Psilochorus simoni
| Psilochorus simoni | |||
| (Berland, 1911) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Psilochorus simoni | ||
| Synonimy | |||
| |||
Psilochorus simoni – gatunek pająka z rodziny nasosznikowatych.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1911 roku przez Luciena Berlanda na łamach „Archives de Zoologie Expérimentale et Générale” pod nazwą Physocyclus simoni[1][2]. Epitet gatunkowy nadano na cześć Eugène’a Simona[1].
Morfologia
Pająk osiągający od 1,9 do 3 mm długości ciała[3]; najmniejszy nasosznikowaty notowany w Europie Środkowej[4].
Karapaks jest żółtobrązowy, jasnobrązowy lub jasnoszary, pośrodku przyciemniony[3][5]. Oczy par przednich stykają się ze sobą[5]. Boki prosomy mają szereg sterczących szczecinek[6]. U samca mniej więcej w połowie przedniej powierzchni każdego szczękoczułka znajduje się krótka, trójkątna, na szczycie zaokrąglona ostroga[7]. Sternum zazwyczaj jest żółtawobrązowe. Bardzo długie odnóża mają taką samą kolorystykę jak karapaks[3][5]. Uda są od prosomy trzykrotnie dłuższe[5].
Opistosoma (odwłok) jest u samca jajowata, a u samicy kulistawa[3]. Barwę ma zielonkawoszarą lub niebieskawoszarą[4][5]. Kądziołki przędne przesunięte są ku przodowi prawie na środek spodu opistosomy[4].
Samczy nogogłaszczek cechuje się wąskim prokrususem z nabrzmiałą okolicą odsiebną, zakończoną falistym wierzchołkiem i ściętą błonką. Gruba apofiza bulbusa zakrzywia się wokół tegoż na stronę przednio-boczną i kończy spiczasto[7].
Otwór genitalny samicy ma postać niezmodyfikowanej, poprzecznej szczeliny[3]. Płytki płciowe są trzy. Przednia jest niska, zaokrąglona, o delikatniej linii środkowej, ale nieprzedzielona. Środkowa jest zaokrąglona, całobrzega, pozbawiona listewek, na bocznych krawędziach z ciemniejszymi rejonami półksiężycowatego kształtu. Tylna płytka płciowa również jest zaokrąglona, całobrzega i pozbawiona listewek[7].
Biologia i ekologia
Pająk ten pierwotnie zamieszkiwał głównie jaskinie i sterty kamieni, ale obecnie jest gatunkiem synantropijnym, zasiedlającym szklarnie i budynki[4][5][3]. Konstruuje parasolowate sieci łowne, na których zwisa do góry nogami[3].
Samce przeżywają do dwóch lat, samice do trzech lub czterech. Samica przystępuje do kopulacji jednokrotnie w ciągu roku. Po pojedynczym zaplemnieniu wydaje na świat trzy kokony jajowe, pierwszy po około miesiącu, kolejne w przedziałach co około 10 tygodni. Samica nosi je w szczękoczułkach. Zawierają one średnio 20 gęsto upchanych, biało ubarwionych jaj. Młode klują się z nich po 30–35 dniach. Dojrzałość płciowa osiągana jest w szóstym lub siódmym miesiącu życia[5].
Rozprzestrzenienie
Gatunek pierwotnie nearktyczny, zamieszkujący Kalifornię i Oregon w Stany Zjednoczone[7]. Uległ zawleczeniu na Nową Zelandię, do Maroka, Turcji i Europy[2][3]. Na starym kontynencie podawany jest z Portugalii, Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Słowenii, Serbii, Bułgarii, Macedonii Północnej oraz europejskiej części Rosji[3].
Przypisy
- 1 2 L. Berland. Sur deux araignées recueillies à la Sorbonne: Physocyclus simoni n. sp. et Macrargus dentichelis E. Simon. „Archives de Zoologie Expérimentale et Générale”. 6 (3), s. 110-115, 1911.
- 1 2 Psilochorus simoni (Berland, 1911). [w:] World Spider Catalogue [on-line]. World Spider Catalog Association, 2025. [dostęp 2026-01-01].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Psilochorus simoni (Berland, 1911). [w:] Araneae. Spiders of Europe [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2026-01-01].
- 1 2 3 4 Heiko Bellmann, Pająki i inne pajęczaki, Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2021, s. 48, ISBN 978-83-7763-486-8.
- 1 2 3 4 5 6 7 S. Almquist. Swedish Araneae, part 1 - families Atypidae to Hahniidae. „Insect Systematics & Evolution, Supplement”. 63, s. 30, 2005.
- ↑ Psilochorus simoni. [w:] Insektarium.net [on-line]. [dostęp 2026-01-01].
- 1 2 3 4 Józef Słowik. A review of the cellar spider genus Psilochorus Simon 1893 in America north of Mexico (Araneae: Pholcidae). „Zootaxa”. 2144, s. 1-53, 2009. DOI: 10.11646/zootaxa.2144.1.1.