descriptions of new taxa. „Papéis Avulsos de Zoologia”. 49 (11), s. 142, 2009. DOI: 10.1590/S0031-10492009001100001. (ang.).
  8. 1 2 3 G. Pazmiño-Otamendi, Pseudalsophis steindachneri, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. y Salazar-Valenzuela, D), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2020 (hiszp.).
  9. Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 658, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.